Καμιά φορά μιλάω με φίλους και με ρωτούν: «Γιατί δεν ασχολείσαι με τα κοινά; Με την πολιτική, τους πολέμους, τα κοινωνικά προβλήματα;» Η απάντησή μου για την πολιτική είναι πως, εξαρχής, η ρίζα του...

Πλήρες Κείμενο:

Καμιά φορά μιλάω με φίλους και με ρωτούν: «Γιατί δεν ασχολείσαι με τα κοινά; Με την πολιτική, τους πολέμους, τα κοινωνικά προβλήματα;» Η απάντησή μου για την πολιτική είναι πως, εξαρχής, η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στο γεγονός ότι θέλουν να σε κάνουν να πιστέψεις πως μέσω της πολιτικής μπορεί να σωθεί η κοινωνία, ενώ στην ουσία το μόνο που μπορεί να επιτευχθεί είναι, στην καλύτερη περίπτωση, να δημιουργηθούν λίγο καλύτερες συνθήκες.

Μια ιδεολογία περιορισμένη, που βυθίζει τον άνθρωπο στην άγνοια, στον φόβο και σε μια δήθεν ελπίδα πως κάποια στιγμή κάτι θα λειτουργήσει καλύτερα.

Σε κάνουν αδύναμο και σε βάζουν να τρέχεις πίσω από κομματόσκυλα, περιμένοντας να σου πετάξουν ψίχουλα, κι εσύ να χαίρεσαι γι' αυτά.

Ένας αέναος κύκλος ψεύδους και απάτης, ο οποίος δημιουργεί συνεχώς κοινωνικά προβλήματα και διαιωνίζει τις ίδιες καταστάσεις.

Οι πόλεμοι πάντα γίνονταν και, πιθανότατα, πάντα θα γίνονται, εξαιτίας της απληστίας του ανθρώπου.

Η θνητή φύση του προσκολλάται στον υλικό κόσμο και, μέσα από αυτή την προσκόλληση, κάθε χώρα —χωρίς εξαίρεση— προσκολλάται στα δικά της συμφέροντα, διαχωρίζοντας λαούς και ανθρώπους.

Μια κίνηση που διαμελίζει τη σφαίρα της Γης.

Θα μπορούσε κάθε λαός να σέβεται τις παραδόσεις και τον τόπο κάθε χώρας, χωρίς έπαρση, αλαζονεία και υπερηφάνεια για τα δικά του συμφέροντα.

Ίσως, τότε, οι άνθρωποι να μπορούσαν να συνυπάρχουν με περισσότερο σεβασμό και αγάπη.

Αλλά τελικά... δεν το βλέπω.

Και τέλος, αυτό που ονομάζουμε «κοινωνία» δημιουργεί και διατηρεί πολλές από αυτές τις σάπιες λειτουργίες που αυξάνουν την κακία, την άγνοια και τις ανούσιες επιθυμίες στους ανθρώπους.

Μας τροφοδοτούν με δηλητήρια, μας παραπληροφορούν καθημερινά και έχουν κάνει τον φόβο συνήθεια.

Πολλοί άνθρωποι ζουν μέσα στο άγχος, στην ανασφάλεια και στην ανάγκη να καταφύγουν σε φάρμακα για να αντέξουν την καθημερινότητά τους.

Οι πόλεις στις οποίες ζούμε πολλές φορές μοιάζουν να μην έχουν σχεδιαστεί με επίκεντρο τον άνθρωπο, αλλά γύρω από έναν τρόπο ζωής που τον απομακρύνει από τη φύση, την ηρεμία και τον ίδιο του τον ανώτερο εαυτό.

Γι' αυτό, καλέ μου φίλε, μην με ρωτάς γιατί δεν ασχολούμαι.

Δεν είναι ότι δεν ασχολούμαι.

Είναι ότι κάποτε ασχολήθηκα τόσο πολύ, που πέρασαν μπροστά από τα μάτια μου όλες αυτές οι ψυχές που έφυγαν άδικα.

Πέρασε μπροστά από τα μάτια μου όλος αυτός ο πόνος, ο φόβος και η άγνοια.

Πέρασαν μπροστά μου οι καταστροφικές λειτουργίες ενός δήθεν συστήματος, το οποίο πολλές φορές μοιάζει να μην είναι καν σύστημα.

Δεν είναι ότι δεν με ενδιαφέρει.

Είναι ότι, κάποια στιγμή, κατάλαβα σε βάθος πως το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων δεν θα κάνει τίποτα, όχι απαραίτητα επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή έχει παγιδευτεί μέσα στην πλάνη, στον φόβο και στην αδυναμία.

Τουλάχιστον εδώ, στην Ελλάδα, εδώ και είκοσι χρόνια θα έπρεπε να έχουμε κάνει τη δική μας κίνηση ως λαός.

Κι όμως, ακόμα τίποτα.

Ακόμα τους τροφοδοτούν με ψίχουλα, κι εκείνοι συνεχίζουν να τα δέχονται.

Και αν πράγματι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να εξαγοραστούν με ένα πενηντάρικο για να ψηφίσουν το κόμμα που τους υποδεικνύουν, τότε αυτό δεν είναι απλώς πολιτική παρακμή.

Είναι μια βαθύτερη παρακμή του ανθρώπου μπροστά στο χρήμα.

Τέτοια κατάντια.

Τόσο πολύ ξεπέσαμε για το χρήμα.

Οπότε, καλέ μου φίλε, νομίζω πως πλέον κατανοείς ότι κάποτε ασχολήθηκα αρκετά.

Ασχολήθηκα αρκετά για να δω ανθρώπους να καταστρέφουν ο ένας τον άλλον, να βλέπω έναν κόσμο να πνίγεται μέσα στον φόβο, στην άγνοια και στην απληστία.

Και ίσως το πιο θλιβερό απ' όλα είναι να βλέπω έναν λαό που συνεχώς υπερηφανεύεται για τους προγόνους του, μιλά για αφύπνιση και ελευθερία, ενώ ακόμα κοιμάται μέσα στη φυλακή της λήθης.

Γι' αυτό δεν είναι ότι δεν ασχολούμαι.

Ίσως απλώς κατάλαβα πως το να βλέπεις, να κατανοείς και να μην συμμετέχεις σε έναν φαύλο κύκλο δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία.

Μερικές φορές σημαίνει ότι έχεις δει αρκετά, έχεις δει τόσα πολλά που πλέον βλέπεις που οδηγεί αυτή η κατάσταση. καλέ μου συνάνθρωπε αν δεν κάνουμε κάτι ΤΩΡΑ, αλήθεια ίσως αύριο να είναι πολύ αργά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους