Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δύο λόγια για τις εκπομπές, τα μαγαζιά και γενικά για όλους όσοι κατά καιρούς μου ζητούν να πάω κάπου για να «πουλήσω» αυτό που κάνω.

Δεν έχτισα μια πορεία για να περιμένω σήμερα την έγκριση κανενός.

Δεν πηγαίνω εύκολα.

Και όταν επιλέγω να πάω, πηγαίνω με τους δικούς μου όρους.

Όχι από έπαρση.

Από σεβασμό σε αυτό που έχω χτίσει.

Μπορεί να πάω σε μια εκπομπή και να μου ζητηθεί να κάνω συγκεκριμένα πράγματα.

Πράγματα που ίσως δεν έχω κάνει μέχρι σήμερα, αλλά αν χρειαστεί μπορώ να κάνω… διακόσια.

Δεν είναι θέμα ικανότητας.

Είναι θέμα επιλογής.

Και τη στιγμή που καταλάβω ότι κάποιος θέλει να με βάλει σε ένα καλούπι που δεν μου ανήκει, εκεί τελειώνει και η συζήτηση.

Το ίδιο και στα μαγαζιά.

Μπορεί να με εκτιμούν, να με θέλουν, να είναι φίλοι μου οι επιχειρηματίες και να μου έχουν δείξει με κάθε τρόπο ότι με υπολογίζουν.

Αν όμως η λογική είναι να ανέβω σε ένα πρόγραμμα για «30 λεπτά», επειδή γύρω γύρω υπάρχουν εταιρείες, συμφέροντα και άνθρωποι που θεωρούν ότι μπορούν να καθορίζουν ποιος θα κάνει τι και πόσο, τότε απλά δεν υπάρχει συμφωνία.

Δεν υπάρχει ποσό που να με κάνει να υπογράψω κάτι που δεν με εκφράζει.

Γιατί αυτό που κάνω δεν είναι ένα τραγούδι, μια μόδα και μια στιγμή.

Είναι ρεπερτόριο.

Είναι δυνατότητα.

Είναι δουλειά χρόνων.

Είναι πράγματα που μπορώ να κάνω όταν χρειαστεί και πράγματα που πολλοί ούτε γνωρίζουν ότι μπορώ να κάνω, ακριβώς επειδή δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να τα «πουλήσω» όλα μονομιάς για να πάρω ένα χειροκρότημα της στιγμής.

Και ξέρω κάτι ακόμη.

Όλοι αυτοί οι «κανόνες», οι παρέες και οι μηχανισμοί συνήθως εξαφανίζονται εκεί όπου όλοι κρίνονται πραγματικά επί ίσοις όροις. Στην Αμερική. Στον Καναδά. Στην Αυστραλία.

Εκεί δεν σε σώζει ούτε η παρέα ούτε το «σπρώξιμο». Εκεί ο κόσμος ξέρει. Ακούει. Συγκρίνει.

Και δεν ψαρώνει εύκολα.

Εκεί χρειάζεται να έχεις πραγματικό ρεπερτόριο και πραγματική υπόσταση.

Και ίσως αυτό να είναι το μόνο πράγμα που δεν διαπραγματεύτηκα ποτέ όλα αυτά τα χρόνια.

Κάποιοι πριν από δέκα χρόνια δεν θα έδιναν ούτε δύο για κάτι που έκανα και ήταν πραγματικά μοναδικό.

Όταν υπήρχε μπροστά τους, δεν το εκτίμησαν.

Σήμερα όμως δεν μπορούν να διαγράψουν δέκα χρόνια πορείας και να ζητήσουν να επιστρέψω στην αφετηρία για να αποδείξω ξανά ποιος είμαι.

Ό,τι δεν εκτιμήθηκε όταν δινόταν απλόχερα, σήμερα έχει αξία.

Και η αξία αυτή δεν μπαίνει ούτε σε μισάωρα προγράμματα, ούτε σε καλούπια, ούτε σε συμφωνίες που δεν με εκφράζουν.

Δεν έχω ανάγκη να μπω κάπου για να αποδείξω ότι υπάρχω.

Υπάρχω ήδη.

Και για να μην μπερδευόμαστε: η δουλειά μου δεν εξαρτάται από το αν θα εμφανιστώ σε μια εκπομπή ή αν θα χωρέσω σε ένα πρόγραμμα τριάντα λεπτών. Υπάρχουν Δήμοι σε όλη την Ελλάδα, μεγάλες διοργανώσεις και φεστιβάλ στο εξωτερικό, όπου η δουλειά γίνεται με άλλους όρους και το αποτέλεσμα μιλάει από μόνο του.

Κάποιες φορές, δύο ή τρεις τέτοιες δουλειές είναι αρκετές για να σου θυμίσουν ότι δεν χρειάζεται να κυνηγάς την παρουσία σου παντού.

Όταν έχεις τη δυνατότητα να επιλέγεις πού θα πας και με ποιους όρους θα σταθείς, τότε η επιλογή να πεις «όχι» δεν είναι απώλεια.

Είναι δύναμη.

Και όποιος θέλει να συνεργαστεί μαζί μου, θα συνεργαστεί με τον Γιάννη Χατζόπουλο όπως είναι. Όχι όπως θα βόλευε κάποιους να είναι. 💙 Γιάννης Χατζόπουλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους