Περίμενε κι εκείνη με απόλυτη σιγουριά, σαν γυναίκα που δεν είχε μπει ποτέ στον πειρασμό να αμφιβάλλει για κάτι … Ήταν πιο ψηλή απ’ τον υπαστυνόμο, πολύ στητή, και, έτσι όπως προχωρούσε πρώτη στο...

Πλήρες Κείμενο:

Περίμενε κι εκείνη με απόλυτη σιγουριά, σαν γυναίκα που δεν είχε μπει ποτέ στον πειρασμό να αμφιβάλλει για κάτι … Ήταν πιο ψηλή απ’ τον υπαστυνόμο, πολύ στητή, και, έτσι όπως προχωρούσε πρώτη στο διάδρομο, έμοιαζε κάπως σαν να τον έσερνε με ένα λουρί «…Τα έργα του Σιμενόν αποτελούν μια βαθιά και πολυσύνθετη μελέτη χαρακτήρων.

Μεγαλουργεί ως προς τη μελέτη χαρακτήρων στο “Χιόνι ήταν βρόμικο”, προάγγελο του “Ξένου” του Καμύ.

Πολύ σωστά παρατηρεί ο Χένρυ Μίλερ το 1954: Μιλούν συχνά (και μάλιστα πολύ κατά τη γνώμη μου) για τη μεγάλη αντίληψη του Μπαλζάκ.

Για μένα η δική σας είναι πιο πραγματική, πιο ουσιαστική, και μας τη σερβίρετε με τρόπο πιο ορεκτικό.

Υπάρχει μια «τρυφερότητα» σε σας που δεν τη βρίσκω αρκετά συχνά στους Γάλλος συγγραφείς.

Μήπως είναι η βελγική πλευρά σας; … Συχνά, η τοπική άκρως συντηρητική κοινωνία, ύπουλη, προδοτική, που αρέσκεται να μαρτυράει, να χαφιεδίζει, να φαντασιώνει και να κατασκευάζει ενόχους, μπορεί να συντρίψει και να δολοφονήσει τελικά έναν άνθρωπο.

Παράδειγμα, οι “Αρραβώνες του κυρίου Ιρ’ … Δίδυμο βιβλίο είναι ο Ανθρωπάκος από το Αρχάγγελσκ, όπου η ζωή ενός μετανάστη Εβραίου από τη Λευκορωσία, συλλέκτη και εμπόρου γραμματοσήμων, καταστρέφεται από την κοινωνία της κωμόπολης». Αποσπάσματα από το κείμενο του Σταύρου Πετσόπουλου “9 παρατηρήσεις για τον Ζωρζ Σιμενόν”. Του συγγραφέα που, διαβάζοντας τον αισθάνεσαι πως από τις περιγραφές των χαρακτήρων του, του κοινωνικού περίγυρου, των κοινωνικών καταστάσεων ή των διαπροσωπικών σχέσεων, αλλά και των τόπων ή των χώρων όπου ζουν και δρουν οι ήρωες του, δε λείπει καμία λέξη όπως και καμία δεν περισσεύει.

Αποτέλεσμα, μια λιτότητα που αναδεικνύει την πρωταρχική υφή της αφήγησης, την ισχύ της μεταφοράς της πραγματικότητας στον κόσμο των λέξεων χωρίς ψιμύθια.

O ίδιος άλλωστε τόνιζε επανειλημμένως πως αυτό που διδάχτηκε στα πρώτα χρόνια της λογοτεχνικής γραφής του (από την Colette) ήταν να «μη λογοτεχνίζει». Συμπληρώνοντας πως «η κυριότερη δουλειά που κάνω όταν έχω πια τελειώσει και διορθώνω ένα βιβλίο είναι να κόβω: επίθετα, επιρρήματα και οποιαδήποτε λέξη που βρίσκεται εκεί μέσα απλώς για να κάνει εφέ.

Όπως και κάθε πρόταση η οποία βρίσκεται εκεί μόνο για να βρίσκεται.

Με δυό λόγια: βλέπεις “ωραία” πρόταση; Κόψ΄ τη». O μεγάλος Βελγο-Γάλλος συγγραφέας, που δυσκόλεψε τόσο πολύ την επίσημη κριτική για το σε ποιο ακριβώς λογοτεχνικό είδος να τον εντάξει –προτιμώντας, συχνά απλώς να τον αγνοήσει- γεννήθηκε σαν σήμερα το 1903 και πέθανε το 1989.

Μας άφησε δεκάδες λογοτεχνικά έργα ως «κοινωνικός ανασκαφέας» με μια εξαιρετικά λιτή αξίνα. (Το απόσπασμα της αρχής είναι από το μυθιστόρημα «Ο Μαιγκρέ στη Μονμάρτρη», μετάφραση Αργυρώ Μακάρωφ, Εκδόσεις Άγρα) (Ο Ζωρζ Σιμενόν σε σκίτσο του Loustal)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους