🛑 ΤΙ ΕΝΟΧΛΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ: Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ✓ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ Η πολιτική αντιπαράθεση που ανοίγει σήμερα δεν αφορά το 2014, ούτε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν αφορά ένα παρελθόν που η κυβερνητική προπαγάνδα επιχειρεί διαρκώς να ανασύρει, προκειμένου να αποφύγει το μόνο ερώτημα που έχει πραγματική σημασία: τι συνέβη στη χώρα τα τελευταία χρόνια και πώς βιώνουν οι πολίτες τη σημερινή πραγματικότητα; Ο Αλέξης Τσίπρας Alexis Tsipras έπαψε να κυβερνά πριν από επτά χρόνια.

Το πολιτικό του παρελθόν έχει κριθεί επανειλημμένα από τον ελληνικό λαό.

Σήμερα, όμως, το πραγματικό αντικείμενο της κρίσης είναι η κυβερνητική πορεία της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είναι το παρόν που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται παρελθόν και αφήνει πίσω του έναν απολογισμό που οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να αξιολογήσουν. ✓ Η ΑΜΗΧΑΝΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αμηχανία του κυβερνητικού στρατοπέδου.

Εάν πράγματι ο Τσίπρας ήταν ένας «βολικός αντίπαλος», όπως κατά καιρούς επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί, τότε γιατί τόση ένταση; Γιατί τόσες επιθέσεις; Γιατί τόση προσπάθεια να ανασυρθεί διαρκώς το 2014, το 2015 και κάθε πτυχή της προηγούμενης διακυβέρνησης; Η απάντηση είναι απλή: η επιστροφή της πολιτικής συζήτησης στο σήμερα αλλάζει το γήπεδο.

Το σημερινό πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛ.Α. Σ Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεν μπορεί να αξιολογείται με όρους του 2014. Η Ελλάδα του 2026 αντιμετωπίζει διαφορετικές προκλήσεις, διαφορετικές κοινωνικές ανάγκες και διαφορετικές οικονομικές συνθήκες.

Και οι προτάσεις που τίθενται σήμερα στο τραπέζι κρίνονται από το αν μπορούν να απαντήσουν στα προβλήματα της κοινωνίας: στην ακρίβεια, στη στεγαστική κρίση, στους χαμηλούς μισθούς, στην αποδυνάμωση του κοινωνικού κράτους, στις ανισότητες, στην ενεργειακή επιβάρυνση, στην ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης και, πάνω απ’ όλα, στην ανάγκη αποκατάστασης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί. ✓ ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ, ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ Ενοχλεί η συζήτηση για εντιμότητα ή διαφθορά.

Ενοχλεί η απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία.

Ενοχλεί η αμφισβήτηση ενός μοντέλου εξουσίας που επί χρόνια προσπάθησε να εμφανίσει την πολιτική ως αποκλειστικό πεδίο διαχείρισης και επικοινωνιακής εικόνας.

Ενοχλεί, κυρίως, το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι πολίτες δεν αρκούνται πλέον στις κυβερνητικές εξαγγελίες αλλά συγκρίνουν τα λόγια με τη δική τους καθημερινότητα.

Γιατί η καθημερινότητα είναι ο πιο αδιάψευστος πολιτικός κριτής.

Ο εργαζόμενος που βλέπει τον μισθό του να εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας.

Ο νέος που αδυνατεί να νοικιάσει ένα αξιοπρεπές σπίτι.

Η οικογένεια που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο κόστος της ενέργειας και των βασικών αγαθών.

Ο μικρός επαγγελματίας που αισθάνεται ότι δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τα ισχυρά συμφέροντα.

Ο συνταξιούχος που βλέπει την αγοραστική του δύναμη να συρρικνώνεται.

Όλοι αυτοί δεν ζουν σε πίνακες στατιστικών.

Ζουν στην πραγματική Ελλάδα. ✓ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΟΣ ΚΡΙΤΗΣ Και όταν ένας πολίτης αισθάνεται ότι το 2019 μπορούσε να τα βγάλει πέρα καλύτερα από σήμερα, η πολιτική απάντηση δεν μπορεί να είναι ότι «κάνει λάθος». Η πολιτική οφείλει να ακούσει αυτή την εμπειρία και να αναζητήσει τις αιτίες της.

Η κυβέρνηση είχε στη διάθεσή της σημαντικές δημοσιονομικές δυνατότητες, ευρωπαϊκούς πόρους, το Ταμείο Ανάκαμψης, ένα διαφορετικό διεθνές οικονομικό περιβάλλον και μια χώρα που είχε ήδη εξέλθει από τα μνημόνια.

Το ζητούμενο, επομένως, δεν είναι απλώς αν αυξήθηκαν κάποιοι οικονομικοί δείκτες.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι ποιοι ωφελήθηκαν από αυτή την ανάπτυξη και πόσο από τον παραγόμενο πλούτο έφτασε στην κοινωνική πλειοψηφία.

Γιατί ανάπτυξη χωρίς κοινωνική διάχυση δεν είναι βιώσιμη κοινωνική πρόοδος. ✓ ΟΙ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΟΥ 2019 ΚΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 2026 Και εδώ η σύγκριση με τις προεκλογικές υποσχέσεις του 2019 είναι απολύτως θεμιτή.

Τότε μιλούσαμε για «πολλές και καλοπληρωμένες δουλειές» και για «ευημερία για όλους». Σήμερα, όμως, η κοινωνία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει χαμηλούς μισθούς, υψηλό κόστος ζωής και μια στεγαστική κρίση που πλήττει ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους.

Αυτός ο απολογισμός δεν μπορεί να διαγραφεί με επικοινωνιακές επιθέσεις στον Τσίπρα.

Ούτε μπορεί να αντιμετωπιστεί με το επιχείρημα ότι κάθε κοινωνική πρόταση είναι «λαϊκισμός». Αντίθετα, η δημοκρατία απαιτεί να συζητούμε σοβαρά για το κόστος, τη χρηματοδότηση και την αποτελεσματικότητα κάθε πρότασης.

Αν μια πρόταση είναι ανεδαφική, ας αποδειχθεί ότι είναι ανεδαφική.

Αν είναι οικονομικά αδύνατη, ας παρουσιαστούν τα στοιχεία.

Αν όμως μια πρόταση είναι εφαρμόσιμη και κοινωνικά αναγκαία, τότε δεν μπορεί να απορρίπτεται απλώς επειδή προέρχεται από τον πολιτικό αντίπαλο. ✓ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΑ Και εδώ προκύπτει μια ακόμη ενδιαφέρουσα αντίφαση. Το ΠΑΣΟΚ κατηγόρησε τον Τσίπρα ότι επέστρεψε στον «τόπο του εγκλήματος», αλλά ταυτόχρονα τον κατηγόρησε ότι αντιγράφει μεγάλο μέρος του δικού του προγράμματος.

Μα αν οι προτάσεις είναι ίδιες ή παρόμοιες, τότε γιατί η μία πλευρά τις χαρακτηρίζει ρεαλιστικές και η άλλη «αυταπάτες»; Η πολιτική αντιπαράθεση δεν μπορεί να στηρίζεται σε δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Η κοινωνία χρειάζεται προτάσεις, όχι χαρακτηρισμούς.

Και χρειάζεται πολιτική αλλαγή που να μην είναι απλώς αλλαγή προσώπων, αλλά αλλαγή προτεραιοτήτων.

Να ξαναμπεί στο κέντρο η εργασία, η κοινωνική προστασία, η δημόσια υγεία, η δημόσια παιδεία, η αξιοπρεπής κατοικία, η παραγωγική ανασυγκρότηση και η δημοκρατική λειτουργία των θεσμών. ✓ ΜΙΑ ΩΡΙΜΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύσουμε την περίοδο 2015-2019.

Ούτε χρειάζεται να προσποιηθούμε ότι τότε δεν έγιναν λάθη, αντιφάσεις ή δύσκολες επιλογές.

Μια ώριμη προοδευτική παράταξη οφείλει να αναγνωρίζει τα λάθη της, να διδάσκεται από αυτά και να παρουσιάζει ένα σύγχρονο, κοστολογημένο και αξιόπιστο σχέδιο για το μέλλον.

Αλλά το ίδιο ακριβώς οφείλει να κάνει και η σημερινή κυβέρνηση.

Δεν μπορεί η πολιτική συζήτηση να επιστρέφει μονίμως στο 2014 όταν το πραγματικό ερώτημα είναι τι συνέβη από το 2019 έως σήμερα.

Δεν μπορεί κάθε κοινωνική διεκδίκηση να βαφτίζεται «επιστροφή στο παρελθόν». Και δεν μπορεί η κριτική στη σημερινή εξουσία να απαντάται με τον φόβο μιας προηγούμενης διακυβέρνησης.

Ο φόβος δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα.

Όπως δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα η διαρκής κινδυνολογία. ✓ Η ΕΛΛΑΔΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ Η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα αρχή που θα στηρίζεται στη δικαιοσύνη, στη δημοκρατία, στη διαφάνεια και στην κοινωνική αξιοπρέπεια.

Χρειάζεται μια πολιτική που θα αναγνωρίζει ότι η οικονομία υπάρχει για να υπηρετεί την κοινωνία και όχι το αντίστροφο.

Χρειάζεται ένα κράτος που δεν θα λειτουργεί ως λάφυρο των ισχυρών, αλλά ως εγγυητής ίσων ευκαιριών και κοινωνικής προστασίας.

Αυτός είναι ο λόγος που η συζήτηση γύρω από τον Αλέξη Τσίπρα έχει σήμερα διαφορετικό χαρακτήρα.

Δεν αφορά απλώς έναν πρώην πρωθυπουργό που επιστρέφει στην πολιτική σκηνή.

Αφορά την αναζήτηση μιας διαφορετικής πολιτικής κατεύθυνσης από μια κοινωνία που έχει κουραστεί από την αλαζονεία, την ακρίβεια, τις ανισότητες, τα φαινόμενα διαφθοράς και την αίσθηση ατιμωρησίας.

Και όσο περισσότερο επιχειρούν να τον παρουσιάσουν ως «επικίνδυνο», τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η δική τους αμηχανία απέναντι στο πραγματικό ερώτημα: τι αφήνει πίσω της η σημερινή κυβέρνηση; ✓ ΕΚΕΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΝ ΟΛΑ Εκεί θα κριθούν όλα.

Όχι στο 2014.

Όχι στο 2015.

Όχι σε μια ατέρμονη αναπαραγωγή παλιών συνθημάτων.

Θα κριθούν στο σήμερα.

Θα κριθούν στους μισθούς, στις συντάξεις, στα ενοίκια, στην ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, στην αγοραστική δύναμη, στη διαφάνεια, στους θεσμούς, στην καθημερινότητα των πολιτών.

Και τότε η κοινωνία θα αποφασίσει αν θέλει να συνεχίσει στον ίδιο δρόμο ή αν είναι ώρα για μια νέα πολιτική πορεία.

Γιατί τελικά αυτό που πραγματικά ενοχλεί το «καθεστώς» δεν είναι η επιστροφή ενός προσώπου.

Είναι η επιστροφή της πολιτικής.

Είναι η επιστροφή της συζήτησης για το ποιος κυβερνά, για ποιους κυβερνά και με ποιες αξίες.

Είναι η απαίτηση να λογοδοτούν οι ισχυροί.

Είναι η διεκδίκηση μιας οικονομίας που θα υπηρετεί την κοινωνική πλειοψηφία.

Είναι η πεποίθηση ότι η Ελλάδα μπορεί να προχωρήσει χωρίς φόβο, χωρίς εκβιαστικά διλήμματα και χωρίς επικοινωνιακούς αντιπερισπασμούς.

Και πάνω απ’ όλα είναι η βαθιά δημοκρατική απαίτηση των πολιτών να μπορούν, επιτέλους, να συγκρίνουν λόγια και έργα.

Ούτε το 2014 ούτε το 2015 είναι το ζητούμενο.

Το ζητούμενο είναι η Ελλάδα του 2026 και η Ελλάδα της επόμενης ημέρας.

Εκεί θα κριθούν όλοι.

Και αυτή τη φορά η κοινωνία δεν θα ψηφίσει το παρελθόν.

Θα ψηφίσει για το μέλλον.

Και τέλος το 2019, όλες οι Ελληνίδες και όλοι οι Έλληνες είχαμε πιστέψει ότι η διαφθορά, που ήταν μια από τις αιτίες της χρεοκοπίας, είχε πλέον αισθητά περιοριστεί.

Σήμερα, 7 χρόνια μετά, το 97% των πολιτών πιστεύει ότι στη χώρα η διαφθορά βασιλεύει. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους