Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ Δημιούργησαν την χώρα τους με γενοκτονίες και εκτοπισμούς γηγενών πληθυσμών. (Επειδή αναφέρθηκα στις γενοκτονίες σε προηγούμενη ανάρτηση μου σήμερα συμπληρώνω με τους...

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ Δημιούργησαν την χώρα τους με γενοκτονίες και εκτοπισμούς γηγενών πληθυσμών. (Επειδή αναφέρθηκα στις γενοκτονίες σε προηγούμενη ανάρτηση μου σήμερα συμπληρώνω με τους ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΥΣ των Τούρκων που επέβαλαν σε γηγενείς πληθυσμούς της περιοχής που σήμερα ονομάζεται Τουρκία.) ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ: Οι Γενοκτονίες των Τούρκων Οι Τούρκοι διέπραξαν τρεις γενοκτονίες, εναντίον των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, χριστιανικών πληθυσμών, που διαβιούσαν στην πρώην Οθωμανική αυτοκρατορία. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι που γενοκτονήθηκαν υπολογίζονται από 3 έως 3,5 εκατομμύρια.

Ο μέγιστος εκτιμώμενος αριθμός είναι 1.500.000 Αρμένιοι, 1.250.000 Έλληνες και 750.000 Ασσύριοι. ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΣ: Η περίοδος 1920–1923 αποτελεί την πιο τραγική φάση των διωγμών, καθώς συνδέεται με τη Μικρασιατική Εκστρατεία, τη Μικρασιατική Καταστροφή (1922) και την υποχρεωστική Ανταλλαγή Πληθυσμών.

Κατά τα έτη αυτά, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και άλλοι χριστιανικοί πληθυσμοί εκτοπιστηκαν βίαια από τις πατρογονικές τους εστίες στη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη από το εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ.

Οι εκτοπισμοί και οι διώξεις αυτής της περιόδου εξελίχθηκαν σε τρία κύρια κύματα: 1. Οι προσφυγικές ροές κατά την εξέλιξη του μετώπου (1920–1922) «Τάγματα Εργασίας» (Amele Taburları): Ήδη από το 1920, οι Τούρκοι εθνικιστές εφάρμοσαν τη μέθοδο της βίαιης επιστράτευσης του χριστιανικού ανδρικού πληθυσμού.

Οι άνδρες οδηγήθηκαν στο εσωτερικό της Ανατολίας, όπου οι εξαντλητικές εργασίες, η πείνα και οι κακουχίες οδήγησαν στη μαζική εξόντωσή τους.

Εκτοπισμοί στον Πόντο: Από το 1921, με πρόσχημα την ασφάλεια του μετώπου, ολόκληρα χωριά στον Πόντο εκκενώθηκαν.

Οι κάτοικοι (κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι) αναγκάστηκαν να διανύσουν πεζή εκατοντάδες χιλιόμετρα προς την έρημο της Ανατολίας (Λευκές Πορείες Θανάτου). 2. Η κορύφωση της Καταστροφής (Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1922) Με την κατάρρευση του ελληνικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922, η φυγή πήρε διαστάσεις πανικού: Η Καταστροφή της Σμύρνης: Τον Σεπτέμβριο του 1922, η πυρπόληση της Σμύρνης και οι σφαγές ανάγκασαν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Αρμενίους να συνωστιστούν στην προκυμαία, αναζητώντας απεγνωσμένα πλοία για να διασωθούν προς την Ελλάδα.

Η εκκένωση της Ανατολικής Θράκης: Μετά την Ανακωχή των Μουδανιών (Οκτώβριος 1922), οι Έλληνες της Ανατολικής Θράκης έλαβαν προθεσμία ενός μηνός να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, αποτελώντας ένα από τα λίγα προσφυγικά κύματα που κατάφεραν να πάρουν μαζί τους μέρος της κινητής τους περιουσίας. 3. Η υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης (1923) Στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπογράφηκε η Σύμβαση της Λωζάννης για την Ανταλλαγή Πληθυσμών.

Καθιέρωσε για πρώτη φορά στην ιστορία την υποχρεωστική ανταλλαγή με βάση το θρήσκευμα.

Περίπου 1.220.000 Έλληνες Ορθόδοξοι ξεριζώθηκαν οριστικά από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τη Θράκη, ενώ περίπου 350.000–400.000 Μουσουλμάνοι μετακινήθηκαν αντίστοιχα από την Ελλάδα προς την Τουρκία.

Συνολικά, η απογραφή του 1928 στην Ελλάδα κατέγραψε περισσότερους από 1.100.000 πρόσφυγες από την Τουρκία, οι οποίοι κλήθηκαν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους από το μηδέν, κουβαλώντας το τραύμα του βίαιου εκτοπισμού και της απώλειας των εστιών τους.

Σε σύνολο οι αριθμοί των εκτοπισθέντων από το 1912 μέχρι το 1923 υπολογίζεται μεταξύ 2.000.000 με 2.500.000. (Κάποιοι αναφέρουν αριθμούς μεταξύ 3.000.000 με 4.000.000) ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ: Κατά την περίοδο της Μικρασιατικής Καταστροφής και του ελληνοτουρκικού πολέμου (1920 - 1923), ο συνολικός αριθμός των Ελλήνων και χριστιανών πολιτών που εκτοπίστηκαν βίαια ή αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Ελλάδα ως πρόσφυγες ανέρχεται σε περίπου 1.200.000 έως 1.300.000 άτομα.

Η μετακίνηση αυτή ξεκίνησε με τους μαζικούς διωγμούς και τη φυγή των πληθυσμών κατά την κατάρρευση του μετώπου το φθινόπωρο του 1922 και επισημοποιήθηκε αναγκαστικά με την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης το 1923, η οποία επέβαλε την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η ιστορική πραγματικότητα της περιόδου αυτής αποτυπώνεται στα εξής βασικά δεδομένα: Η Απογραφή του 1923 & 1928: Σύμφωνα με την επίσημη Απογραφή Προσφύγων της ΕΛΣΤΑΤ και την επακόλουθη απογραφή του 1928, στην Ελλάδα κατέφυγαν 1.221.489 Έλληνες χριστιανοί ορθόδοξοι από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη.

Άλλοι πληθυσμοί: Μαζί με τους Έλληνες, εκτοπίστηκαν και κατέφυγαν στην Ελλάδα περίπου 55.000 Αρμένιοι.

Τα θύματα: Πριν ή κατά τη διάρκεια του εκτοπισμού (τάγματα εργασίας, πορείες θανάτου, σφαγές όπως της Σμύρνης), εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες έχασαν τη ζωή τους.

Οι ιστορικές εκτιμήσεις αναφέρουν πάνω από 350.000 νεκρούς μόνο για την περιοχή του Πόντου (Γενοκτονία των Ποντίων) και συνολικά εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη στην υπόλοιπη Μικρά Ασία. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Τουρκία όπως την ξέρουμε σήμερα δεν έχει ούτε ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο γης που ανήκει στους Τούρκους.

Είναι κλεμμένα εδάφη. Οι Τούρκου δεν έχτισαν ούτε μια πόλη.

Η καταγωγή των Τούρκων είναι οι στέπες της Μογγολίας όπου νομάδες έφυγαν το 1071 προς δύση. ΚΑΙ ΑΦΟΥ Ο ΤΙΤΛΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ” … Παραθέτω με κάθε λεπτομέρεια τον πολιτισμό τους: σφαγές, λεηλασίες, γενοκτονίες, εκτοπισμοί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους