Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η διεκδικητικότητα δεν έχει εχθρούς έξω — έχει εχθρούς μέσα. Όταν πέθανε ο πατέρας μου ξαφνικά, ήμουν στην Αγγλία έτοιμος να ξεκινήσω σπουδές Ψυχολογίας.

Η μητέρα μου με προβλήματα, η μικρή μου αδερφή που χρειαζόταν στήριξη.

Τι έπρεπε να κάνω; Για κάποιους ήμουν εγωιστής που συνέχισα τη ζωή μου εκεί.

Αλλά η πραγματική μάχη δεν ήταν με τις κρίσεις των άλλων — ήταν με τον εσωτερικό μου κριτή που μου φώναζε: "Τι άνθρωπος είσαι;" Αυτός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της διεκδικητικής συμπεριφοράς.

Όχι ο προϊστάμενος, όχι ο δύσκολος πελάτης, όχι η οικογένεια.

Αλλά τα 4 εσωτερικά εμπόδια που μας παραλύουν: Η αρνητική ετικέτα: "Εγωιστής", "Κακή μητέρα", "Ανευθυνος" Οι δύσκαμπτες συνθήκες: "Όχι τώρα, όχι ακόμα, όχι έτσι" Η καταστροφολογία: "Θα χάσω τα πάντα αν μιλήσω" Η αυτοτιμωρία: Όταν κάνεις κάτι για σένα και μετά σε τρώει η ενοχή Στην Ελληνική κοινωνία μάθαμε να αγνοούμε τις θετικές μας πτυχές και να αυτοτιμωρούμαστε για τα μειονεκτήματά μας.

Η αυτοκριτική είναι αποδεκτή — η αυτοεκτίμηση θεωρείται αλαζονεία.

Το παράδοξο; Όταν τελικά αποφασίζουμε να δράσουμε, αυτά τα εμπόδια εξατμίζονται.

Και απορούμε: "Πώς με κρατούσαν πίσω τόσα χρόνια;" Η διεκδικητικότητα δεν είναι τεχνική επικοινωνίας.

Είναι πράξη αντίστασης στον εσωτερικό μας τύραννο. Ποιο από αυτά τα 4 εμπόδια σε κρατάει πίσω περισσότερο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους