Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το εξοχικό δεν είχε όλες τις ευκολίες, το χειμώνα ήθελε δυο θερμάστρες για να ζεστάνει το ένα δωμάτιο, ο δρόμος ήταν χωματόδρομος και όταν έβρεχε γινόταν λάσπη που κολλούσε στα λάστιχα.

Αλλά δεν με ένοιαζε γιατί ήταν πνιγμένο στο πράσινο, πεύκα που έφταναν μέχρι τη θάλασσα, ελιές γερασμένες από τον χρόνο, θυμάρι και ρίγανη που μοσχοβολούσαν.

Το πρωί ξυπνούσα και δεν άκουγα αυτοκίνητα, κορναρίσματα, μηχανάκια.

Άκουγα τζιτζίκια και θάλασσα.

Ο αέρας ήταν καθαρός, που σου γέμιζε τα πνευμόνια και σε έκανε να καταλαβαίνεις πόσο μολυσμένος είναι ο αέρας της πόλης όταν γυρνάς πίσω στη πόλη.

Η θέα, ήταν χαρά Θεού.

Το έλεγα σε όλους και το πίστευα.

Δεν πρόκειται να με κλείσει κανένας και να μου στερήσει αυτή τη θέα.

Θα βλέπω μέχρι να πεθάνω την ανατολή του ήλιου από τη θάλασσα, να βγαίνει κόκκινη και να κόβει το νερό στα δύο, και τη δύση του από το βουνό πίσω, να βάφει τον ουρανό πορτοκαλί πίσω από τις κορφές.

Καθόμουν στην παλιά καρέκλα στην αυλή, με τον καφέ στο χέρι, και ένιωθα πλούσιος. μεγάλο, αλλά γιατί είχα ολο τον ορίζοντα δικό μου.

Μετά πέρασαν δύο χρόνια.

Δυο χρόνια μόνο.

Όσο έπιανε το μάτι μου εκεί που άλλοτε υπήρχε πυκνό πράσινο, τώρα ήταν γεμάτο σπίτια, σπιτάκια, βίλες, διώροφα και τριώροφα.

Ήρθαν σαν επιδρομή, το ένα μετά το άλλο.

Σε χωράφια που μέχρι χθες ήταν ελαιώνες, σε εκτάσεις που στους δασικούς χάρτες φαίνονταν με πράσινο περίγραμμα και που με τον νόμο του 2020 για την εκτός σχεδίου δόμηση και την κατάργηση των παρεκλίσεων για τα τεσσάρια άρχισαν όλοι να βιάζονται να χτίσουν πριν λήξουν οι προθεσμίες.

Με άδειες που βγήκαν νύχτα, με δηλώσεις στο κτηματολόγιο, με το κόλπο της κατάτμησης που όλοι ξέρουν στη Χαλκιδική, στην Πιερία, σε όλη την παραλιακή ζώνη από το Αγγελοχώρι μέχρι τη Μηχανιώνα.

Αυτό που ζούμε εδώ δεν είναι φαντασία.

Είναι η πραγματικότητα της Ελλάδας του 2023-2025.

Πάνω από ένα εκατομμύριο αυθαίρετα δηλωμένα με τους νόμους 4178 και 4495, χιλιάδες νέα σε δασικές και αναδασωτέες εκτάσεις που αποχαρακτηρίστηκαν με ενστάσεις, και η καραμέλα του τουριστικού real estate λόγω Golden Visa που έκανε κάθε τετραγωνικό κοντά στη θάλασσα να αξίζει χρυσάφι.

Κοντά τους, δίπλα τους, από τη μια μέρα στην άλλη, να οι χωματερές.

Εκεί που καθαρίζαμε τα οικόπεδα, πετάγονταν μπάζα.

Μπετά, τούβλα, πλαστικά, νάιλον από οικοδομές και μετά σκουπίδια, στρώματα, παλιά έπιπλα.

Γιατί όταν χτίζεις παράνομα, χωρίς σχέδιο πόλης, χωρίς αποχέτευση, χωρίς δρόμους, δεν έχεις και που να πας τα σκουπίδια σου και χτίζουν παράνομα, το βλέπω με τα μάτια μου.

Σηκώνουν μάντρες τρεις μέτρα ύψος για να κρύψουν τον όροφο που δεν φαίνεται στην άδεια.

Βάζουν πισίνα σε γη υψηλής παραγωγικότητας.

Το βράδυ δουλεύουν οι μπετονιέρες, γιατί το πρόστιμο για αυθαίρετο είναι φθηνότερο από την καθυστέρηση.

Τώρα κάθομαι στην ίδια καρέκλα, η ανατολή δεν φαίνεται πια ολόκληρη.

Κόβεται από μια γωνία μπετόν και από μια κεραία.

Η δύση κρύβεται πίσω από ένα τριώροφο με τζάμια φιμέ που κανείς δεν μένει μέσα τον χειμώνα.

Ακούω γεννήτριες, συναγερμούς, αυτοκίνητα που ψάχνουν να παρκάρουν σε δρόμους που δεν χωράνε και ζω με την ανάμνηση της θέας.

Την έχω αποστηθίσει.

Θυμάμαι που ήταν το κάθε πεύκο, που έσκαγε το κύμα, που κατέβαιναν οι πέρδικες να πιούν νερό.

Κλείνω τα μάτια και την ξαναβλέπω καθαρή, όπως ήταν και πονάει περισσότερο έτσι, γιατί ξέρω ότι δεν την έχασα από φυσική καταστροφή, δεν την πήρε φωτιά, δεν την πήρε πλημμύρα. Την πήρε η απληστία μας και η σιωπή μας. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους