Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΠΟΥ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΥΣ ΜΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΥΣ !

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~`~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Ουκρανία Καθώς το Σύμφωνο των Τριών της Μέκκας φαίνεται έτοιμο να αποκτήσει δυναμική, το βλέμμα του ΣΤΡΑΒΩΝΑ στρέφεται —στον απόηχο της αποστολής του διευθυντή της CIA στη Μόσχα— προς το ακινητοποιημένο μέτωπο της Ουκρανίας.

Πολλά εξαρτώνται εκεί από τη στάση της Βρετανίας. Το Λονδίνο γνωρίζει όσο κανείς άλλος την τέχνη της διπλωματίας στα όρια της σύγκρουσης.

Έρχεται η ώρα να δοθεί στην ειρήνη μια νέα ευκαιρία, και το Φόρεϊν Όφις διαθέτει τόσο την απαιτούμενη τεχνογνωσία όσο και ορισμένες συγκεκριμένες ευθύνες. Στο Λονδίνο αντιλαμβάνονται πλέον ότι μια έκβαση ανάλογη με εκείνη του Κριμαϊκού Πολέμου δεν είναι αυτή τη φορά πιθανή.

Παρά τις κοινωνικές πιέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας, δεν διακρίνεται καμία μεταβολή στην αποφασιστικότητα του ρωσικού κρατικού μηχανισμού να συνεχίσει την πολεμική προσπάθεια στις πεδιάδες της ανατολικής Ουκρανίας.

Αντίθετα, στη Δυτική Ευρώπη —και ειδικότερα στη Γαλλία και τη Γερμανία— ο κοινωνικός ιστός αποδυναμώνεται προς όφελος λαϊκιστικών πολιτικών δυνάμεων.

Κατά πάσα πιθανότητα, κανείς πέρα από τις ακτές της γηραιάς ηπείρου δεν παίζει με την ιδέα της διάβρωσης των θεμελίων της πολιτικής αρμονίας της ηπειρωτικής Ευρώπης, δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Από την άλλη πλευρά, είναι βέβαιο ότι η Ρωσία δεν θα επιτύχει τους μαξιμαλιστικούς της στόχους — για παράδειγμα, την αποχώρηση των ουκρανικών στρατιωτικών δυνάμεων, χωρίς περαιτέρω μάχη, από τα τμήματα του Ντονμπάς που εξακολουθούν να αποτελούν αντικείμενο διεκδίκησης.

Θα ήταν ίσως σκόπιμο να ανανεωθούν οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες, είτε με τη συμμετοχή τρίτων πολιτικών δυνάμεων, όπως η Ινδία, είτε με την αξιοποίηση εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων από τον ορθόδοξο κόσμο.

Είναι ρεαλιστικό να υποθέσουμε ότι η Ρωσία, μέσα από το στατικό πολεμικό μέτωπο, πλησιάζει σε μια στρατιωτική επιτυχία την οποία θα μπορεί να παρουσιάσει ως νίκη.

Απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη, η συλλογική Δύση θα έχει ελάχιστες επιλογές: είτε να προχωρήσει σε μια επικίνδυνη κλιμάκωση είτε να αποδεχθεί έναν συμβιβασμό. Βαλκάνια Η σύμπραξη της Κροατίας και της Αλβανίας —δύο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ— με το Κόσοβο, το οποίο αποτελεί προτεκτοράτο του ΝΑΤΟ, δεν ενισχύει το αίσθημα σταθερότητας στα Βαλκάνια.

Τυπικά πρόκειται για το Μνημόνιο Τριμερούς Συνεργασίας στον τομέα της ασφάλειας, το οποίο υπογράφηκε στα Τίρανα τον Μάρτιο του 2025.

Η πρωτοβουλία αυτή σηματοδοτεί μια περιττή επίδειξη ισχύος απέναντι στη Σερβία —και, εμμέσως, απέναντι στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, το Μαυροβούνιο και τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας—, ενώ η Κροατία φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως καλοπροαίρετος καθοδηγητής, σύμφωνα με τις κεντροευρωπαϊκές της προτιμήσεις, για τις δύο κρατικές δομές του αλβανικού έθνους.

Πρόκειται ίσως για την κίνηση με τις σημαντικότερες συνέπειες στα Δυτικά Βαλκάνια μετά την Ατζέντα της Θεσσαλονίκης του Ιουνίου του 2003, η οποία χάραξε την πορεία των χωρών της περιοχής προς την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο Βελιγράδι η κίνηση αυτή θεωρείται μέσο άσκησης πίεσης προς τη Σερβία, ώστε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις της στο Κόσοβο.

Η τριμερής πρωτοβουλία ενέχει τον κίνδυνο να κλιμακώσει τις εντάσεις αντί να τις περιορίσει και δεν συμβάλλει στην επίτευξη των υψηλών στόχων της Ατζέντας της Θεσσαλονίκης. Ο ΣΤΡΑΒΩΝ δεν έχει πολλά να προσθέσει ως προς την αντιμετώπιση της καταιγίδας που συγκεντρώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επισημαίνουμε τη γραπτή απάντηση του υπουργού Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ σε κοινοβουλευτική ερώτηση βουλευτή της αντιπολίτευσης από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), στα μέσα Αυγούστου του 2026.

Στην απάντησή του δεν απέκλεισε ακόμη και την προσφυγή στον πόλεμο για την προάσπιση των συμφερόντων της Τουρκίας στη Μεσόγειο. Τουρκία Η γραπτή τοποθέτηση του κ. Γκιουλέρ έγινε γνωστή λίγες μόλις ημέρες μετά την ανακήρυξη από την Τουρκία δύο θαλάσσιων πάρκων περιβαλλοντικής προστασίας: του πρώτου στις εκβολές των Δαρδανελλίων και του δεύτερου γύρω από τη ναυτική βάση του Ακσάζ, με επέκταση έως τον Κόλπο της Αττάλειας.

Και τα δύο πάρκα εκτείνονται πέρα από τα αντίστοιχα χωρικά ύδατα και, συνεπώς, εισέρχονται στη δυνητική —αν και μη ανακηρυγμένη— ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη, παραγνωρίζοντας τους καθιερωμένους κανόνες του Δικαίου της Θάλασσας. Η Τουρκία κινείται πέρα από τα όρια της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, ενώ η Ελλάδα εξακολουθεί να συλλογίζεται πώς πρέπει να ενεργήσει ή να αντιδράσει. Η Τουρκία αισθάνεται ενισχυμένη μετά το Σύμφωνο της Μέκκας, καθώς κατόρθωσε να εντάξει σε αυτό το Πακιστάν —στενό της φίλο και παλαιό σύμμαχο στο CENTO— και να προσελκύσει τη Σαουδική Αραβία, ανταγωνίστριά της στο εσωτερικό της ισλαμικής Ούμα. Η Συρία μεταβλήθηκε από κράτος-ανάχωμα υπό τον Άσαντ σε πεδίο αντιπαράθεσης, αντί να εξελιχθεί σε χώρο συγκυριαρχίας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Το Ισραήλ πληρώνει παράλληλα το τίμημα της αλλαγής της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στους Κούρδους της Ροζάβα. Τουρκία Το Ισραήλ δεν ωφελήθηκε από την άνοδο στην εξουσία, στη Δαμασκό, πρώην ισλαμιστών τρομοκρατών της Αλ Νούσρα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι αναγκασμένο να στηριχθεί περισσότερο στην ηθική και υλική υποστήριξη της Ελλάδας και της Κύπρου, καθώς οι δύο αυτές δημοκρατίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης του προσφέρουν στρατηγικό βάθος και ψυχολογική ανακούφιση.

Στο σημερινό γεωπολιτικό περιβάλλον, το Ισραήλ καλείται επίσης να αναδιαμορφώσει, με όσο το δυνατόν πιο πραγματιστικό τρόπο, τις σχέσεις του με την Αίγυπτο — χώρα-κλειδί στην Ερυθρά Θάλασσα και αναγκαίο εταίρο της Σομαλίας και της Ερυθραίας.

Με όλα αυτά δεδομένα, τόσο η Ελλάδα όσο και η Αίγυπτος οφείλουν να υποστηρίξουν την απρόσκοπτη λειτουργία της Διώρυγας του Σουέζ και του λιμανιού του Πειραιά.

Οι δύο αυτές υποδομές είναι σημαντικές για τις ευρωπαϊκές οικονομίες, καθώς λειτουργούν αντιστοίχως ως οδός διαμετακόμισης και ως πύλη εισόδου για τα προϊόντα που κατασκευάζονται στην Κίνα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους