Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δημοκρατία είναι το πολιτικό σύστημα όπου η πολιτική εξουσία πηγάζει απευθείας από τον λαό, ασκείται στο όνομά του και οφείλει να υπηρετεί τη βούλησή του.

Ως πολιτικό σύστημα, γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα τον 5ο αιώνα π.Χ. Η λέξη προέρχεται από το «δήμος» (ο λαός) και το «κράτος» (εξουσία), σηματοδοτώντας την απόλυτη κυριαρχία του λαού στις αποφάσεις της πόλης - κράτους.

Στην αθηναϊκή της μορφή, η δημοκρατία ήταν άμεση: οι πολίτες συνέρχονταν στην Εκκλησία του Δήμου και ψήφιζαν νόμους, κήρυξη πολέμων, διοικητικά θέματα και οτιδήποτε αφορούσε την λειτουργία του κράτους και τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών.

Η πλειοψηφία αποφάσιζε, και η απόφασή της ήταν δεσμευτική για όλους.

Αυτή η αρχή της πλειοψηφικής κυριαρχίας αποτέλεσε τον πυρήνα του πολιτεύματος.Η αθηναϊκή δημοκρατία δεν ήταν ένα μαλθακό καθεστώς· συχνά αποφάσιζε για θέματα ζωής και θανάτου.

Μετά τη νίκη των Αθηναίων στη ναυμαχία των Αργινουσών (406 π.Χ.), η Εκκλησία του Δήμου καταδίκασε σε θάνατο έξι από τους οκτώ στρατηγούς, επειδή δεν περισυνέλεξαν τους ναυαγούς και τους νεκρούς παρότι ο λόγος ήταν η σφοδρή κακοκαιρία.

Βασικός κανόνας κάθε δημοκρατικής διαδικασίας είναι η αρχή της πλειοψηφίας.

Όταν μια κοινωνία πρέπει να λάβει μια κοινή και δεσμευτική απόφαση, δεν είναι δυνατόν να εκφραστούν ταυτόχρονα όλες οι διαφορετικές απόψεις.

Η μόνη δημοκρατική διέξοδος είναι η ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων «τίς ἀγορεύειν βούλεται;», η ισότιμη ψήφος και τελικά η επικράτηση της επιλογής που συγκεντρώνει τη μεγαλύτερη λαϊκή υποστήριξη.

Υπό αυτή την έννοια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί η φράση ότι: «Η δημοκρατία είναι η δικτατορία της πλειοψηφίας». Όχι επειδή η δημοκρατία ταυτίζεται με μια δικτατορία, αλλά επειδή, μετά τον δημόσιο διάλογο και την ελεύθερη ψηφοφορία, η απόφαση της πλειοψηφίας πρέπει να εφαρμόζεται στο ακέραιο.

Διαφορετικά, η λαϊκή κυριαρχία αποτελεί κενό γράμμα.

Εάν η πλειοψηφία ψηφίζει, αλλά μια οργανωμένη μειοψηφία, ένας μη εκλεγμένος μηχανισμός ή ένα κλειστό δίκτυο συμφερόντων αποφασίζει τι τελικά θα ισχύσει, τότε πολύ απλά δεν έχουμε δημοκρατία.

Έχουμε ολιγαρχία με δημοκρατική επίφαση αυτό ακριβώς που συμβαίνει σήμερα.

Η πλειοψηφία των πολιτών φέρει το βάρος των συνεπειών για το σύνολο της κοινωνίας.

Οι μειοψηφίες, αντίθετα δικαιούνται να απολαμβάνουν ΜΟΝΟ τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η ελευθερία λόγου, θρησκείας, συνεταιρίζεσθαι.

Οι μειοψηφίες δικαιούνται πλήρη προστασία των θεμελιωδών ανθρώπινων και ατομικών τους δικαιωμάτων, ισότητα απέναντι στον νόμο, ελευθερία έκφρασης και δυνατότητα πολιτικής συμμετοχής.

Δεν διαθέτουν, όμως, κανένα πρόσθετο ή προνομιακό δικαίωμα να επιβάλλουν τις ιδιαίτερες επιλογές τους στο σύνολο της κοινωνίας, ούτε να ακυρώνουν τη νόμιμα εκφρασμένη βούληση της πλειοψηφίας.

Τις τελευταίες δεκαετίες, πολλές δυτικές κοινωνίες, μαζί και η δική μας, παρουσιάζουν το φαινόμενο μειοψηφικές ομάδες — συχνά καλά οργανωμένες και θορυβώδης— να επιβάλλουν ατζέντες που αντιβαίνουν στις παραδοσιακές αξίες και τις προτιμήσεις της πλειοψηφίας.

Αυτό γίνεται είτε μέσω θεσμικών παρεμβάσεων, είτε μέσω κοινωνικής πίεσης, είτε μέσω επιρροής στα μέσα ενημέρωσης και την εκπαίδευση είτε με την άσκηση ψυχολογικής βίας και συστηματικής προπαγάνδας.

Οι ομάδες αυτές έχουν υιοθετήσει τη λογική της επιβολής των απόψεών τους με κάθε μέσο και τρόπο.

Η ατομική ταυτότητα άρχισε να θεωρείται σημαντικότερη από την ιδιότητα του πολίτη, ενώ η διαφωνία με τα πιστεύω τους βαφτίστηκε «μίσος», «ρατσισμός», «φασισμός», «πατριαρχία». Η ελεύθερη έκφραση να θεωρείται απειλή, και η εξαίρεση ο κανόνας.

Το φαινόμενο αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την βασική αρχή της δημοκρατίας, όπου η λαϊκή βούληση εκφράζεται και υλοποιείται χωρίς παρεκκλίσεις.

Όταν μια μικρή ομάδα καταφέρνει να ακυρώνει ή να περιθωριοποιεί τις απόψεις της συντριπτικής πλειοψηφίας, τότε το πολίτευμα χάνει τον δημοκρατικό του χαρακτήρα και μετατρέπεται σε μια μορφή ολιγαρχίας υπό το πρόσχημα της προοδευτικότητας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της εκτροπής είναι η λεγόμενη «woke agenda», η οποία προώθησε τις απόψεις μικρών περιθωριακών ομάδων σε βάρος της πολιτισμικής και κοινωνικής συνοχής του ευρύτερου πληθυσμού.

Μέσω πολιτικής ορθότητας, νομοθετημάτων, γλωσσικών αλλαγών, αναθεώρησης της ιστορίας και επιβολής ποσοστώσεων, επεβλήθησαν πρακτικές που δεν είχαν τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών.

Αυτό όχι μόνο υπονόμευσε την εμπιστοσύνη στους θεσμούς, αλλά δημιούργησε βαθιά ρήγματα στις δυτικές κοινωνίες που παραδοσιακά στηρίζονταν στην ανεκτικότητα και τον διάλογο.

Αδρά χρηματοδοτούμενες, μικρές, καλά οργανωμένες, περιθωριακές και πολιτικά ύποπτες ομάδες, οι οποίες, αξιοποιώντας θεσμικές οδούς, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και δημοσιογραφικούς μηχανισμούς, προωθούν την αθρόα λαθρομετανάστευση εκατομμυρίων ισλαμιστών.

Οι ομάδες αυτές επιβάλλουν τη βούλησή τους σε βάρος της ξεκάθαρης και συντριπτικής πλειοψηφίας των ευρωπαϊκών λαών, που τάσσονται υπέρ της ελεγχόμενης μετανάστευσης και της προάσπισης των εθνικών συνόρων.

Η πρακτική αυτή αποτελεί άλλη μια όψη της διαστρέβλωσης της δημοκρατικής αρχής: η πλειοψηφία βλέπει τις επιλογές της να ακυρώνονται από μειοψηφικά κέντρα εξουσίας, τα οποία λειτουργούν απολύτως αντιδημοκρατικά, θέτοντας τη δική τους ιδεοληπτική ατζέντα πάνω από την ελεύθερη βούληση εκατομμυρίων πολιτών.

Η πραγματική δημοκρατία, όμως, δεν είναι η τυραννία μιας μικρής, δραστήριας μειοψηφίας, αλλά η ελεύθερη και ανόθευτη έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, όπου η πλειοψηφία αποφασίζει και οι μειοψηφίες σέβονται τις αποφάσεις.

Δεν ισχυρίζομαι ότι η δημοκρατία είναι το τέλειο πολίτευμα ή ότι ο λαός δεν κάνει λάθη.

Αλλά τελικά ας αποφασίσουμε ξεκάθαρα: τι πολίτευμα θέλουμε να έχουμε.

Στην εποχή μας, η ανάκτηση της δημοκρατικής αρχής προϋποθέτει την επιστροφή στο βασικό της αξίωμα: ο Δήμος αποφασίζει, ο Δήμος κρίνει, ο Δήμος έχει τον τελευταίο λόγο.

Αλλιώς, η δημοκρατία εκφυλίζεται σε σκληρή ολιγαρχία, όπου λίγοι αποφασίζουν για πολλούς, και η βούληση του λαού να περιφρονείται.

Η λύση βρίσκεται στην επαναφορά της εξουσίας στην πλειοψηφία, με σεβασμό στα ανθρώπινα (και μόνο) δικαιώματα όλων των υπολοίπων, μόνο έτσι η δημοκρατία μπορεί να παραμένει ζώσα και ισχυρή.

Η δημοκρατία, συνεπώς, στηρίζεται σε μια σαφή ισορροπία: πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα για όλους και εξουσία σύμφωνα με τη βούληση των πολλών.

Εάν αφαιρεθεί η κυριαρχία της πλειοψηφίας, τότε έχουμε ολιγαρχία μειοψηφικών συμφερόντων.

Μικρές διαπλεκόμενες μειοψηφίες λειτουργούν ως πληρωμένα πιστόλια κάποιων ξένων και ντόπιων συμφερόντων που κινούνται στις σκιές.

Σήμερα έχουμε κατ' επίφαση δημοκρατία, ενώ στην πραγματικότητα το πολίτευμα έχει εκφυλιστεί σε μια επονείδιστη ολιγαρχία πολύ μικρών μειοψηφιών.

Η δημοκρατία βρίσκεται στο απόσπασμα.

Οι λεγόμενες «δημοκρατικές δυνάμεις», εκτός από εθνομηδενιστικές είναι και βαθιά αντιδημοκρατικές.

Αποτελεί ευθύνη όλων μας να μπει ένα τέλος σε αυτή την εκτροπή και να επαναφέρουμε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στη χώρα που τη γέννησε με κάθε τρόπο όπως ξεκάθαρα αναφέρει και το Σύνταγμα μας.

Το οφείλουμε στα παιδιά και τους προγόνους μας αλλά κυρίως στους εαυτούς μας. Δημήτρης Αθηναίος https://www.facebook.com/profile.php?id=61577369587636 @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους