Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διαβάζοντας τα ευρήματα των πιο πρόσφατων δημοσκοπήσεων, αλλά και μέσα από ατέλειωτες συζητήσεις που έρχονται να τα επιβεβαιώσουν, ένα είναι το σημαντικότερο ζητούμενο.

Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.

Ο πυρήνας όλων των προβλημάτων, από τον οποίο απορρέει αυτή η απολύτως αναγκαία κοινωνική απαίτηση, είναι πλέον εμφανής.

Οικονομική πίεση, θεσμική δυσπιστία, αίσθημα αδικίας, ανασφάλεια για το μέλλον.

Συναισθήματα και καταστάσεις που κάθε πολιτικός ο οποίος σέβεται τον εαυτό του καλείται να αντιμετωπίσει και, κυρίως, να δώσει λύσεις.

Αντ’ αυτού, γινόμαστε θεατές μιας παραδοξότητας.

Μιας ευτελούς πραγματικότητας, όπου το υπέρτατο κριτήριο πολιτικής αρετής για κάποιους αποτελεί η πίστη στην παράταξη.

Ουδείς όμως χρωστά στο κόμμα του περισσότερα απ’ όσα χρωστά στην Πατρίδα του.

Ουδείς νομιμοποιείται να μάχεται για την προσωπική του ανέλιξη, να υπηρετεί μηχανισμούς και να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής προς όφελος των "δικών του παιδιών", διασφαλίζοντας, τρόπον τινά, την πολιτική του επιβίωση.

Ουδείς επιτρέπεται να εξαπατά, να επιδίδεται σε αισχρές επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων που ξεφεύγουν από τα όρια της θεμιτής πολιτικής κριτικής και να παρέχει υπηρεσίες σε βάρος της ίδιας της πολιτικής ζωής του τόπου.

Ουδείς μπορεί να έχει το θράσος να καπηλεύεται την ασφάλεια της χώρας ή την ελευθερία των πολιτών της, υποστηρίζοντας ότι δίχως αυτόν η χώρα είναι πολιτικά άοπλη.

Αντίθετα, είναι υποχρέωση όλων τους να τα διασφαλίζουν και να τα παρέχουν στους πολίτες.

Αν λοιπόν κάποιος αναζητά τη βαθύτερη αιτία της κοινωνικής αποστροφής, είναι ακριβώς αυτή: Οι πολιτικοί μας έπαψαν να υπηρετούν τη χώρα και τους πολίτες της και έγιναν υπόδουλοι κομματικών γραμμών και υποτελείς στην κομματική πειθαρχία.

Έγιναν έμποροι ελπίδας, εξαπατητές, πλασιέ "ξένων" ιδεολογικοπολιτικών αφηγημάτων.

Ο κάθε λογής αστέρας μηδενικής βαρύτητας απέκτησε "φωνή" πριν αποκτήσει καν υπόσταση. Η Πατρίδα δεν είναι ο σκοπός, αλλά το μέσο.

Ο αριβισμός απέκτησε υπηρέτες και η πολιτική μετατράπηκε σε αρένα ματαιόδοξων ανοήτων, ο ανταγωνισμός των οποίων περιορίστηκε σε έναν αγώνα μεταξύ κενών βερμπαλιστών με εικονικές δεξιότητες.

Πλαστά πτυχία, παντελής έλλειψη στοιχειώδους παιδείας και πολιτικού πολιτισμού, απουσία παραγωγής σκέψης και κρίσης.

Ένας συρφετός ακολούθων, υποταγμένων σε επικοινωνιακά αφηγήματα που δεν ορίζονται καν από Πολιτικούς. Οι Έλληνες μπορεί να κατηγορούμαστε για πολλά ως λαός.

Είμαστε ατίθασοι, μα όχι ανόητοι.

Και έχουμε κάτι που πουθενά αλλού δεν υπάρχει: τις αξίες μας και τις παραδόσεις μας, που απορρέουν από την πολύχρονη Ιστορία μας. Την Πατρίδα μας, τη θρησκεία μας και την οικογένειά μας.

Αυτές τις αξίες διδαχθήκαμε.

Με αυτές πορευόμαστε.

Τις ίδιες μεταδώσαμε υπερήφανα στα παιδιά μας και εκείνα, με τη σειρά τους, θα τις κληροδοτήσουν στα δικά τους παιδιά.

Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει.

Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται.

Οι πραγματικοί ηγέτες όμως μένουν για πάντα στην Ιστορία.

Και είναι εκείνοι που, ακόμη και στους πιο δύσκολους καιρούς για την Πατρίδα, ανά τους αιώνες, κράτησαν αυτές τις αξίες ψηλά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους