Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τι διαφορετικό κομίζει η Αφροδίτη Λατινοπούλου στην ελληνική πολιτική; Μια νέα γυναίκα που διεκδικεί χώρο, λόγο και πολιτική παρουσία Του Μαρίνου Γεωργάτου Ομολογώ ότι έχω κουραστεί - όπως, πιστεύω, και πολλοί συμπολίτες μου - από την ατελείωτη παρέλαση των ίδιων πολιτικών προσώπων και συμπεριφορών.

Από ανθρώπους που εμφανίζονται κάθε φορά ως σωτήρες, διεκδικούν με περισσή αυτοπεποίθηση την ψήφο μας, μοιράζουν υποσχέσεις και, όταν έρθει η ώρα της ευθύνης, αποδεικνύονται ανεπαρκείς, ασυνεπείς και πολύ μικρότεροι των περιστάσεων και των προσδοκιών μας.

Μας κούρασαν οι επαγγελματίες της πολιτικής που αλλάζουν λόγο ανάλογα με το ακροατήριο, οι δήθεν αδέσμευτοι που υπηρετούν μηχανισμούς, οι “αντισυστημικοί” που επιδιώκουν απλώς μια θέση μέσα στο σύστημα και όσοι θυμούνται τον πολίτη λίγο πριν ανοίξουν οι κάλπες.

Μας κούρασε η απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις, η υποκρισία, η αλαζονεία, η μετάθεση των ευθυνών και αυτή η μόνιμη προσπάθεια να παρουσιάζεται κάθε αποτυχία ως επιτυχία.

Η πολιτική, όμως, δεν είναι επικοινωνιακή παράσταση ούτε διαγωνισμός εντυπώσεων.

Είναι ευθύνη, συνέπεια, λογοδοσία και καθημερινή υπηρεσία προς τον πολίτη.

Δεν χρειαζόμαστε άλλα καλοστημένα συνθήματα ούτε πρόσωπα που μας λένε απλώς όσα θέλουμε να ακούσουμε.

Χρειαζόμαστε ανθρώπους που γνωρίζουν τι πιστεύουν, τολμούν να το εκφράσουν καθαρά και μπορούν να μετατρέψουν τις πεποιθήσεις τους σε συγκεκριμένο, εφαρμόσιμο και ωφέλιμο έργο.

Μέσα σε αυτό το κουρασμένο και βαθιά απαξιωμένο πολιτικό τοπίο, η εμφάνιση ενός νέου προσώπου που μιλά με ευθύτητα, δεν κρύβεται πίσω από αμφίσημες διατυπώσεις και τολμά να υπερασπίζεται δημόσια τις θέσεις του γεννά, τουλάχιστον, ενδιαφέρον και κάποια ελπίδα.

Δεν σημαίνει ότι του παραχωρούμε λευκή επιταγή ούτε ότι παραιτούμαστε από την κριτική μας σκέψη.

Σημαίνει όμως ότι του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να δοκιμαστεί, να κριθεί δίκαια και να αποδείξει στην πράξη εάν πράγματι μπορεί να προσφέρει κάτι διαφορετικό.

Με αυτό το πνεύμα παρακολουθώ την πολιτική παρουσία της Αφροδίτης Λατινοπούλου, όχι ως άκριτος οπαδός, αλλά ως πολίτης που έχει κουραστεί να απογοητεύεται και εξακολουθεί, παρ’ όλα αυτά, να αναζητά συνέπεια, τόλμη, καθαρότητα και ειλικρίνεια στον δημόσιο λόγο.

Παρακολουθώντας την πορεία της Αφροδίτης Λατινοπούλου, διακρίνω μια νέα πολιτικό η οποία, ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή τη διαφωνία που μπορεί να έχει κανείς με επιμέρους θέσεις της, κατόρθωσε κάτι που δεν είναι ούτε εύκολο ούτε αυτονόητο: να διαμορφώσει ευδιάκριτο πολιτικό στίγμα, να ιδρύσει έναν νέο πολιτικό φορέα και να κερδίσει, σε σχετικά σύντομο χρόνο, την εμπιστοσύνη ενός υπολογίσιμου μέρους της κοινωνίας.

Αυτό που, κατά τη γνώμη μου, κομίζει στην ελληνική πολιτική είναι πρωτίστως η ευθύτητα.

Δεν καταφεύγει συστηματικά στη γνώριμη, αποστειρωμένη γλώσσα των ισορροπιών, αλλά εκφράζει με σαφήνεια όσα πιστεύει, γνωρίζοντας ότι θα προκαλέσει αντιδράσεις.

Σε μια εποχή κατά την οποία πολλοί πολιτικοί προσαρμόζουν τον λόγο τους στις δημοσκοπήσεις και αποφεύγουν το πολιτικό κόστος, η καθαρότητα των θέσεων αποτελεί από μόνη της ένα αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό.

Παράλληλα, εκπροσωπεί μια γενιά που δεν κληρονόμησε απλώς μια θέση μέσα στους παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς, αλλά επιχείρησε να δημιουργήσει τον δικό της πολιτικό χώρο.

Το γεγονός ότι μια νέα γυναίκα, χωρίς το βάρος κάποιου ιστορικού πολιτικού επωνύμου, κατόρθωσε να εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αξίζει να αξιολογηθεί πέρα από κομματικές συμπάθειες.

Φανερώνει επιμονή, οργανωτική ικανότητα, αντοχή στην πίεση και ουσιαστική επικοινωνία με ένα τμήμα των πολιτών που αισθανόταν ότι δεν εκπροσωπείται.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επιμονή της σε έννοιες που συχνά αντιμετωπίζονται περίπου ως παρωχημένες: την εθνική ταυτότητα, την οικογένεια, την ασφάλεια, τη δημογραφική επιβίωση, την προστασία των συνόρων και το δικαίωμα μιας κοινωνίας να διατηρεί την ιστορική και πολιτισμική της φυσιογνωμία.

Κάποιος μπορεί να αντιπαρατεθεί πολιτικά με τις προτάσεις της· δύσκολα όμως μπορεί να αρνηθεί ότι τα ζητήματα αυτά είναι υπαρκτά και απασχολούν σοβαρά ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας.

Ως γυναίκα, επίσης, διαφοροποιείται από το στερεότυπο που θέλει τη γυναικεία πολιτική παρουσία να περιορίζεται σε έναν συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο ή να οφείλει να ακολουθεί ένα προκαθορισμένο σύνολο απόψεων.

Η ισότητα δεν σημαίνει ότι όλες οι γυναίκες πρέπει να σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο.

Σημαίνει ότι κάθε γυναίκα δικαιούται να διαμορφώνει ελεύθερα την πολιτική της ταυτότητα, ακόμη και όταν αυτή ενοχλεί τις κυρίαρχες αντιλήψεις.

Δεν χρειάζεται, ασφαλώς, να μετατρέψουμε τη συμπάθεια σε αγιογραφία.

Η πραγματική στήριξη προς έναν νέο πολιτικό δεν είναι η άκριτη επιδοκιμασία κάθε λόγου και κάθε πράξης.

Είναι η δίκαιη αναγνώριση της προσπάθειας, μαζί με την απαίτηση για τεκμηριωμένες προτάσεις, σοβαρούς συνεργάτες, κοινοβουλευτικό έργο, θεσμική συνέπεια και καθαρές απαντήσεις στα δύσκολα προβλήματα της χώρας.

Η καταγγελία κινητοποιεί· η ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση, όμως, είναι εκείνη που τελικά οικοδομεί.

Προσωπικά τη βλέπω με ενδιαφέρον, συμπάθεια και προσδοκία.

Θαυμάζω το θάρρος με το οποίο υπερασπίζεται τις πεποιθήσεις της και θεωρώ ότι δικαιούται την ευκαιρία να κριθεί από το έργο της — όχι από τις προκαταλήψεις που συνοδεύουν την ηλικία, το φύλο ή την ιδεολογική της ταυτότητα. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου δεν χρειάζεται άκριτους θαυμαστές.

Χρειάζεται πολίτες που θα ακούσουν τις θέσεις της χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, θα αναγνωρίσουν όσα αξίζουν και θα την κρίνουν αυστηρά αλλά δίκαια.

Διότι η ανανέωση της πολιτικής δεν συντελείται μόνο με νεότερα πρόσωπα.

Συντελείται με καθαρό λόγο, συνέπεια, τόλμη και, κυρίως, με έργο που επιβεβαιώνει τις εξαγγελίες.

Αυτό ακριβώς περιμένω και από εκείνη: να αποδείξει ότι η διαφορετική φωνή της μπορεί να εξελιχθεί σε υπεύθυνη, δημιουργική και χρήσιμη πολιτική δύναμη για την Ελλάδα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους