Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο κυλικείο Πρωί πρωί και δεν αντέχω, τον τόσο πόνο γύρω να βλέπω, καφέ μυρίζει ο αέρας, μα όλοι είν' δέσμιοι μιας φοβέρας.

Σκυφτό κρατούνε το κεφάλι, καλημερίζουν ο ένας την άλλη.

Λευκές ποδιές θλιμμένα ματιά, διάδρομοι και σκαλοπάτια, όλα οδηγούν σε κάποιο δράμα, ζωή και θάνατος αντάμα.

Σκυφτοί και κυρτωμένοι οι ωμοί, στις πόρτες άθλιοι τροχονόμοι, νοσηλευτές και θυρωροί και στα τσιγκέλια οι οροί.

Σύριγγες, γάζες και φορμόλη, ίδια εικόνα ας ειν’ και σχόλη.

Αίμα που ρέει και παγώνει μια αμφιβολία που με ζώνει.

Βουίζει σαν κακό μελίσσι, το ίδρυμα ανατολή με δύση, κάθε δωμάτιο κυψέλη, μα πουθενά μια στάλα μέλι.

Τα διαγράμματα στου τοίχους, πνιγμένα βογγητά και ήχους, από εργαλεία που κροταλίζουν, τούτη τη μάχη όλα θυμίζουν.

Κρατά ο καθένας μετερίζι, σ’ ότι πρωτόκολλο ορίζει, στόχος τους να σωθεί η ζωή, μέσα στην τόση οχλαλοή.

Κι η προσευχή λευκός καπνός, υψώνεται γύρω κι εντός, μα ο εχθρός παραμονεύει κι από το αίμα μας θεριεύει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους