Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟΝ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟ : Τεκτονικό Ανάπτυγμα περί του συμβολισμού της Σελήνης, του Φωτός και της εσωτερικής μεταμόρφωσης Χριστίνα Ρότσου MSc

--------------------------------------- Η Αγαπημένη μας Χριστίνα είδε με άλλη οπτική γωνία τη τελευταία Αυγουστιάτικη πανσέληνο… Στη σιωπή της νύχτας, η Σελήνη φωτίζει χωρίς να αποκαλύπτει τα πάντα.

Το φως της γίνεται σύμβολο της μυητικής πορείας του ανθρώπου: από το Σκότος προς τη Γνώση, από την αμφιβολία προς την Αυτογνωσία. Στον Τεκτονισμό, μας υπενθυμίζει ότι κάθε εσωτερική μεταμόρφωση αρχίζει όταν αναζητήσουμε το Φως μέσα μας.

Ένα κείμενο με πολλούς συμβολισμούς που όλοι οδηγούν στην Πορεία προς τη Γνώση του Εαυτού μας, προς το Φως!

------------------------------------------------ Π Ο Ν Η Μ Α Υπάρχουν σύμβολα που ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάζει για ολόκληρη τη ζωή του χωρίς ποτέ να εξαντλεί το νόημά τους.

Στέκονται μπροστά μας σιωπηλά και, παρ’ όλα αυτά, μιλούν.

Δεν ζητούν να τα πιστέψουμε.

Δεν απαιτούν να τα εξηγήσουμε.

Μας καλούν απλώς να τα παρατηρήσουμε και, μέσα από αυτά, να παρατηρήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

Ένα από αυτά τα σύμβολα είναι η Σελήνη.

Από τότε που ο άνθρωπος σήκωσε για πρώτη φορά το βλέμμα του προς τον ουρανό, η Σελήνη υπήρξε σύντροφός του.

Μέτρησε τον χρόνο του, φώτισε τις νύχτες του, συνδέθηκε με τους κύκλους της φύσης και έγινε σύμβολο θανάτου, αναγέννησης, μεταμόρφωσης και αιωνιότητας.

---------------------------------------------- Μέσα όμως στην Τεκτονική Στοά η Σελήνη αποκτά μία ακόμη διάσταση.

Δεν είναι πλέον μόνο ένα ουράνιο σώμα.

Γίνεται σύμβολο.

Και, όπως κάθε γνήσιο Τεκτονικό σύμβολο, γίνεται ένα μέσο μέσω του οποίου ο άνθρωπος μπορεί να στραφεί προς τα μέσα.

Το ερώτημα επομένως δεν είναι απλώς: «Τι συμβολίζει η Σελήνη;» Το βαθύτερο ερώτημα είναι: «Τι μας διδάσκει η Σελήνη για εμάς τους ίδιους;»

------------------------ 1. Η Σελήνη μέσα στον Τεκτονικό Ουρανό : Ο Τεκτονικός συμβολισμός δεν απομονώνει τη Σελήνη.

Τη θέτει σε σχέση με τον Ήλιο και με τη Στοά. Ο Albert Pike, στο Morals and Dogma, αναφέρεται στον Ήλιο, τη Σελήνη και τον Διδάσκαλο της Στοάς ως τις τρεις μεγάλες συμβολικές Φωτεινές αρχές.

Η τριάδα αυτή δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως απλή αστρονομική παράσταση. Ο Ήλιος και η Σελήνη δεν βρίσκονται στη Στοά για να μας υπενθυμίζουν απλώς την ύπαρξη δύο ουράνιων σωμάτων.

Είναι φορείς μιας συμβολικής γλώσσας. Ο Ήλιος αντιπροσωπεύει το άμεσο, ενεργητικό και ζωοποιό Φως. Η Σελήνη, αντίθετα, αντιπροσωπεύει το Φως που γίνεται αντιληπτό μέσα από την αντανάκλαση.

Και ανάμεσά τους στέκεται συμβολικά ο άνθρωπος. Ο Τέκτων.

Εκείνος που αναζητά το Φως.

Εκείνος που βρίσκεται ανάμεσα στο γνωστό και στο άγνωστο.

Ανάμεσα στην ημέρα και στη νύχτα.

Ανάμεσα στη βεβαιότητα και στην αμφιβολία.

----------------------------------------- 2. Η Σελήνη δεν παράγει το Φως : Ίσως η πιο σημαντική ιδιότητα της Σελήνης, από τεκτονικής πλευράς, να είναι ακριβώς αυτή: Δεν παράγει το Φως που βλέπουμε.

Το αντανακλά.

Η παρατήρηση αυτή αποκτά τεράστια φιλοσοφική σημασία.

Ο άνθρωπος έχει την τάση να θεωρεί τη γνώση κτήμα του.

Λέει: «Γνωρίζω.» «Έμαθα.» «Κατάλαβα.» «Έχω την αλήθεια.» Ο Τεκτονισμός όμως τον καλεί να γίνει περισσότερο ταπεινός.

Γιατί όσο περισσότερο μελετά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται το μέγεθος εκείνων που αγνοεί. Η Σελήνη δεν ισχυρίζεται ότι είναι ο Ήλιος.

Δεν προσπαθεί να γίνει αυτό που δεν είναι.

Δέχεται το Φως και το αντανακλά.

Έτσι και ο Τέκτων.

Δεν είναι ο ιδιοκτήτης της Αλήθειας.

Είναι αναζητητής της.

Δεν είναι ο δημιουργός του Φωτός.

Είναι εκείνος που προσπαθεί να το καταστήσει ορατό μέσα από τη δική του ζωή.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της Τεκτονικής ταπεινοφροσύνης.

Δεν μετρά μόνο πόσο Φως έχουμε δεχθεί.

Μετρά και πόσο καθαρά το αντανακλούμε.

----------------------------------------------- 3. Ο καθρέφτης : Εάν η Σελήνη είναι ο καθρέφτης του Ήλιου, τότε ο Τέκτων μπορεί να θεωρηθεί ως ένας μικρός καθρέφτης του Φωτός.

Όμως ένας καθρέφτης μπορεί να είναι καθαρός ή θαμπός.

Μπορεί να είναι λείος ή παραμορφωμένος.

Μπορεί να αντανακλά καθαρά ή να αλλοιώνει την εικόνα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και στον άνθρωπο. Το Φως μπορεί να είναι ίδιο.

Η αντανάκλασή του όμως εξαρτάται από εμάς.

Εάν μέσα μας υπάρχει εγωισμός, το Φως θα παραμορφωθεί.

Εάν υπάρχει προκατάληψη, θα παραμορφωθεί.

Εάν υπάρχει φανατισμός, θα παραμορφωθεί.

Εάν υπάρχει ματαιοδοξία, θα παραμορφωθεί.

Εάν όμως υπάρχει αυτογνωσία, ταπεινότητα και αγάπη προς τον άνθρωπο, τότε το Φως μπορεί να αντανακλαστεί καθαρότερα.

Και εδώ ο Τεκτονισμός μετατρέπει ένα αστρονομικό φαινόμενο σε ηθική διδασκαλία.

Το ζήτημα δεν είναι να ζητήσουμε περισσότερο Φως.

Το πρώτο μας καθήκον είναι να καθαρίσουμε τον εαυτό μας ώστε να μπορεί να το δεχθεί.

----------------------------------------- 4. Η Σελήνη και το Σκότος : Η Σελήνη ανήκει στη νύχτα.

Και η νύχτα έχει πάντοτε μία ιδιαίτερη θέση στην ανθρώπινη συμβολική σκέψη.

Το σκοτάδι είναι ο χώρος του αγνώστου.

Είναι εκεί όπου τα πράγματα δεν φαίνονται καθαρά.

Είναι εκεί όπου ο άνθρωπος αναγκάζεται να προχωρήσει χωρίς να γνωρίζει πάντοτε πού οδηγείται.

Και εδώ βρίσκεται μία βαθιά σχέση με την Τεκτονική πορεία.

Ο άνθρωπος εισέρχεται συμβολικά από την άγνοια προς τη γνώση.

Αλλά η γνώση δεν σημαίνει ότι το σκοτάδι εξαφανίζεται οριστικά.

Κάθε νέα γνώση αποκαλύπτει νέες περιοχές άγνοιας.

Κάθε απάντηση γεννά ένα νέο ερώτημα.

Κάθε βήμα προς το Φως αποκαλύπτει έναν ακόμη μεγαλύτερο ορίζοντα. Η Σελήνη μάς διδάσκει επομένως να μην φοβόμαστε τη νύχτα.

Δεν την καταργεί.

Την κάνει κατοικήσιμη.

Μας επιτρέπει να βαδίσουμε.

------------------------------------------------- 5. Η Νέα Σελήνη – η αόρατη παρουσία : Ιδιαίτερα βαθύς είναι ο συμβολισμός της Νέας Σελήνης.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η Σελήνη δεν φαίνεται.

Δεν σημαίνει ότι έπαψε να υπάρχει.

Απλώς δεν βρίσκεται σε θέση που να επιτρέπει στο φως της να γίνει ορατό σε εμάς.

Αυτό μπορεί να γίνει μία εξαιρετική αλληγορία για την ανθρώπινη ζωή.

Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες ο άνθρωπος δεν βλέπει τον δρόμο.

Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει δρόμος.

Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες δεν αισθάνεται το Φως.

Δεν σημαίνει ότι το Φως έχει εξαφανιστεί.

Υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες η εργασία μας φαίνεται άκαρπη.

Δεν σημαίνει ότι δεν πραγματοποιείται εσωτερική μεταμόρφωση.

Όπως ο σπόρος αναπτύσσεται μέσα στο σκοτάδι της γης, έτσι και πολλές από τις βαθύτερες αλλαγές του ανθρώπου πραγματοποιούνται σε σιωπή. Η Νέα Σελήνη, επομένως, μπορεί να γίνει σύμβολο της σιωπηλής εσωτερικής εργασίας.

------------------------------------------ 6. Η Πανσέληνος – η πληρότητα που δεν είναι τελειότητα: Και ύστερα έρχεται η Πανσέληνος.

Ο κύκλος ολοκληρώνεται. Η Σελήνη φαίνεται ολόκληρη.

Όμως η Πανσέληνος μας διδάσκει κάτι εξίσου σημαντικό με τη Νέα Σελήνη.

Η πληρότητα δεν είναι το ίδιο με την τελειότητα. Η Σελήνη μπορεί να φαίνεται πλήρης, αλλά εξακολουθεί να είναι Σελήνη.

Εξακολουθεί να αντανακλά.

Εδώ βρίσκεται ένα μάθημα εναντίον της πνευματικής υπερηφάνειας. Ο Τέκτων μπορεί να αποκτήσει γνώσεις.

Μπορεί να μελετήσει.

Μπορεί να αποκτήσει εμπειρία.

Μπορεί να αναλάβει αξιώματα.

Μπορεί να γίνει σεβαστός από τους Αδελφούς του.

Τίποτε από αυτά όμως δεν σημαίνει ότι ολοκλήρωσε την εσωτερική του εργασία. Η Τεκτονική πορεία δεν έχει τελικό σταθμό.

Γιατί ο άνθρωπος είναι πάντοτε έργο σε εξέλιξη.

--------------------------------------- 7. Οι κύκλοι της Σελήνης και η ανθρώπινη μεταμόρφωση : Η Σελήνη αλλάζει.

Αλλάζει χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Αυξάνεται. Φθίνει. Εξαφανίζεται. Επανεμφανίζεται.

Ο κύκλος επαναλαμβάνεται.

Έτσι και ο άνθρωπος.

Δεν βρίσκεται πάντοτε στο ίδιο σημείο της εσωτερικής του πορείας.

Υπάρχουν ημέρες φωτεινές.

Υπάρχουν ημέρες σκοτεινές.

Υπάρχουν ημέρες δημιουργίας.

Υπάρχουν ημέρες αμφιβολίας.

Και ίσως είναι λάθος να απαιτούμε από τον εαυτό μας να βρίσκεται πάντοτε στην Πανσέληνο.

Η ανθρώπινη ζωή έχει φάσεις. Ο Mircea Eliade, μελετώντας τον συμβολισμό του κοσμικού κύκλου και της επανάληψης, δείχνει πως σε πολλές παραδόσεις ο κυκλικός χρόνος συνδέεται με την ανανέωση και την αναγέννηση.

Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε τη Σελήνη όχι απλώς ως σύμβολο μεταβολής, αλλά ως σύμβολο της δυνατότητας της επιστροφής.

Ακόμη και μετά τη φθορά, υπάρχει νέα αρχή.

Ακόμη και μετά το σκοτάδι, υπάρχει νέα αύξηση.

-------------------------------------------------- 8. Ήλιος και Σελήνη – η αρμονία των αντιθέτων: Ο Τεκτονισμός χρησιμοποιεί συχνά αντιθέσεις για να οδηγήσει τον άνθρωπο προς τη σύνθεση.

Δεν υπάρχει Φως χωρίς Σκότος.

Δεν υπάρχει Ανατολή χωρίς Δύση.

Δεν υπάρχει δράση χωρίς περισυλλογή.

Δεν υπάρχει γνώση χωρίς άγνοια.

Και δεν υπάρχει Ήλιος χωρίς Σελήνη ως συμπληρωματική συμβολική αρχή.

Η αντίθεση δεν είναι απαραίτητα σύγκρουση.

Μπορεί να είναι αλληλοσυμπλήρωση.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει μόνο τη δράση γίνεται παρορμητικός.

Ο άνθρωπος που γνωρίζει μόνο την περισυλλογή γίνεται αδρανής.

Χρειάζεται και τα δύο. Ο Ήλιος μας διδάσκει να ενεργούμε. Η Σελήνη μας διδάσκει να δεχόμαστε. Ο Ήλιος μας διδάσκει να εκπέμπουμε. Η Σελήνη μας διδάσκει να αντανακλούμε. Ο Ήλιος είναι η δύναμη. Η Σελήνη είναι η ευαισθησία της αντίληψης.

Και ο ώριμος άνθρωπος χρειάζεται και τα δύο.

--------------------------------------------- 9. Η Σελήνη και η δεκτικότητα : Η παραδοσιακή συμβολογία συνδέει τη Σελήνη με τη δεκτική και συχνά με τη γυναικεία αρχή.

Μπορούμε όμως να προσεγγίσουμε αυτή την ιδέα με έναν περισσότερο φιλοσοφικό τρόπο.

Η δεκτικότητα δεν είναι αδυναμία.

Είναι προϋπόθεση της γνώσης.

Για να μάθω πρέπει πρώτα να μπορώ να ακούσω.

Για να αλλάξω πρέπει να μπορώ να αποδεχθώ ότι ίσως κάνω λάθος.

Για να κατανοήσω τον άλλο πρέπει να μπορώ να αφήσω προσωρινά στην άκρη τον εαυτό μου. Η Σελήνη, ως σύμβολο δεκτικότητας, μας διδάσκει επομένως μία αρετή που συχνά ξεχνάμε: την ικανότητα να δεχόμαστε.

Ο άνθρωπος που δεν μπορεί να δεχθεί δεν μπορεί και να μεταμορφωθεί.

-------------------------------------- 10. Η Σελήνη και η Στοά : Η Στοά είναι ένας συμβολικός μικρόκοσμος.

Μέσα της ο άνθρωπος καλείται να εργαστεί πάνω στην ακατέργαστη πέτρα του χαρακτήρα του. Ο Albert G. Mackey, στη μελέτη του για τον Τεκτονικό συμβολισμό, επισημαίνει ότι η συμβολική γλώσσα αποτελεί θεμελιώδες μέσο μέσω του οποίου ο Τεκτονισμός μεταδίδει φιλοσοφικές και ηθικές διδασκαλίες.

Αυτό σημαίνει ότι ο Τέκτων δεν πρέπει να περιορίζεται στο να γνωρίζει τι συμβολίζει κάθε αντικείμενο.

Πρέπει να ρωτά: Τι απαιτεί αυτό το σύμβολο από εμένα; Εάν η Σελήνη συμβολίζει την αντανάκλαση του Φωτός, τότε: Τι αντανακλώ εγώ; Εάν συμβολίζει τον κύκλο, τότε: Πώς αντιμετωπίζω τις δικές μου περιόδους παρακμής; Εάν συμβολίζει τη νύχτα, τότε: Μπορώ να παραμείνω σταθερός όταν δεν βλέπω καθαρά; Εάν συμβολίζει τη δεκτικότητα, τότε: Μπορώ πραγματικά να ακούσω; Έτσι το σύμβολο μετατρέπεται σε εργαλείο αυτογνωσίας.

------------------------------------------------------ 11. Η Σελήνη και ο Διδάσκαλος της Στοάς : Η σχέση της Σελήνης με τον Διδάσκαλο της Στοάς αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μέσα στην τριαδική συμβολική που παρουσιάζει ο Pike. Ο Διδάσκαλος δεν πρέπει να νοηθεί μόνο ως φορέας εξουσίας.

Σε συμβολικό επίπεδο, είναι φορέας ευθύνης.

Η θέση του συνδέεται με την τάξη, την ισορροπία και τη μετάδοση του Φωτός.

Και εδώ η Σελήνη προσφέρει ένα μάθημα προς κάθε μορφή ηγεσίας.

Ο ηγέτης δεν είναι εκείνος που συγκεντρώνει όλο το Φως πάνω του.

Είναι εκείνος που επιτρέπει στο Φως να φτάσει και στους άλλους.

Η πραγματική ηγεσία δεν δημιουργεί εξάρτηση.

Δημιουργεί ανθρώπους ικανούς να φωτίζουν και μόνοι τους. Η Σελήνη, με την ιδιότητα της αντανάκλασης, γίνεται επομένως σύμβολο μιας ηγεσίας που δεν ιδιοποιείται το Φως.

Το μεταδίδει.

----------------------------------------------- 12. Η Σελήνη και η αυτογνωσία : Ίσως όμως η σημαντικότερη λειτουργία του συμβόλου να βρίσκεται στην εσωτερική εργασία.

Ο άνθρωπος έχει μέσα του και Φως και σκιά.

Έχει αρετές αλλά και αδυναμίες.

Έχει γενναιοδωρία αλλά και εγωισμό.

Έχει θάρρος αλλά και φόβο.

Έχει σοφία αλλά και άγνοια. Η Τεκτονική πορεία δεν απαιτεί να προσποιηθούμε ότι είμαστε μόνο Φως.

Μας ζητά να γνωρίσουμε και τη σκιά μας. Η Σελήνη είναι το φως της νύχτας.

Δεν καταστρέφει τις σκιές.

Τις κάνει ορατές.

Αυτό είναι το πρώτο βήμα της αυτογνωσίας.

Να μπορώ να δω εκείνο που προηγουμένως δεν ήθελα να δω. Να αναγνωρίσω την αδυναμία μου χωρίς να τη δικαιολογήσω.

Να αναγνωρίσω το λάθος μου χωρίς να κατηγορήσω κάποιον άλλο.

Να μπορώ να πω: «Εδώ χρειάζομαι ακόμη εργασία.» Ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο ειλικρινείς Τεκτονικές προτάσεις.

-------------------------------------------------- 13. Η Σελήνη και η σιωπή : Υπάρχει κάτι ακόμη που μας διδάσκει η Σελήνη. Σιωπά.

Και όμως φωτίζει.

Δεν χρειάζεται να μιλήσει για να γίνει αντιληπτή. Σ Ι Ω Π Α ! @ακόλουθοι Μεγάλη Στοά της Ελλάδος Γυναικών, Grand Lodge Greece Women @grandlodgewomen.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους