Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΝΩΣΤΟΠΟΊΗΣΗ. - Άρθρο του πατρός Ιερωνύμου Μανωλόπουλου εφημέριου ιερού ναού Αγίου Δημητρίου Ασωπίας.

Εις μνήμην του μακαριστού πατρός Κωνσταντίνου Κατσέλη. «Το μικρό εγγονάκι του…» Στον μακαριστό Πρωτοπρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Κατσέλη είς μνημόσυνον αιώνιον . Πριν από ενάμιση περίπου χρόνο, όταν ήρθα στην Ασωπία ως εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, δεν γνώριζα ακόμη πως ο Θεός, μέσα από την καινούργια αυτή διακονία, θα μου χάριζε έναν άνθρωπο που θα γινόταν για μένα και την οικογένειά μου κάτι πολύ περισσότερο από έναν προκάτοχο.

Θα μου χάριζε έναν πατέρα.

Τον μακαριστό Παπακώστα.

Από την πρώτη στιγμή μάς αγκάλιασε με μια αγάπη αληθινή, καθαρή, ανυπόκριτη.

Δεν αγκάλιασε μόνο εμένα.

Αγάπησε και δέχθηκε την πρεσβυτέρα μου, την Ιωάννα, και το μικρό μας Γιωργάκη.

Μας άνοιξε την καρδιά του, μας άνοιξε το σπίτι του.

Εκείνος και η πρεσβυτέρα του, η κυρία Βασιλική, μας έκαναν να αισθανθούμε πως δεν ήμασταν ξένοι στην Ασωπία.

Ήμασταν οικογένεια.

Και πόσο μεγάλη ευλογία ήταν αυτό… Για ενάμιση χρόνο σχεδόν, βαδίσαμε μαζί.

Στις ακολουθίες, στις Θείες Λειτουργίες, στα συλλείτουργα, στις πανηγύρεις, στις χαρές και στις κοινωνικές εκδηλώσεις του χωριού.

Ήμασταν μαζί.

Δίπλα δίπλα.

Και εγώ, που ήρθα ως ο νεότερος εφημέριος και ο διάδοχός του, βρέθηκα να έχω δίπλα μου έναν άνθρωπο που δεν με έκανε ποτέ να αισθανθώ πως διαδέχθηκα κάποιον.

Με έκανε να αισθανθώ πως κληρονόμησα μια αγάπη.

Θυμάμαι τα λόγια του, που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα μέσα στην καρδιά μου: «Εσύ είσαι το μικρό εγγονάκι μου…» Έτσι με έβλεπε.

Και έτσι θα τον βλέπω κι εγώ.

Ένας ιερέας που έγινε ένα με την Ασωπία Μα ο Παπακώστας δεν υπήρξε μόνο για εμένα και την οικογένειά μου ένας αγαπημένος άνθρωπος.

Για 54 συναπτά έτη υπήρξε ο ποιμένας, ο πατέρας και ο πνευματικός άνθρωπος της ενορίας της Ασωπίας.

Πενήντα τέσσερα χρόνια προσφοράς.

Πενήντα τέσσερα χρόνια προσευχής.

Πενήντα τέσσερα χρόνια παρουσίας δίπλα στον άνθρωπο.

Ο μακαριστός π. Κωνσταντίνος αγάπησε την Ασωπία όχι μόνο με τα λόγια, αλλά με ολόκληρη τη ζωή και την ιερατική του διακονία.

Αγωνίστηκε και δημιούργησε.

Έχτισε τον περικαλλέστατο κεντρικό Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ασωπίας, έναν ναό που αποτελεί μέχρι σήμερα κόσμημα και πνευματικό σημείο αναφοράς για ολόκληρο το χωριό.

Φρόντισε για την αγιογράφηση του Ιερού Ναού, ώστε ο οίκος του Θεού να γίνει ακόμη περισσότερο ένας τόπος προσευχής, ομορφιάς και κατάνυξης.

Δημιούργησε το Πνευματικό Κέντρο, έναν χώρο συνάντησης, επικοινωνίας και πνευματικής ζωής για την ενορία.

Έσκυψε με αγάπη πάνω από τα μικρά ξωκλήσια του χωριού μας.

Τα έκτισε, τα ανακαίνισε, τα συντήρησε και τα κράτησε ζωντανά, ώστε η προσευχή και η ευλογία της Εκκλησίας να αγκαλιάζουν κάθε γωνιά της Ασωπίας.

Και όμως… Όσο μεγάλα κι αν είναι όλα αυτά τα έργα, πιστεύω πως το μεγαλύτερο έργο του δεν βρίσκεται στους τοίχους και στα κτίσματα.

Βρίσκεται στις ψυχές των ανθρώπων.

Γιατί ο Παπακώστας υπήρξε πάνω απ' όλα ποιμένας.

Ήταν εκεί.

Στη χαρά και στη λύπη.

Στη γέννηση και στον θάνατο.

Στη βάπτιση και στον γάμο.

Στην ευλογία και στη δοκιμασία.

Βάπτισε τα παιδιά της Ασωπίας.

Στεφάνωσε τα παιδιά της.

Συμπαραστάθηκε στις οικογένειές της.

Στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους της στις πιο δύσκολες ώρες της ζωής τους.

Έκλαψε με αυτούς που έκλαιγαν και χάρηκε με αυτούς που χαίρονταν.

Για 54 χρόνια, ο δρόμος της ενορίας ήταν και δικός του δρόμος.

Οι άνθρωποι της Ασωπίας δεν πήγαιναν απλώς στον παπά τους.

Πήγαιναν στον πατέρα τους.

Και εκείνος ήταν εκεί.

Πάντοτε εκεί.

Και τώρα που έφυγες… Και τώρα που έφυγε… υπάρχει μέσα μας ένα μεγάλο κενό.

Ένα κενό που δεν γεμίζει με λόγια.

Γιατί πώς να αποχαιρετήσεις έναν άνθρωπο που μέσα σε τόσο λίγο χρόνο κατάφερε να γίνει τόσο δικός σου; Πώς να πεις «καλό Παράδεισο» σε έναν άνθρωπο που δεν πρόλαβες να του πεις όλα όσα ήθελες; Πώς να συνηθίσεις ότι στις επόμενες ακολουθίες δεν θα είναι εκεί; Ότι δεν θα τον αντικρίσεις στη θέση του; Ότι δεν θα ακούσεις τη φωνή του; Ότι δεν θα σε κοιτάξει με εκείνο το βλέμμα της πατρικής αγάπης και δεν θα σου πει ξανά: «Το εγγονάκι μου…» Μα μέσα στη βαθιά θλίψη υπάρχει και η παρηγοριά της Εκκλησίας μας.

Δεν λέμε πως χάθηκε.

Λέμε πως εκοιμήθη.

Και προσευχόμαστε ο Αναστάς Χριστός, τον οποίο τόσα χρόνια υπηρέτησε με πίστη, θυσία και αγάπη, να τον κατατάξει «ἐν σκηναῖς δικαίων». Η παρακαταθήκη του... Παπακώστα μου, Σήμερα, καθώς κοιτάζω τον Άγιο Δημήτριο, τον ναό που τόσο αγάπησες και για τον οποίο τόσο κόπιασες, νιώθω πως δεν είσαι πραγματικά μακριά.

Είσαι εδώ. Στους Αγίους που αγιογράφησες.

Στις πέτρες του ναού που έχτισες.

Στα ξωκλήσια που φρόντισες. Στο Πνευματικό Κέντρο που δημιούργησες.

Στις οικογένειες που ευλόγησες.

Στα παιδιά που βάπτισες.

Στα ζευγάρια που ένωσες.

Στους ανθρώπους που παρηγόρησες.

Στις ψυχές που αγάπησες.

Είσαι μέσα στην ίδια την ιστορία της Ασωπίας.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη ενός ιερέως: Να φύγει από τον κόσμο και να παραμένει ζωντανός στις καρδιές των ανθρώπων.

Και εγώ προσωπικά, αλλά και η οικογένειά μου, και ολόκληρη η ενορία μας θα κουβαλούμε πάντοτε μέσα μας την αγάπη σου.

Για εμένα προσωπικά, για την Ιωάννα μου και για τον μικρό μας Γιωργάκη, ήσουν η ασπίδα μας.

Ήσουν η προστασία μας.

Ήσουν ο άνθρωπος που ξέραμε πως, ό,τι κι αν συμβεί, θα είναι εκεί.

Ήσουν ο φύλακας άγγελός μας.

Και ίσως τώρα, από εκεί ψηλά, να συνεχίσεις να μας προστατεύεις.

Ίσως ο φύλακας άγγελός μας να μην έφυγε ποτέ.

Ίσως απλώς ο Θεός να σε πήρε πιο κοντά Του, για να μπορείς από εκεί να μας σκεπάζεις ακόμη περισσότερο.

Παπακώστα μου, Σε ευχαριστώ.

Σε ευχαριστώ για την αγάπη σου.

Για την πατρική σου αγκαλιά.

Για την προστασία σου.

Για τις συμβουλές σου.

Για όλες εκείνες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί.

Για την αγάπη που έδωσες στην Ιωάννα και στον μικρό μας Γιωργάκη.

Γιατί μας έκανες να νιώσουμε πως η Ασωπία δεν ήταν απλώς ο τόπος της διακονίας μας, αλλά το σπίτι μας.

Και αν κάποτε, με τα χρόνια, κάποιος με ρωτήσει ποιος ήταν ο μακαριστός π. Κωνσταντίνος Κατσέλης για μένα, δεν θα χρειαστώ πολλά λόγια.

Θα πω μόνο: Ήταν ο Παπακώστας μου.

Ήταν ο άνθρωπός μου.

Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας.

Ήταν η ασπίδα της οικογένειάς μου.

Ήταν ο φύλακας άγγελός μας.

Και θα θυμάμαι εκείνα τα λόγια που μου είπε ο ίδιος: «Είμαι το μικρό εγγονάκι του». Μόνο που τώρα, Παπακώστα μου, το «εγγονάκι» σου στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και προσεύχεται για σένα.

Και αυτή τη φορά δεν θα ζητήσει τίποτε για τον εαυτό του.

Θα ζητήσει μόνο από τον Κύριο: «Χριστέ μου, ανάπαυσον την ψυχή του δούλου Σου Κωνσταντίνου, του Παπακώστα μας.

Ανάπαυσέ τον από τους κόπους της 54χρονης ιερατικής του διακονίας.

Και αξίωσέ μας, όταν έρθει η ώρα, να ανταμώσουμε ξανά όλοι μαζί στη Βασιλεία Σου». Αιωνία σου η μνήμη, αγαπημένε μας Παπακώστα. Καλό Παράδεισο, πατέρα μου.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη και υιική αγάπη, ο εφημέριός σου, το πνευματικό σου εγγόνι. π. Ιερώνυμος Μανωλόπουλος Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου Ασωπίας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους