Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πορεία του ήρωα της ΕΟΚΑ Φώτη Πίττα: Από τα βασανιστήρια στην Μάχη του Αχυρώνα Ήταν απόγευμα 18ης Οκτωβρίου του 1956, όταν αστυνομία και στρατός αναζήτησαν τον Φώτη Πίττα στην Άχνα και στο Φρέναρος.

Ο ήρωας όμως είχε προλάβει να διαφύγει.

Καταζητούμενος πια, γνωστός με το ψευδώνυμο «Ακρίτας», συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή της Λύσης.

Μάχεται, οργανώνει, εμψυχώνει και εμπνέει τους νεαρούς αγωνιστές. Τον Ιανουάριο του 1957 οι Άγγλοι ανακαλύπτουν και πάλι τα ίχνη του.

Χαράματα της 10ης Ιανουαρίου ο «Ακρίτας» συλλαμβάνεται στη Βατυλή.

Άοπλος καθώς είναι δεν προβάλλει αντίσταση.

Μεταφέρεται στις Φυλακές της Αμμοχώστου, όπου θα ζήσει μαρτυρικές ώρες βασανιστηρίων.

Ώρες συγκλονιστικές, τις οποίες μεταφέρει με λεπτομέρειες στο ημερολόγιό του: «…Ξυλοκόπημα, αγωνία, πόνος, σπάσιμο πλευρών, απώλεια δυνάμεων, κρύο…» Στη μεγάλη αυτή δοκιμασία η άδολη αγάπη του για την πατρίδα, ο πόθος του για ελευθερία και η πίστη του στον Θεό, αποτελούν αληθινή παρηγοριά και στήριγμά του.

Γράφει χαρακτηριστικά τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου του 1957: «Την Κυριακή, χθες, άκουσα την καμπάνα να χτυπά.

Έκανα το τάμα μου.

Μια λαμπάδα ίση με το ανάστημά μου.

Νύκτα τρόμου και αγωνίας.

Κάθε βήμα που ακούω, κάθε χτύπημα της πόρτας των αυτοκινήτων μπροστά από το κελί με τρομάζουν.

Ξυλοκόπημα από τις 8-10 πμ και 3-5 μμ. Πάλι σχεδόν νηστικός.

Ένα γάλα, γιαούρτι και νερό. Προσευχή.» Στις 31 Ιανουαρίου του 1957 σημειώνει: «Ανοίγει η πόρτα, όπως συνήθως, τρίζουν οι αμπάρες και μου λένε να ετοιμαστώ.

Μετά τις διατυπώσεις, μου βάζουν τις χειροπέδες (με παίρνει το παράπονο), με ανεβάζουν στο αυτοκίνητο και με μεταφέρουν στην Κοκκινοτριμιθιά.

Νέα ζωή.

Γνωστοί και άγνωστοι.

Έληξε το μαρτύριο.

Αρχίζει νέο». Τον Απρίλιο του 1957 μεταφέρεται στα κρατητήρια Πύλας, αλλά λαχταρά να φύγει, για να συνεχίσει με τους συμπολεμιστές του τον ένοπλο αγώνα.

Με εντολή του Διγενή και ένα καλά οργανωμένο σχέδιο κατορθώνει, μαζί με άλλους, να αποδράσει τον Μάρτιο του 1958.

Μαζί του στο αυτοκίνητο που τους μετέφερε έξω από τα κρατητήρια ήταν και ο Αντρέας Κάρυος.

Ελεύθερος πια, έτοιμος και πάλι για δράση, ορίζεται υπεύθυνος στην περιοχή Λύσης, έχοντας συνεργάτη τον Ηλία Παπακυριακού.

Με το ψευδώνυμο «Γύθος» συνεχίζει να προκαλεί πλήγματα στους Άγγλους κατακτητές.

Στις 30 Αυγούστου του 1958 ο Φώτης Πίττας, μαζί με τον Αντρέα Κάρυο και τον Ηλία Παπακυριακού, φτάνουν στο Λιοπέτρι για ειδική αποστολή.

Στο χωριό συναντούν και τον καταζητούμενο Χρίστο Σαμάρα.

Φρουροί έχουν τοποθετηθεί σε καίρια σημεία του χωριού, ώστε οι αγωνιστές να ειδοποιηθούν εγκαίρως, σε περίπτωση που οι Άγγλοι θα εισέρχονταν στο Λιοπέτρι.

Οι φόβοι αυτοί επαληθεύτηκαν, όταν χαράματα της Δευτέρας την 1η Σεπτεμβρίου του 1958 οι φρουροί που ξαγρυπνούσαν στο καμπαναριό της εκκλησίας αντιλήφθηκαν αγγλικό στρατό να φτάνει στο χωριό από τον δρόμο Φρενάρους-Λιοπετρίου.

Οι τέσσερις καταζητούμενοι αγωνιστές ειδοποιήθηκαν, προσπάθησαν να διαφύγουν, αλλά γρήγορα αντιλήφθηκαν ότι ήταν περικυκλωμένοι από παντού.

Μοναδική τους επιλογή να κρυφτούν σε ένα όσο το δυνατόν πιο ασφαλές μέρος, μέχρι να ολοκληρωθούν οι έρευνες των άγγλων.

Καταφεύγουν όλοι μαζί στον Αχυρώνα του Παναγιώτη Καλλή, αλλά γρήγορα συνειδητοποιούν ότι έχουν προδοθεί.

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου του 1958 ο Αχυρώνας περικυκλώνεται από δεκάδες στρατιώτες.

Οι αγωνιστές μπορούν να τους βλέπουν μέσα από τις χαραμάδες της κρυψώνας τους.

Άνιση η μάχη, μα δυνατή και αμετάκλητη η απόφαση στην προσταγή των άγγλων να παραδοθούν: «Μολών λαβέ» είναι η απάντησή τους και τα τέσσερα παλικάρια αντιστέκονται στις αλλεπάλληλες επιθέσεις των πάνοπλων Βρετανών στρατιωτών, προκαλώντας τους απώλειες.

Το ψυχικό μεγαλείο και η αντοχή των αγωνιστών κρατάει για ώρες τους Άγγλους μακριά από τον Αχυρώνα.

Κι εκεί που η δύναμη του κατακτητή δεν μπορεί να νικήσει, να υποτάξει και να υποδουλώσει την Ελληνική ψυχή, επιστρατεύεται η δύναμη της φωτιάς! ΄Ενα ελικόπτερο φτάνει και δύο άγγλοι καταδρομείς σκαρφαλώνουν στη στέγη του Αχυρώνα και χύνουν μέσα βενζίνη.

Μόνη λύση η ηρωική έξοδος, την οποία και επιχειρούν με το όπλο στο χέρι. Ο Χρίστος Σαμάρας και ο Αντρέας Κάρυος από την κεντρική είσοδο του Αχυρώνα. Ο Φώτης Πίττας και ο Ηλίας Παπακυριακού από το πίσω μέρος, από ένα άνοιγμα χαμηλά στον τοίχο.

Και οι τέσσερις πέφτουν νεκροί.

Στην κηδεία του Φώτη Πίττα, που έγινε την επόμενη μέρα στην Κοινότητά του, ο περήφανος πατέρας, αποχαιρετώντας τον Δάσκαλο Αγωνιστή γιο του, είπε τα εξής συγκλονιστικά λόγια: «Γιε μου, να πάς εις το καλόν… τζι’ εγιώ’ ννά πάρω τ’ όπλον σου τζ’ εννά σταθώ στον τόπον σου, να μεν σε τρώει η έγνοια!…» Ο ταπεινός Αχυρώνας άνοιξε την πύλη της αθανασίας για τα τέσσερα ηρωικά παλικάρια και έγινε τόπος ιερού προσκυνήματος.

Ο ηρωικός θάνατος του Φώτη Πίττα και των συναγωνιστών του θα προκαλούν εσαεί δέος και θαυμασμό σε όσους αγαπούν και αγωνίζονται για την Ελευθερία. Κύπρος Πατρίδα Μου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους