Δώσε μου τα κλειδιά του διαμερίσματος. Τώρα ανήκει σε μένα, απαίτησε ο πρώην σύζυγός της. Η Όλγα πέρασε το κατώφλι και ακούμπησε προσεκτικά την τσάντα της στο έπιπλο της εισόδου. Τα χαρτιά του...
Δώσε μου τα κλειδιά του διαμερίσματος. Τώρα ανήκει σε μένα, απαίτησε ο πρώην σύζυγός της. Η Όλγα πέρασε το κατώφλι και ακούμπησε προσεκτικά την τσάντα της στο έπιπλο της εισόδου.
Τα χαρτιά του διαζυγίου βρίσκονταν ακόμη στη πλαϊνή τσέπη, ζεστά από το χέρι της.
Ήταν κουρασμένη, αλλά ήταν η ήρεμη κούραση ενός ανθρώπου που είχε πάρει την απόφασή του εδώ και πολύ καιρό. Ο Βίκτορ στεκόταν στη μέση του διαδρόμου με τα πόδια ανοιχτά σαν να ήταν ο ιδιοκτήτης ενός κάστρου. – Άργησες, είπε αντί για χαιρετισμό. – Νόμιζα ότι θα έμενες εκεί όλο το βράδυ. – Κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω, Βίτια, απάντησε ήρεμα. – Θέλεις τσάι; Νομίζω ότι έχει μείνει ακόμα από εκείνο που αποκαλούσες «χορτάρι για κουνέλια». – Τι τσάι; Πλησίασε και άπλωσε το χέρι του. – Δώσε μου τα κλειδιά.
Το διαμέρισμα είναι πλέον δικό μου. Η Όλγα έβγαλε αργά το ελαφρύ της μπουφάν και το κρέμασε.
Δεν βιαζόταν, σαν αυτή η ηρεμία να ήταν η τελευταία της ασπίδα.
Μέσα της επικρατούσε απόλυτη γαλήνη, όπως σε κάποιον που γνωρίζει ήδη το τέλος της παράστασης. Συνέχεια στην πρώτη σημείωση παρακάτω, 2. ΜΈΡΟΣ ⬇️ ⬇️ ⬇️ ⬇️
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους