Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απ την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ Αντικατοπτρισμοί μνήμης της Μάρως Βασιλειάδου Tο νερό αποτελεί πάντα ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο για τους ζωγράφους.

Επειδή είναι διάφανο, στην πραγματικότητα ό,τι βλέπει το μάτι, και ό,τι στη συνέχεια αποτυπώνεται στον καμβά από μνήμης είναι αντικατοπτρισμός.

Η θάλασσα πάλλεται», μας λέει ο Γιώργος Χαδούλης.

Στους πίνακες της πρόσφατης ενότητας έργων με τίτλο «Seascapes and Swimmers», που ο ζωγράφος θα παρουσιάσει στην γκαλερί Σκουφά, η θάλασσα εμφανίζεται σαν μια επιφάνεια η οποία δεν ησυχάζει ποτέ.

Το χρώμα απλώνεται με αποφασιστικές χειρονομίες, άλλοτε σε πλατιές, υγρές ζώνες, άλλοτε σε μικρές δίνες που θυμίζουν τον άνεμο που περνάει πάνω από το νερό.

Οι φιγούρες –μικρές, σαν σκιαγραφημένες– κινούνται μέσα στο τοπίο χωρίς να το εξηγούν.

Στον έναν καμβά μοιάζουν να χορεύουν ανάμεσα σε δέντρα που λειτουργούν σαν φυσικά όρια.

Στον άλλον, ένας άνθρωπος με κίτρινο καπέλο στέκεται μπροστά στη θάλασσα, όχι ως πρωταγωνιστής, αλλά ως σημείο μέτρησης του φωτός. «Ο ζωγράφος ενώνεται με αυτό που βλέπει, παρατηρεί ξανά και ξανά τόπους οικείους –την Αττική με τα νησάκια της, τους βράχους σε μια παραλία– και ύστερα με την ελευθερία που του δίνει η τέχνη του προσπαθεί να δώσει ένα νόημα σε αυτό που είδε.

Εντέλει κάθε έργο φέρει το βάρος των προσωπικών βιωμένων χρόνων, ελπίζω όμως ότι διατηρεί επίσης τη φρεσκάδα της αμεσότητας», εξηγεί ο καλλιτέχνης.

Οπως παρατηρεί εύστοχα ο ιστορικός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς στο σημείωμα του καταλόγου που συνοδεύει την επερχόμενη έκθεση, «αρκεί μια ματιά για να ξεχωρίσει κανείς τον κόσμο του Χαδούλη, τον τρόπο με τον οποίο οργανώνει τον χώρο, διαχειρίζεται το φως κι έχει ριζώσει το “νησί” του στον χάρτη της εγχώριας τέχνης». Ωστόσο, η σαφής αναγνωρισιμότητα της δουλειάς του Γιώργου Χαδούλη δεν έγκειται στην επανάληψη της σύνθεσης.

Ούτε η δημοφιλία της στην αναπαράσταση τοπίων που λειτουργούν ως παράθυρα διαφυγής από την ασφυκτική αστική ζωή.

Εκείνο που κατά τη γνώμη μας κάνει το έργο του τόσο αγαπητό είναι η ελευθερία που προσφέρει στον θεατή. Ο Χαδούλης δεν προσπαθεί να μας πει μια ιστορία, δεν ζητάει να την καταλάβουμε, δεν μας καθοδηγεί.

Μας αφήνει να σταθούμε μπροστά σε μια ζωγραφική επιφάνεια που ενεργοποιείται με τον χρόνο, τη μνήμη και το βλέμμα, να εισπράξουμε μια ατμόσφαιρα γνωστή μας και ευαίσθητη, που δεν χρειάζεται περιγραφή.

Μεταξύ εννοιολογικότητας και παραστατικότητας ο ζωγράφος κρατάει μια λεπτή ισορροπία καθώς το τοπίο λειτουργεί κυρίως ως ψυχικός χώρος που «κινείται» πριν καν συναντηθεί με το βλέμμα του θεατή. «Είναι σαν ένας κόσμος που τον βλέπεις από μακριά.

Τα νησιά ή οι κολυμβητές θα μπορούσαν να βρίσκονται στη νότια Γαλλία ή στην Ιταλία.

Αλλά η Μεσόγειος είναι πάντα παρούσα», λέει ο καλλιτέχνης.

Στα έργα της ενότητας «Seascapes and Swimmers» η ανθρώπινη παρουσία δεν υποδηλώνεται, αλλά γίνεται δομικό στοιχείο του τοπίου.

Το φως παραμένει μια οντότητα υλική, αναγνωρίσιμη από όσους ζούμε στον ευρωπαϊκό Νότο. «Ολο αυτό είναι σαν ένας κόσμος που τον βλέπεις από μακριά.

Τα νησιά ή οι κολυμβητές –ανάλαφρες φιγούρες σε κίνηση– θα μπορούσαν να βρίσκονται στη νότια Γαλλία ή στην Ιταλία.

Αλλά η Μεσόγειος είναι πάντα παρούσα.

Αλλωστε, ζωγραφίζει έτσι κανείς όταν ζει σε τόπους όπου οι φωτεινές εντάσεις και ο παλμός δεν λείπουν ποτέ», σχολιάζει ο Γιώργος Χαδούλης.

Πραγματικά η ενέργεια των χρωμάτων καθορίζει τα έργα.

Οι βράχοι στο βάθος των συνθέσεων δεν είναι σταθερά αντικείμενα· αλλάζουν με το φως, άλλοτε συμπαγείς, άλλοτε σχεδόν διάφανοι.

Τα νερά υπονοούνται μέσα από στρώσεις χρώματος που μας αφήνουν να συμπληρώσουμε την κίνηση.

Οι βουτηχτές με την ελαφράδα του υλικού που τους γέννησε –κατ’ αρχάς σχεδιάστηκαν από τον ζωγράφο σε μελάνι– μοιάζει να ξεπηδούν από τις μινωικές τοιχογραφίες στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης ή να πηγαίνουν ακόμη μακρύτερα, συναντώντας τους προϊστορικούς ομοίους τους. Seascapes and Swimmers», SKOUFA GALLERY 17 Σεπτεμβρίου έως 10 Οκτωβρίου 2026.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους