Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με νέο «πρόγραμμα», νέες υποσχέσεις και έναν ακόμη όρο που ακούγεται εντυπωσιακός: «πατριωτικός φόρος» στον μεγάλο πλούτο.

Μόνο που στην πολιτική, τα συνθήματα είναι το εύκολο μέρος.

Το δύσκολο είναι οι απαντήσεις.

Ποιο ακριβώς είναι αυτό το 1% των «πολύ πλουσίων»; Τι σημαίνει «καθαρή περιουσία»; Μιλάμε για ακίνητα, μετοχές, ομόλογα, εταιρικές συμμετοχές, καταθέσεις; Μιλάμε μόνο για περιουσία στην Ελλάδα ή και για περιουσία στο εξωτερικό; Και, κυρίως, πώς ακριβώς θα εντοπιστεί ο πραγματικός μεγάλος πλούτος όταν βρίσκεται πίσω από offshore, holdings, καταπιστεύματα και σύνθετες εταιρικές δομές; Κάπου εκεί μπήκαν στη συζήτηση και οι θυρίδες, τα κοσμήματα και τα τιμαλφή.

Και το déjà vu έγινε πλήρες.

Γιατί αυτά δεν τα ακούμε πρώτη φορά.

Υπάρχουν πρωτοσέλιδα, υπάρχουν δηλώσεις, υπάρχει μια ολόκληρη πολιτική περίοδος που η κοινωνία έχει ήδη ζήσει. Ο Αντώνης Σαμαράς το συμπύκνωσε σε μία φράση: «Μεγάλα λόγια. Θεσσαλονίκη. Τσίπρας. Αυταπάτες.

Στο ίδιο έργο θεατές». Και έθεσε το βασικό πολιτικό ζήτημα: ο Τσίπρας σήμερα παρουσιάζει ως προτάσεις μεταρρυθμίσεις που είχαν ξεκινήσει την περίοδο 2012-2014, αλλά όταν έγινε πρωθυπουργός είτε τις σταμάτησε είτε δεν τις υλοποίησε. Παράλληλα, δεσμεύεται να καταργήσει πολιτικές που ο ίδιος είχε θεσπίσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους