Από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, όποιος παρακολουθεί προσεκτικά την Μπαρτσελόνα παρατηρεί μια τεράστια αλλαγή στην επιθετικότητα και την ένταση της άμεσης επανάκτησης της μπάλας. Ο Φλικ δεν έμεινε...

Πλήρες Κείμενο:

Από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν, όποιος παρακολουθεί προσεκτικά την Μπαρτσελόνα παρατηρεί μια τεράστια αλλαγή στην επιθετικότητα και την ένταση της άμεσης επανάκτησης της μπάλας. Ο Φλικ δεν έμεινε προσκολλημένος σε ένα άκαμπτο 4-2-3-1, όπως πολλοί περίμεναν, αλλά έφερε μια δομική ευελιξία που έλειπε από την ομάδα εδώ και χρόνια, εναλλάσσοντας με φυσικότητα το 4-3-3 με το 3-4-3. Αυτή η ρευστότητα επιτρέπει στην ομάδα να προσαρμόζει τον τρόπο άμυνάς της ανάλογα με τη φάση του αγώνα.

Σε ορισμένα διαστήματα βλέπουμε το κλασικό μοντέλο των προηγούμενων ετών, όπου ο κεντρικός επιθετικός κόβει τη γραμμή πάσας προς τον αντίπαλο αμυντικό μέσο, τα άκρα συγκλίνουν προς τα μέσα ασκώντας πίεση στους κεντρικούς αμυντικούς και τα πλάγια μπακ αναλαμβάνουν τα αντίστοιχα μπακ του αντιπάλου.

Η πραγματική καινοτομία, όμως, εμφανίζεται όταν η ομάδα παρατάσσεται σε καθαρό 4-3-3. Εκεί ξεχωρίζει ο ρόλος του Ραφίνια, ο οποίος εκτελεί μια υποδειγματική τοξοειδή κίνηση πίεσης: - Κλείνει με το σώμα του τον διάδρομο πάσας προς τον αντίπαλο κόφτη. - Κατευθύνει την πίεση πρώτα στον κεντρικό αμυντικό και έπειτα στον ακραίο μπακ ακολουθώντας τη διαδρομή της μπάλας. - Την ίδια στιγμή, οι εσωτερικοί μέσοι -με πρωτεργάτη τον Πέδρι- ανεβαίνουν αποφασιστικά για να εξουδετερώσουν τα αντίπαλα χαφ. - Ο κεντρικός αμυντικός μέσος μένει λίγο πιο πίσω, προσφέροντας τη λεγόμενη προληπτική άμυνα, ώστε να ανακόψει άμεσα οποιαδήποτε προσπάθεια αντεπίθεσης αν σπάσει η πρώτη γραμμή πίεσης.

Για να αγγίξει όμως αυτή η μηχανή την τελειότητα, χρειάζονται συγκεκριμένα εργαλεία.

Στο δεξί άκρο της άμυνας, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια, απαιτείται ένα μπακ με μεγαλύτερη δημιουργική και επιθετική επίδραση από τον Κουντέ.

Παράλληλα, η ανάγκη για έναν σύγχρονο επιθετικό κορυφής γίνεται ολοένα και πιο επιτακτική.

Ένας ποδοσφαιριστής με τα χαρακτηριστικά του Άλβαρες μοιάζει ιδανικός για αυτό το πλάνο, ίσως περισσότερο κι από παραδοσιακούς εκτελεστές περιοχής όπως ο Χάλαντ ή ο Όσιμεν.

Η ρευστότητα και η απουσία σταθερού σημείου αναφοράς στην επίθεση απαιτούν έναν παίκτη που να κινείται παντού, να πιέζει ακατάπαυστα και να συμμετέχει στη δημιουργία όπως ο Κέιν.

Στην άμυνα, η ανάγκη για έναν αριστεροπόδαρο στόπερ είναι εξίσου κρίσιμη, ώστε να υπάρχει καθαρή και ασφαλής πρώτη πάσα απέναντι σε ομάδες που πιέζουν ψηλά.

Η στήριξη μόνο σε λύσεις ανάγκης δεν επαρκεί για το κορυφαίο επίπεδο, γι' αυτό και μια στοχευμένη μεταγραφική κίνηση τον χειμώνα θα άλλαζε ριζικά τις ισορροπίες. Ο Φλικ βαδίζει σε έναν ξεκάθαρο δρόμο για να επαναφέρει την Μπαρτσελόνα στην ελίτ και να διεκδικήσει το μεγάλο όνειρο που λείπει χρόνια: την κυριαρχία στο Τσάμπιονς Λιγκ, απέναντι στους γίγαντες της Πρέμιερ Λιγκ και της Σέριε Α. Η τακτική του βάση είναι στέρεη, η νοοτροπία έχει αλλάξει και η ομάδα αποκτά ξανά ξεκάθαρη ταυτότητα. Χρειάζεται απλώς υπομονή, πίστη στη διαδικασία και τις κατάλληλες προσθήκες στα σημεία-κλειδιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους