Σαν σήμερα πριν από 30 χρόνια, ο Παναθηναϊκός ταξίδευε στα βάθη των Αργεντίνικων πάμπας, στην πόλη Ροζάριο της επαρχίας Σάντα Φε, για να παίξει τον πρώτο αγώνα του για το Διηπειρωτικό Κύπελλο του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντίπαλός του μια ομάδα άγνωστη και τότε και σήμερα, η Ολίμπια Βενάδο Τουέρτο.

Ελάχιστα πράγματα θυμόμαστε από εκείνες τις αναμετρήσεις, όπως πχ ότι στο ρόστερ των Αργεντίνων βρισκόταν ο Αντρές Νοτσιόνι.

Όμως αντιμετωπίζοντας την Ολίμπια, το τριφύλλι διασταυρωνόταν με διεργασίες που τότε ελάχιστα παρακολουθούσαμε στην Ευρώπη αλλά μερικά χρόνια μετά θα έκαναν την Αργεντινή παγκόσμια μπασκετική δύναμη.

Ας ξεκινήσουμε με την ομάδα με την οποία έπαιξε ο Παναθηναϊκός.

Ακόμα και το 1996 οι ελληνικές εφημερίδες έγραφαν συχνά λάθος το όνομά της πχ την έλεγαν Ολίμπια Ροζάριο επειδή ο Παναθηναϊκός έπαιξε εκεί.

Όμως η Ολίμπια εδρεύει στην πόλη Βενάδο Τουέρτο, ένα εύπορο κέντρο της αγροτικής οικονομίας της Σάντα Φε μόλις 70 χιλιάδων κατοίκων (κάτι σαν τα Τρίκαλα της Αργεντινής ας πούμε). Το μπέρδεμα γίνεται γιατί η Ολίμπια έδωσε τον εντός έδρας αγώνα της με τον Παναθηναϊκό για το Διηπειρωτικό στην αρένα των Νιούελς Ολντ Μπόις, του γνωστού ποδοσφαιρικού συλλόγου από το Ροζάριο, λόγω μεγαλύτερης χωρητικότητας 7 χιλιάδων θεατών - το δικό της γυμναστήριο είχε την μισή χωρητικότητα. Η Ολίμπια δεν ήταν μεγάλη ή παραδοσιακή δύναμη του αργεντίνικου μπάσκετ.

Είχε ανέβει στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος μόλις το 1991 και η βασική επιτυχία της ήταν ότι για δυο χρόνια (1993-95) έπαιξε εκεί ο σπουδαίος Χέκτορ Καμπάνα ο οποίος την οδήγησε το 1994 σε δυο διεθνείς τελικούς του Νοτιοαμερικανικού και του Παναμερικανικού πρωταθλήματος (τους έχασε αντίστοιχα από την συμπατριώτισσα Ατένας Κόρντομπα και την βραζιλιάνικη Φράνκα), δυο διοργανώσεων που γινόντουσαν με την μορφή τουρνουά σε μια πόλη κάθε χρονιά.

Το 1995 η Ολίμπια έφτασε για πρώτη φορά στους τελικούς της αργεντίνικης λίγκας όπου έχασε από την Ιντεπεντιέντε, κέρδισε όμως έτσι την συμμετοχή της στην πρώτη διοργάνωση της Λίγκα Σουνταμερικάνα, της πρώτης προσπάθειας της ΦΙΜΠΑ να δημιουργήσει μια διοργάνωση στην Λατινική Αμερική στα πρότυπα των ευρωπαϊκών κυπέλλων.

Άνοιξε έτσι ο δρόμος για την θαυμαστή σεζόν 1995-96 για την Ολίμπια που μνημονεύεται ακόμα ως μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις αλλά και σημαντικότερους σταθμούς στην ιστορία του μπάσκετ της Αργεντινής. Η Ολίμπια άλλαξε τον προπονητή Χούλιο Λάμας με τον Χοράσιο Σεγκί ο οποίος εισήγαγε ένα πιο μοντέρνο και αθλητικό στυλ παιχνιδιού σε μια ομάδα που είχε ήδη πολύ ταλέντο.

Στο ρόστερ βρίσκονταν παίκτες που την επόμενη δεκαετία μάθαμε καλά στην Ευρώπη και στην εθνική Αργεντινής.

Σταρ ήταν ο σκόρερ Χόρκε Ράκα, που πέρασε κάποτε από τον ΠΑΟΚ.

Ήταν ακόμα εκεί οι Μοντέκια και Βικτοριάνο όπως και ο πιτσιρικάς Λέο Γκουτιέρεζ, όλοι τους μέλη της σπουδαίας εθνικής του Τζινόμπιλι μερικά χρόνια μετά.

Υπήρχαν ακόμα δυο άσημοι Αμερικάνοι, ο ένας εκ των οποίων, ο Τοντ Γιάντλοου, είχε πάρει κάποτε κολλεγιακό πρωτάθλημα με το Ιντιάνα του Μπόμπι Νάιτ.

Αυτή η ομάδα με μικρό μπάτζετ αλλά πρωτοποριακό στυλ - πιεστική άμυνα σε όλο το γήπεδο, σουτ από όλες τις θέσεις, κόμπο ψηλοί, χαμηλά σχήματα με δυο χειριστές και τρία γκαρντ, ό,τι δηλαδή είδαμε και πιο μετά από την σπουδαία Αλμπισελέστε των 2000s - έκανε θαύματα.

Στην παρθενική διοργάνωση της Νοτιοαμερικάνικης Λίγκας έφτασε στον τελικό με την Κορίνθιανς του Όσκαρ Σμιτ κερδίζοντας και τα δυο ματς και φέρνοντας τον τίτλο σε μια μικρή επαρχιακή πόλη της Αργεντινής.

Στο πρωτάθλημα έφτασε στους τελικούς όπου αντιμετώπισε την παραδοσιακή δύναμη Ατένας ντε Κόρντομπα σε μια συνάντηση με ελληνικά vibes: η κόκκινη Ολίμπια έπαιζε με την πράσινη Ατένας.

Οι τελικοί του 1996 είναι το ground zero του αργεντίνικου μπάσκετ. Η Ολίμπια των Μοντέκια, Βικτοριάνο, Γκουτιέρεζ, Ράκα αντιμετώπισε την Ατένας του Ρούμπεν Μανιάνο και των Ομπέρτο, Μιλανέζιο, Οσέλα, Εσπίλ, Παλαντίνο - ουσιαστικά μια ολόκληρη εθνική Αργεντινής συμμετείχε σε εκείνους τους τελικούς.

Την ίδια σεζόν 1995-96 μάλιστα έκαναν το ντεμπούτο τους στην μεγάλη κατηγορία οι Τζινόμπιλι (με την Αντίνο), Νοτσιόνι (με την Ρασίγκ) και Σκόλα (με την Φέρρο). Η Ολίμπια επικράτησε μετά από εφτά συγκλονιστικούς τελικούς με μεγάλα σκορ, καθώς η αργεντίνικη λίγκα τότε είχε 48 λεπτά με τέσσερα 12λεπτα όπως στο ΝΒΑ! Με εκείνη την νίκη, η Ολίμπια έκανε το νταμπλ Λατινοαμερικάνου και αργεντίνικου τίτλου, μια μαγική επιτυχία για μια ομάδα που πριν πέντε χρόνια δεν έπαιζε καν στην μεγάλη κατηγορία! Κερδίζοντας την Λίγκα Σουνταμερικάνα, η Ολίμπια κέρδιζε και την συμμετοχή της στο Διηπειρωτικό Κύπελλο της ΦΙΜΠΑ. Το Διηπειρωτικό ήταν κάποτε μια αρκετά δημοφιλής διοργάνωση, ιδιαίτερα στην Ιταλία του '70 και του '80, που έδινε την ευκαιρία για σπάνιες εκείνα τα χρόνια συναντήσεις του ευρωπαϊκού με το λατινοαμερικάνικο μπάσκετ. Η ΦΙΜΠΑ όμως το κατήργησε το 1987 εν όψει του Μακντόναλντς Όπεν που ξεκίνησε να συνδιοργανώνει με το ΝΒΑ.

Το 1996 αποφάσισε να το αναβιώσει, πιθανότατα για να προσδώσει hype και να ανταμείψει τον νικητή της καινούριας διοργάνωσης της Νοτιοαμερικανικής Λίγκας, της πρώτης προσπάθειας της ΦΙΜΠΑ να κάνει μια σοβαρή ηπειρωτική διοργάνωση συλλόγων στην Λατινική Αμερική (σσ: η Λίγκα Σουνταμερικάνα υπάρχει ακόμα σήμερα αλλά είναι η δεύτερη διοργάνωση πίσω από το BCL Αμέρικας που καλύπτει όλη την αμερικανική ήπειρο). Το Διηπειρωτικό του 1996 θα γινόταν με την μορφή πλέι οφ με τον πρωταθλητή Ευρώπης, ο οποίος εκείνη την χρονιά ήταν φυσικά ο Παναθηναϊκός.

Τελικά εκείνο το πείραμα δεν συνεχίστηκε και το Διηπειρωτικό ξαναδιακόπηκε για άλλα 15 χρόνια μέχρι που αναβίωσε ξανά το 2012 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με διάφορα format - την Ευρώπη εκπροσωπεί ο νικητής του BCL.

To 1996 η Ολίμπια προσέθεσε στο ρόστερ της τον 17χρονο Αντρές Νοτσιόνι (στην φωτογραφία καρφώνει σε ματς με την Ατένας του Μιλανέζιο που παρακολουθεί) και με το ίδιο ρόστερ του 1996 έπαιξε τρία ματς με τον καινούριο Παναθηναϊκό του Μάλκοβιτς που είχε κι αυτός δυο Αργεντίνους, τους Σκονοκίνι και Νικόλα. Ο Χόρκε Ράκα θυμάται ότι η Ολίμπια αντιμετώπιζε τον ΠΑΟ με δέος, είχε πει μάλιστα στον προπονητή του: 'αυτοί είναι 10 εκατοστά ψηλότεροι από εμάς σε κάθε θέση'. Τελικά όμως η Ολίμπια στάθηκε δυνατά, κέρδισε τον πρώτο αγώνα στο Ροζάριο και μια εβδομάδα μετά πίεσε το τριφύλλι στον πρώτο αγώνα του ΟΑΚΑ όπου έχασε δύσκολα 83-78. Ο Παναθηναϊκός κέρδισε εύκολα το τρίτο ματς 101-76 και πήρε τον μοναδικό παγκόσμιο τίτλο της ιστορίας του.

Η πορεία της Ολίμπια σταμάτησε κάπου εκεί καθώς η ομάδα δεν είχε τα οικονομικά μέσα να συνεχίσει.

Τελευταία της αναλαμπή ήταν η πρόκριση στα ημιτελικά της Νοτιοαμερικανικής Λίγκας το 1997 όπου έχασε από την μεγάλη αντίπαλο Ατένας η οποία κατέκτησε με την σειρά της τον τίτλο (ξανά σε τελικούς με την Κορίνθιανς του Όσκαρ) και έτσι προκρίθηκε στο Μακντόναλντς του Παρισιού το 1997 όπου μάγεψε νικώντας την Μπενετόν και χάνοντας οριακά από τον Ολυμπιακό. Η Ολίμπια υποβιβάστηκε το 2000, το 2009 χρεοκόπησε και από το 2017 προσπαθεί να ξανασυσταθεί.

Εντωμεταξύ όμως από τις τάξεις της αναδείχτηκαν κι άλλοι γνωστοί παίκτες της 'χρυσής γενιάς' όπως ο Κάρλος Ντελφίνο και ο Βάλτερ Χέρμαν.

Όλα αυτά φυσικά ελάχιστα τα ξέραμε ή μας απασχολούσαν πριν 30 χρόνια, όταν ο Παναθηναϊκός έκανε το μεγάλο ταξίδι στις πάμπες για να παίξει σε έναν αδιάφορο θεσμό - ο Μπόζα Μάλκοβιτς πιθανότατα θα έβλεπε την όλη υποχρέωση ως καταναγκασμό.

Από εκείνη την ιστορία όμως το τριφύλλι κέρδισε έναν παγκόσμιο τίτλο και το αργεντίνικο μπάσκετ πολύτιμες εμπειρίες.

Η έκρηξη των γκαούτσος σιγόβραζε και ο Παναθηναϊκός, έστω και σχεδόν κατά λάθος, ήταν παρών στην αρχή μιας διαδικασίας που θα άλλαζε το παγκόσμιο μπάσκετ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους