Σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ: Κωνσταντίνος Σ. Ιντζόγλου, «Εγένετο φως», εκδ. ΑΩ, 2025 «Εγένετο φως» είναι ο τίτλος της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κωνσταντίνου Σ. Ιντζόγλου, η οποία κυκλοφορεί από τις...

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ: Κωνσταντίνος Σ. Ιντζόγλου, «Εγένετο φως», εκδ. ΑΩ, 2025 «Εγένετο φως» είναι ο τίτλος της τρίτης ποιητικής συλλογής του Κωνσταντίνου Σ. Ιντζόγλου, η οποία κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΩ. Ήδη από τον τίτλο της συλλογής, που παραπέμπει στη Βίβλο, ο ποιητής διαμορφώνει έναν ισχυρό συμβολικό άξονα, προσδίδοντας στο φως υπαρξιακές, μεταφυσικές και συναισθηματικές διαστάσεις.

Το φως αναδεικνύεται σε οργανωτική αρχή της ποιητικής συλλογής, γύρω από την οποία συναρθρώνονται τα είκοσι ένα (21) ποιήματά της, γραμμένα σε ελεύθερο στίχο.

Μέσα από αυτό το κεντρικό σύμβολο, ο δημιουργός διερευνά θεμελιώδεις όψεις της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως η απώλεια, η αγάπη, η σιωπή, ο ψυχικός πόνος, η μνήμη, το όνειρο και η καταλυτική επίδραση του χρόνουστη συγκρότηση της ανθρώπινης εμπειρίας.

Το φως εμφανίζεται στην ποιητική γραφή του Κωνσταντίνου Σ. Ιντζόγλου με ποικίλες μορφές και συμβολικές αποχρώσεις.

Άλλοτε προσλαμβάνει τη μορφή του «ήλιου», της «λιακάδας» ή της «λάμψης» και άλλοτε αποκτά τελετουργική διάσταση μέσα από τη μορφή της «λαμπάδας» και του «κεριού». Παράλληλα, το φως και το σκοτάδι συγκροτούν ένα αντιθετικό δίπολο, το οποίο λειτουργεί αντιστικτικά, αποδίδοντας τις εναλλαγές του εσωτερικού κόσμου του ποιητικού υποκειμένου, όπως αποτυπώνεται στο ποίημα «Αν είναι μια νύχτα να ’ρθεις» (σ. 21): «Κύλησε ξανά, / Προσπάθησε. / Μάταιαˑ ο ήλιος κρύφτηκε και πάλι. / Στην άβυσσο τον σκέπασε σκοτάδι αλμυρό».Η αντίθεση φωτός και σκότους λειτουργεί ως βασικός ποιητικός μηχανισμός, αναδεικνύοντας την αμφισημία της ανθρώπινης ύπαρξης και τη συνύπαρξη ελπίδας και ματαίωσης, παρουσίας και απουσίας, μνήμης και λήθης.

Η μεταμορφωτική και αναγεννητική διάσταση του φωτός αναδεικνύεται ιδιαίτερα στο ποίημα «Σου έταξα φως» (σσ. 26-27), στο οποίο το φως συνδέεται με τη γέννηση και τη βαθύτερη μεταμόρφωση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Η έλευση του παιδιού δεν παρουσιάζεται μόνο ως ένα βιολογικό γεγονός αλλά αποτυπώνεται ως μια υπαρξιακή εμπειρία αναγέννησης του γονέα καθώς η ποιητική φωνή διατυπώνει πως «Τη μέρα που ήρθες, / έγραψα στην καρδιά μου έναν νέο χρόνο, άχρονο πια». Έτσι, ο χρόνος αποδεσμεύεται από τη γραμμική του διάσταση και μετατρέπεται σε βιωμένη εμπειρία αγάπης και μνήμης, καθώς η παρουσία του παιδιού αναδιαμορφώνει την ίδια την αίσθηση της ύπαρξης.Το φως, επομένως, δεν λειτουργεί μόνο ως σύμβολο ελπίδας, αλλά ως δύναμη δημιουργίας, συνέχειας και αποδοχής.

Οι στίχοι «Σου έταξα φως, όχι να το κρατάς, / αλλά να γίνεις» συμπυκνώνουν μια ποιητική της αποδοχής και της αυτονομίας, καθώς η γονεϊκή αγάπη δεν αποσκοπεί στην κατοχή αλλά στη δυνατότητα του Άλλου να συγκροτήσει τη δική του ταυτότητα.

Η σχέση, όμως, παιδιού – γονέα στην ποίηση του Κ. Σ. Ιντζόγλου είναι μια αμφίδρομη διαδικασία μεταμόρφωσης, στην οποία η αγάπη καθίσταται πηγή ανανέωσης και υπαρξιακής συνέχειας.

Η σιωπή και ο πόνος αποτελούν βασικούς θεματικούς άξονες της συλλογής, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή διάλογο με το μοτίβο του φωτός, ιδίως με τη μερική ή ολική απουσία του.

Η σιωπή δεν αποδίδεται ως απλή έλλειψη λόγου.

Αντίθετα, αποκτά υλική υπόσταση και ηχητική ένταση, μετατρεπόμενη σε φορέα έντονου συναισθηματικού φορτίου.

Στο «Ξενοδοχείο ψυχής» (σ. 12), ο ποιητής σημειώνει: Είναι κι αυτό το βλέμμα σου σε εκείνο το μισόφεγγο δωμάτιο που η σιωπή έβγαζε κρότο δυνατό.

Την καρδιά σου ένιωσα πρώτη φορά εκεί.

Έφεγγε ανίκητο το βλέμμα σου κι όμως λύγισα στην όψη του, σημάδι αγιάτρευτο στην αιώνια πληγή μου. Χαραγματιά βαθιά έκανες με μιαν ανάσα. »

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους