Την ευχή των πατεράδων να έχετε, αλλά πριν από τις ευχές καλό θα ήταν να υπάρχει και λίγη ανθρωπιά, λίγη ευαισθησία και κυρίως σεβασμός προς τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σας, γιατί το να φοράει...

Πλήρες Κείμενο:

Την ευχή των πατεράδων να έχετε, αλλά πριν από τις ευχές καλό θα ήταν να υπάρχει και λίγη ανθρωπιά, λίγη ευαισθησία και κυρίως σεβασμός προς τον άνθρωπο που βρίσκεται απέναντί σας, γιατί το να φοράει κάποιος ράσο δεν σημαίνει αυτομάτως ότι έχει αποκτήσει και πατρική καρδιά, ούτε ότι δικαιούται να συμπεριφέρεται στους άλλους όπως του καπνίσει.

Υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι που ενώ θέλουν να εμφανίζονται ως πνευματικοί πατέρες, στην πράξη λειτουργούν με εγωισμό, οξύθυμο χαρακτήρα, προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες και μια νοοτροπία που χωρίζει τους ανθρώπους σε αρεστούς και ανεπιθύμητους, σε «δικούς μας» και σε «άλλους». Και επειδή κάποιοι έχουν κοντή μνήμη, εγώ θυμάμαι πολύ καλά τι έγινε πέρσι.

Επειδή ήμουν ενεργά στον χώρο της αντιπολίτευσης, πήγα κανονικά να καθίσω στο τραπέζι, όπως όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι, να φάω και να συμμετέχω στην παρέα.

Δεν πήγα να ζητήσω χάρη από κανέναν, ούτε πήγα να διεκδικήσω καρέκλα, αξίωμα ή προνόμιο.

Πήγα να καθίσω και να φάω σαν άνθρωπος.

Και την ώρα που έτρωγα, ήρθε ο παπά-Αντώνης και με σκουντιές με σηκώσε από το τραπέζι, λες και ήμουν κανένα ανεπιθύμητο αντικείμενο που έπρεπε να απομακρυνθεί.

Και μάλιστα πήγαινε να με «καπελώσει» με ένα πιάτο με σαρδέλες, λες και το συγκεκριμένο πιάτο ήταν η απόδειξη ότι εκείνος αποφασίζει ποιος θα καθίσει, ποιος θα φάει και ποιος θα σηκωθεί.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα.

Δεν είναι οι σαρδέλες, δεν είναι το πιάτο, δεν είναι η καρέκλα.

Είναι η συμπεριφορά.

Είναι η απαξίωση.

Είναι η αίσθηση ότι επειδή κάποιος έχει διαφορετική πολιτική άποψη, πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ξένος, σαν ανεπιθύμητος, σαν άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας.

Εγώ μπορεί να βρίσκομαι στην αντιπολίτευση, μπορεί να έχω διαφορετική άποψη, μπορεί να μη συμφωνώ με πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά αυτό δεν αφαιρεί από κανέναν το δικαίωμα να μου συμπεριφέρεται με στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

Και πολύ περισσότερο δεν αφαιρεί από έναν ιερέα την υποχρέωση να δείχνει πατρική ευαισθησία.

Γιατί ο πραγματικός πατέρας δεν διώχνει το παιδί του από το τραπέζι επειδή διαφωνεί μαζί του.

Δεν το σκουντάει για να σηκωθεί.

Δεν το κάνει να αισθανθεί ανεπιθύμητο.

Δεν το διαχωρίζει από τους υπόλοιπους.

Ο πραγματικός πατέρας προσπαθεί να ενώσει, να ηρεμήσει, να συμφιλιώσει και να δώσει χώρο σε όλους.

Όταν όμως βλέπουμε ανθρώπους να χρησιμοποιούν την ιδιότητά τους για να επιβάλλονται, να κάνουν επίδειξη εξουσίας, να παίρνουν θέση σε πολιτικές αντιπαραθέσεις και να συμπεριφέρονται με εγωισμό και οξύτητα, τότε δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε ποιο ακριβώς είναι το μήνυμα που περνάει προς την κοινωνία.

Γιατί η Εκκλησία δεν μπορεί να είναι μαγαζί κανενός, ούτε χώρος όπου ο καθένας αποφασίζει ποιος είναι αρεστός και ποιος όχι.

Δεν μπορεί η διαφορετική πολιτική άποψη να γίνεται λόγος για αποκλεισμό.

Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να θεωρείται καλός όταν χειροκροτεί και ανεπιθύμητος όταν διαφωνεί.

Και δεν μπορεί να ζητάμε από τον κόσμο να δείχνει αγάπη, συγχώρεση, υπομονή και σεβασμό, όταν οι ίδιοι που δίνουν αυτές τις συμβουλές δεν μπορούν να εφαρμόσουν τα στοιχειώδη στην καθημερινή τους συμπεριφορά.

Εγώ δεν ξεχνώ εύκολα τέτοιες συμπεριφορές και δεν τις θεωρώ ασήμαντες.

Γιατί πίσω από μια σκουντιά, πίσω από ένα πιάτο με σαρδέλες, πίσω από μια προσπάθεια να σε σηκώσουν από το τραπέζι, υπάρχει μια ολόκληρη νοοτροπία.

Η νοοτροπία του «εγώ αποφασίζω», του «εγώ κάνω κουμάντο», του «εσύ επειδή διαφωνείς δεν χωράς εδώ». Και αυτή η νοοτροπία δεν έχει καμία σχέση με την πατρική αγάπη που θα περίμενε κανείς από έναν πνευματικό πατέρα.

Επομένως, την ευχή των πατεράδων να έχετε, αλλά πρώτα μάθετε να εκτιμάτε τον πλησίον σας, να σέβεστε τον άνθρωπο που κάθεται απέναντί σας και να καταλάβετε ότι η διαφορετική άποψη δεν είναι εχθρότητα. Η Εκκλησία πρέπει να ενώνει και όχι να χωρίζει, να ανοίγει τραπέζια και όχι να σηκώνει ανθρώπους από αυτά, να αγκαλιάζει και όχι να αποκλείει.

Γιατί στο τέλος της ημέρας δεν κρίνονται οι άνθρωποι από τα λόγια που λένε όταν κρατούν ένα θυμιατό ή ένα μικρόφωνο, αλλά από τον τρόπο που φέρονται στον πιο αδύναμο, στον διαφορετικό, στον άνθρωπο που δεν συμφωνεί μαζί τους.

Και εγώ αυτό που έζησα πέρσι στο τραπέζι δεν το ξεχνώ.

Όχι για τις σαρδέλες, αλλά για την προσβολή και την απαξίωση που ένιωσα.

Και αν κάποιοι ενοχλούνται επειδή τα λέω έξω από τα δόντια, τότε ας αναρωτηθούν γιατί τους ενοχλεί περισσότερο η αλήθεια από τη συμπεριφορά που την προκάλεσε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους