Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα μου, Ο παιχνιδοποιός. Ελλάδα, 2000. 2001, 2002 .. Ελλάδα της παραισθητικής καλοπέρασης. Ο Χάρης βιώνει αυτήν την καλοπέραση με όλα τα ροκφόρ και όλα τα κομφόρ...

Πλήρες Κείμενο:

Απόσπασμα από το ανέκδοτο μυθιστόρημα μου, Ο παιχνιδοποιός. Ελλάδα, 2000. 2001, 2002 .. Ελλάδα της παραισθητικής καλοπέρασης. Ο Χάρης βιώνει αυτήν την καλοπέραση με όλα τα ροκφόρ και όλα τα κομφόρ, αν και ... Το ελεύθερο ρέψιμο είναι μια σπουδαία συντροφιά για τους μοναχικούς αυτού του μάταιου Κόσμου Στην τηλεόραση έβλεπε το αυχόσχημο κεφάλι του πρωθυπουργού με τις διάσημες ελιές.

Ήταν ήδη ξαπλωμένος στον καναπέ με το καφετί ριχτάρι με ένα πιάτο με μια τεράστια πίτσα πάνω στην ίσια του κοιλιά να χορεύει κυκλικά με την κάθε του αναπνοή, έτοιμο να πέσει από κει πάνω στο χαλί ανά πάσα ώρα και στιγμή. «Πασάς είμαι!!», είπε θριαμβευτικά, τρίβοντας το φθηνό λάδι της πίτσας πάνω στην μεταξωτή πιτζάμα του.

Βαριόταν να σηκωθεί και να φάει σαν άνθρωπος, ακόμα και το ανοιχτό κουτί της μπύρας που είχε ακουμπήσει δίπλα στο τραπέζι το καλούσε με την σκέψη του να σηκωθεί από εκεί, να αιωρηθεί, να γείρει πάνω απ’ το πρόσωπό του και να χύσει αργά και προσεχτικά το περιεχόμενό του στο ανοιχτό του στόμα.

Δυνάμωσε την ένταση για να ακούσει τον πιο σημαντικό άντρα της χώρας.

Κάτι έλεγε σε κάποιον δημοσιογράφο με εκείνη την βραχνή φωνή του, σ’ αυτό το μπουλβάρ κρανίο εγκιβωτίζονταν η χλωμή φαντασίωση του σοσιαλισμού, είπε φωναχτά, με μια αυταρέσκεια στη φωνή πως είχε σκεφτεί κάτι έξυπνο.

Ο πρωθυπουργός απαντούσε στις ερωτήσεις με εκείνο το ανέκφραστο βλέμμα του τεχνοκράτη που ήταν, το θέμα ήταν η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση του κράτους, έλεγε πως όλα έβαιναν καλώς και πως ο ρυθμός του πληθωρισμού βρίσκονταν σε μονοψήφια επίπεδα.

Επίσης τόνισε δεν υπήρχε αύξηση της ανεργίας στην παρούσα φάση και προπάντων είχε επιτευχθεί η μεγάλη οικονομική συνεργασία της χώρας με την Ε.Ε. , την higher economic intergration, η τελευταία φράση ειπώθηκε σε τρομαχτικά άψογα αγγλικά, σχολίασε μέσα του ο Άρης.

Κατόπιν αυτών, συνέχισε ο πρωθυπουργός και με δεδομένη την πτώση των επιτοκίων, οδηγούμεθα σε μέγιστη πιστωτική επέκταση, δηλαδή αποκτούμε πρόσβαση σε άφθονο και φθηνό δανεισμό.

Μαζί σου μεγάλε είπε φωναχτά, εγώ σε γουστάρω, είσαι νοικοκύρης στα λογιστικά.

Με σπουδές στην Γερμανία, η φράου μετριότητα που σε χαρακτηρίζει, άνοστη σαν λαχανάκι Βρυξελλών δε λέω, άχρωμη μέχρι αυτοκτονίας όλων των χρωμάτων, δε λέω, αλλά σε πάω.

Σε πάω και πολύ μάλιστα.

Μιλώντας ακόμα μόνος του σηκώθηκε με κόπο από τον καναπέ, είχε φάει την πίτσα του και έπρεπε δυστυχώς γι’ αυτόν να σηκωθεί και να ακουμπήσει το άδειο πιάτο στο τραπέζι.

Με μια γκριμάτσα ανυπολόγιστης ανακούφισης ξάπλωσε πάλι, έστρωσε λίγο το ριχτάρι που είχε στραβοχυθεί και αφέθηκε να ρευτεί, μία, δύο, τρεις φορές.

Τα ρεψίματα του ήταν παρατεταμένα, ακολουθούσαν το ένα το άλλο με ίσα μοιρασμένο χρόνο, σχεδόν τα ενορχήστρωνε ούτως ώστε να παρατείνει την ευχαρίστηση που του προκαλούσαν.

Επέτρεψε στον εαυτό του να τα απολαύσει και να τα αφήσει να ακουστούν ελεύθερα, να τραγουδήσουν αυτόν τον ήχο από βραχνή τρομπέτα, αυτόν το πανάρχαιο ασπασμό όχι στα άστρα αλλά στην ευωχία της πέψης που χαίρονταν το κατευόδιο της τροφής από το στομάχι στα έντερα και μετά στην έξοδό της στην οβάλ πορσελάνινη τρύπα που κάθε σπίτι διαθέτει σ’ αυτόν τον πολιτισμένο κόσμο.

Έγειρε εντελώς στον καναπέ, σ’ αυτόν τον αγαπημένο, πολύτιμο καναπέ που αναπαύει τα κουρασμένα σώματα και ιδιαίτερα τα σώματα των μοναχικών απανταχού της γης.

Ένιωσε ευτυχισμένος που είχε αυτή τη στιγμή αυτό το προνόμιο, αυτήν την ευάερη, ευήλια και ευρύχωρη φωλιά του εργένη που ήταν το ρετιρέ του: τρία δωμάτια, δύο τουαλέτες, αποθήκη, καθιστικό και κουζίνα μαζί, έπιπλο κουζίνας από ξύλο κερασιάς, χαλιά περσικά, φίνες κουρτίνες. Κλιματιστικό Airwell, ψυγείο και κουζίνα Ζanussi, μουσικό συγκρότημα Pioneer.

Βεράντα που έβλεπε σε ένα πάρκο απέναντι, πάρκο γεμάτο με καλοκουρεμένους θάμνους που το απαλό θρόισμά τους ένιωθε καμιά φορά πως τον καλημέριζε ή τον καλησπέριζε, ανάλογα με την ώρα της ημέρας.

Και μετά; Μετά ο καναπές του φυσικά, πάντα και πρώτα ο καναπές του, το ροκφόρ του στο ψυγείο, το καλής ποιότητας Κρητικό απάκι, λίγη τρούφα σε κάποιο βάζο, αυτές οι λιχουδιές του προσέδιδαν ένα είδος κοινωνικής ανωτερότητας, άσχετα αν στον έξω κόσμο την έχανε με το παραμικρό, στο σπίτι του την ανακτούσε πάραυτα απλά ανοίγοντας το ψυγείο του.

Καναπές, ροκφόρ, τηλεόραση και προπάντων ο ευπροσήγορος λόγος του πρωθυπουργού που κατεύναζε τις όποιες οικονομικές ανησυχίες του, όλα έβαιναν καλώς, η ανθρωπότητα της Ευρώπης βρίσκονταν στο pick της ευημερίας της και αυτός στο pick της δικής του.

Γουργούριζε σαν ευχαριστημένος γάτος.

Ευχαριστημένος με τα ακριβά του παπούτσια από καλό, μαλακό δέρμα, το χρυσό του ρολόι, το αυτοκίνητο του το Subaru Forester, αυτό το συμπαγές στιβαρό όχημα, μπλε σκούρο, αρσενικής κοπής και αισθητικής για άντρες ζόρικους σαν κι αυτόν.

Όλη η εχθρότητα του κόσμου, ο φόβος μην χάσει τίποτε απ’ όλα αυτά που είχε αποκτήσει με κόπο αλλά κυρίως με τα χοντρά φακελάκια που έπαιρνε προκειμένου να εγχειρίζει τους ασθενείς του, όλα αυτά και άλλα λιγότερο σημαντικά άγχη τα έσβηνε ο άνετος καναπές, η μπύρα που δεν είχε ξεθυμάνει ακόμα και η συγκινητικά καθησυχαστική συνέντευξη του πρωθυπουργού.

Κάποια στιγμή τον πήρε ο ύπνος, κρύωσε και σκεπάστηκε με μια μάλλινη κουβέρτα που είχε πάντα ακουμπισμένη πάνω στην πλάτη του καναπέ.

Βυθίστηκε στον ύπνο, σε έναν λήθαργο βαθύ, σε έναν λυτρωτικό, μικρό θάνατο.

Και τότε κάποια στιγμή ακούστηκε η φωνή ενός παιδιού μέσα στο χώρο, ένα κλάμα γοερό, το δικό του κλάμα. «Όχι μαμά, δεν θέλω να φύγεις. Μαμά! Μαμά…».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους