Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"...Χαρμόσυνα πολιτικό, πυκνό νοημάτων και απολαυστικά επιτελεστικό βρήκα το εικοστό τεύχος του περιοδικού φρμκ το οποίο είναι αφιερωμένο στην περφόρμανς. Πολιτικό.

Το μοίρασμα της φωνής στο δημόσιο χώρο, η ανάγνωση των αρχαίων επιτύμβιων επιγραφών από τους περαστικούς, τα χορικά, τα τραγούδια της αντίστασης πριν το εκτελεστικό απόσπασμα, η μουσική του Ξενάκη που «ήθελε να ξαναπιάσει τα σώματα των διαδηλωτών στα Δεκεμβριανα» ο ήχος τους έμοιαζε «με τον χορικό ήχο των τζιτζικιών το καλοκαίρι,» γράφει η Φοίβη Γιαννίση. Η Σοφία Μπέμπεζα μιλάει για την « ‘πολιτική ως συνυπάρχειν, την πολιτική ως διαδικασία’…για την ποίηση της πολιτικής επιθυμίας» ενώ ο Παναγιώτης Ιωαννίδης επισημαίνει ότι ο Αντονέν Αρτώ «εργαζόμενος επί και υπό το ζήτημα της εκφοράς επιθυμεί να φτάσει σε μια γλώσσα που να είναι δράση, μια δράση θεραπευτική για τον ίδιον και για το κοινό, εναντίον ολόκληρου του πολιτισμού που βασίζεται, στα μάτια του, σε μια θεμελιώδη σχάση από τη ζωή.» To ίδιο και ο ρώσος αντιφρονούντας ποιητής, μεταφραστής και μουσικός Κυρίλ Μεντβέντεφ γράφει ότι «είτε η λέξη γίνεται πράξη είτε χάνει εντελώς τη δύναμη της.» …ειδικά εκεί που το «κράτος μπαίνει καθημερινά μέσα από τις σωληνώσεις σε κάθε σπιτι.» (Πάβελ Αρσένιεφ). Ομοίως η Eleni Sikelianos διερωτάται: «Πώς λειτουργεί η φωνή, ένα όργανο που χωρίς τεχνολογικά βοηθήματα, εξασθενεί γρήγορα στην εποχή μας; Πώς βρίσκει το σώμα τη σωστή στάση ώστε να ηχήσει; Όταν αντιμετωπίζει την ακατανόητη διαστρέβλωση της πραγματικότητας στην οποία επιδίδονται οι κυβερνήσεις, πώς εκφράζει το στόμα τη γλώσσα του;…» Ορισμοί. «Κάθε επιτέλεση είναι μια τελετή αυτοθέσμισης, που συντελείται μέσω θανάτου.

Η απώτερη (δηλαδή η πιο συντελεσμένη, η πιο καθαρή) μορφή επιτέλεσης είναι η αυτοθανάτωση.

Ο καλλιτέχνης που αυτοκτονεί….Γιατί αυτό είναι η επιτέλεση: να κάνεις τα δικά σου – θυσιαζόμενος.», γράφει ο Ορφέας Απέργης σε ένα δοκίμιο που με έκανε να καταλάβω την Αμπράμοβιτς. Ο Βασίλης Αμανατίδης, ομοίως επισημαίνει «η performance δεν παύει να είναι και μια πρόβα θανάτου, ένα διαρκές κύκνειο άσμα, μια θνησιγένεια -παρόμοια με του θεάτρου, το οποίο είναι και ζωντανό, συμπυκνωμένο, σωματικό παρόν αλλά και η ίδια τέχνη της εξαφάνισης, της εξαϋλώσης και της μετατροπής του παρόντος σε μνήμη.» Ποιήματα.

Από πού να πρωταρχίσουμε; «Μπορείς να το νιώσεις αυτό;» της Παλαιστίνιας-Αμερικανίδας Jennah Fakhouri, «Καλωσορίζοντας τα λουλούδια» του John Giorno, το «Λάδι» της Fatimah Ashgar ή το συγκλονιστικό «Τραγουδάω το ηλεκτρικό κορμί, ειδικά όταν δεν έχω ρεύμα (τραγούδι) του Andrea Gibson; Και πόσα άλλα.

Τα δοκίμια έχουν το ρυθμό της προφορικής ποίησης.

Αυτό είναι επίτευγμα Το σημαντικότερο: στα περισσότερα δοκίμια και πρωτίστως στα γραπτά του Bartolome Ferrando διαφαίνεται η σχέση μουσικής και γλυπτικής, ποίησης και γλυπτικής, γραφής και πλαστικής τέχνης.

Όλα αυτά δεν ήταν διόλου προφανή σε μένα.

Υποθέτω ή μάλλον εύχομαι τμήματα ανθρωπολογίας, λογοτεχνίας, θεάτρου κλπ να υιοθετήσουν τον τόμο του φρμκ στα σεμινάρια τους." * Η κοινωνιολόγος και ιστορικός Αντιγόνη Σαμέλα γράφει για το τελευταίο τεύχος του ΦΡΜΚ, την ευχαριστούμε θερμά!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους