Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έλεος… Φτάνει πια αυτή η κατρακύλα. Το γράφω χωρίς καμία κομματική πρόθεση.

Δεν εκπροσωπώ κανέναν και δεν ανήκω σε κανένα πολιτικό στρατόπεδο.

Μιλάω ως ένας ελεύθερα σκεπτόμενος Έλληνας που έχει διανύσει ήδη το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Και όταν έχεις ζήσει αρκετά, έχεις δει πολλά.

Έχεις δει ανθρώπους να δουλεύουν μια ολόκληρη ζωή, να παλεύουν, να στερούνται και να περιμένουν μια στοιχειώδη αναγνώριση.

Έχεις δει όμως και άλλους να προχωρούν όχι επειδή ήταν οι καλύτεροι ή οι ικανότεροι, αλλά επειδή είχαν τις σωστές γνωριμίες, το σωστό όνομα ή τον σωστό άνθρωπο δίπλα τους.

Και κάποια στιγμή λες: Φτάνει.

Όλοι μιλούν για Δημοκρατία.

Όλοι εμφανίζονται ως δημοκράτες.

Μιλούν για δικαιοσύνη, αξιοκρατία και ισονομία.

Αλλά εγώ αναρωτιέμαι: Πότε θα γνωρίσουμε επιτέλους την πραγματική Δημοκρατία; Γιατί Δημοκρατία δεν είναι μόνο η κάλπη.

Είναι να ξέρεις ότι δεν θα μετρήσει ποιον γνωρίζεις, αλλά ποιος είσαι και τι αξίζεις.

Να μην χρειάζεται το παιδί που διάβασε, προσπάθησε και αγωνίστηκε «μέσο» για να βρει τη θέση που δικαιούται.

Να μην αισθάνεται ο εργατικός άνθρωπος κορόιδο επειδή δεν έμαθε να βολεύεται.

Να είναι ο νόμος ίδιος για όλους — για τον απλό πολίτη και για τον ισχυρό.

Αυτό θέλω να είναι η Ελλάδα.

Μια χώρα όπου η δουλειά, η ικανότητα και η προσπάθεια μετράνε πραγματικά.

Όπου δεν χρειάζεται να γίνεις «δικός τους» για να προχωρήσεις.

Και η αλλαγή δεν θα έρθει μόνο από τους πολιτικούς.

Θα έρθει όταν κι εμείς οι ίδιοι απαιτήσουμε δικαιοσύνη ακόμη κι όταν δεν μας συμφέρει, αξιοκρατία ακόμη κι όταν ο δικός μας άνθρωπος δεν είναι ο καλύτερος και ίσους κανόνες ακόμη κι όταν θα μπορούσαμε να έχουμε μια εξαίρεση.

Εγώ δεν ξέρω αν θα προλάβω να δω αυτή την Ελλάδα.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράπονό μου.

Δεν ζητώ πλούτη ούτε προνόμια.

Ζητώ να δω τον τόπο μου να προκόβει.

Να δω τους νέους να μπορούν να μείνουν και να δημιουργήσουν εδώ.

Να δω τον τίμιο και εργατικό άνθρωπο να μη νιώθει ο χαμένος της υπόθεσης.

Να δω δικαιοσύνη, αξιοκρατία και μια Πολιτεία που υπηρετεί τον πολίτη.

Αυτός είναι ο καημός μου.

Και δεν το γράφω για να πείσω κανέναν να ψηφίσει κάποιον.

Το γράφω γιατί αγαπώ αυτόν τον τόπο και θέλω, όσο έχω ακόμη φωνή, να ζητώ μια Ελλάδα λίγο πιο δίκαιη, λίγο πιο αξιοκρατική, λίγο πιο ανθρώπινη. Αληθινή Δημοκρατία. Δικαιοσύνη. Αξιοκρατία. Αξιοπρέπεια.

Και μια Ελλάδα που να έχει χώρο για όλους.

Όχι μόνο για τους ισχυρούς.

Για όλους εκείνους που πραγματικά αγωνίζονται.

Και ίσως τελικά αυτή η αγωνία να μην είναι καινούργια μέσα μου.

Πριν από αρκετά χρόνια την είχα εκφράσει μέσα από ένα τραγούδι που τραγούδησα: «Κάθε τέσσερα χρονάκια, σημαιούλες παλαμάκια, κι όλοι βγαίνουνε χαμένοι, νικητές και νικημένοι.» Θεόφιλος Κολοτούρος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους