Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γιατί αγάπησα τόσο πολύ την τουρκική γλώσσα…

—————————————————————————— Μερικές φορές σκέφτομαι πως η ζωή έχει έναν δικό της, παράξενο τρόπο να μας πηγαίνει ακριβώς εκεί που πρέπει να βρεθούμε.

Αν κάποιος μου έλεγε όταν ήμουν μαθήτρια πως μια μέρα θα αγαπούσα τόσο πολύ την τουρκική γλώσσα, θα γελούσα. «Εγώ; Τουρκικά; Αποκλείεται!» Δεν είχα καμία σχέση με την Τουρκία.

Δεν είχα τουρκική καταγωγή.

Δεν είχα μεγαλώσει ακούγοντας τη γλώσσα.

Δεν είχα κανέναν ιδιαίτερο λόγο να πιστεύω πως αυτή η γλώσσα θα έμπαινε ποτέ στη ζωή μου.

Κι όμως… Ήρθε η ώρα των Πανελλαδικών.

Και η ζωή με έστειλε στην Κομοτηνή.

Πρώτο σοκ.

Και όχι απλώς στην Κομοτηνή… Στο Τμήμα Γλώσσας, Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών.

Δεύτερο σοκ! Ήμουν από τους πρώτους φοιτητές της σχολής, αφού είχε μόλις ξεκινήσει τη λειτουργία της το 2000, τη χρονιά που πέρασα κι εγώ στο πανεπιστήμιο.

Θυμάμαι ακόμη την πρώτη μου επαφή με την πόλη.

Ήταν σαν να περνούσα, χωρίς να το καταλάβω, σε έναν άλλον κόσμο.

Ένιωθα παντού ένα άρωμα Ανατολής.

Άκουγα ήχους που δεν γνώριζα.

Έβλεπα εικόνες που δεν είχα συνηθίσει.

Και όταν αντίκρισα γυναίκες με φερετζέδες, θυμάμαι να σκέφτομαι: «Θεέ μου… τι κάνω εγώ εδώ;» Δεν ήξερα τότε πως αυτή η πόλη θα γινόταν η αρχή ενός από τα πιο όμορφα ταξίδια της ζωής μου.

Και ύστερα ήρθε η επιλογή της γλώσσας. Ρωσικά. Τουρκικά. Βουλγάρικα.

Τρεις επιλογές.

Και εγώ διάλεξα τα τουρκικά.

Χωρίς να ξέρω γιατί.

Ίσως τελικά κάποιες επιλογές δεν τις κάνουμε εμείς.

Μας βρίσκουν εκείνες.

Από τα πρώτα μαθήματα κάτι μέσα μου άρχισε να αλλάζει.

Άρχισα να αγαπώ τον ήχο της.

Τη μελωδία της.

Τον τρόπο που σχηματίζονται οι λέξεις.

Τον τρόπο που μια ολόκληρη σκέψη μπορεί να κρύβεται μέσα σε μια κατάληξη.

Και μαζί με τη γλώσσα ήρθαν άνθρωποι που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Ο hocam Yakup Kurt και η αγαπημένη Gönül Aktaş Άνθρωποι που δεν μου έμαθαν απλώς τουρκικά.

Μου άνοιξαν μια πόρτα.

Και πίσω από αυτή την πόρτα υπήρχε ένας ολόκληρος κόσμος.

Τα εξάμηνα περνούσαν.

Και εγώ αγαπούσα όλο και περισσότερο αυτή τη γλώσσα.

Μέχρι που ήρθε η στιγμή να πατήσω για πρώτη φορά το πόδι μου στην Κωνσταντινούπολη.

Και τότε… τότε κατάλαβα.

Κατάλαβα πως τελικά δεν είχα αγαπήσει απλώς μια γλώσσα.

Είχα ερωτευτεί έναν τόπο που μέχρι τότε γνώριζα μόνο μέσα από λέξεις.

Αχ… η Πόλη.

Η πόλη των ονείρων μου.

Η πόλη των πόλεων. Η Πόλη.

Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι.

Υπάρχουν μέρη που τα θυμάσαι.

Και υπάρχουν μέρη που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται κομμάτι σου. Η Κωνσταντινούπολη έγινε για μένα αυτό.

Εκεί έμαθα πως μια γλώσσα δεν είναι μόνο γραμματική και σύνταξη.

Είναι οι άνθρωποι που τη μιλούν.

Είναι οι δρόμοι που την ακούν.

Είναι οι μυρωδιές, οι γεύσεις, η μουσική, η ιστορία.

Είναι ο πολιτισμός που κρύβεται πίσω από κάθε λέξη.

Μένοντας σε έναν τόπο, δεν μαθαίνεις μόνο να μιλάς τη γλώσσα του.

Μαθαίνεις να τον αισθάνεσαι.

Και όσο γνωρίζεις τους ανθρώπους, τόσο καταλαβαίνεις πως ο «γείτονας» δεν είναι τελικά τόσο διαφορετικός από εσένα.

Έχει τις ίδιες χαρές.

Τις ίδιες αγωνίες.

Την ίδια ανάγκη να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Και τότε συνειδητοποιείς κάτι πολύ σημαντικό: Οι γλώσσες δεν χτίζουν μόνο γέφυρες ανάμεσα στους ανθρώπους.

Γκρεμίζουν και τοίχους.

Κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου, επιστρέφω εκεί.

Στα σοκάκια της Πόλης.

Στις όχθες του Βοσπόρου.

Στους ήχους της.

Στα αρώματά της.

Στις εικόνες που χαράχτηκαν μέσα μου.

Και ξέρετε κάτι; Ένα κομμάτι μου θα είναι για πάντα εκεί.

Γιατί κάποια μέρη δεν τα αφήνεις ποτέ πραγματικά πίσω σου.

Τα κουβαλάς.

Μέσα σου.

Στις αναμνήσεις σου.

Στις λέξεις σου.

Στην καρδιά σου.

Και ίσως αυτός είναι ο λόγος που αγάπησα τόσο πολύ την τουρκική γλώσσα.

Γιατί μέσα από αυτήν γνώρισα έναν πολιτισμό.

Μέσα από έναν πολιτισμό γνώρισα ανθρώπους.

Μέσα από τους ανθρώπους γνώρισα έναν τόπο.

Και μέσα από έναν τόπο… γνώρισα ένα κομμάτι του εαυτού μου που μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε.

Γι’ αυτό, σε όποιον σήμερα μαθαίνει μια ξένη γλώσσα, θα έλεγα μόνο αυτό: Μην μάθετε μόνο τις λέξεις.

Μάθετε την ψυχή της.

Ακούστε τη μουσική της.

Διαβάστε την ιστορία της.

Γνωρίστε τον πολιτισμό της.

Μιλήστε με τους ανθρώπους της.

Περπατήστε στους δρόμους της, αν σας δοθεί η ευκαιρία.

Γιατί τότε συμβαίνει κάτι μαγικό… Η γλώσσα παύει να είναι ξένη.

Γίνεται συναίσθημα.

Γίνεται ανάμνηση.

Γίνεται άνθρωπος.

Γίνεται τόπος.

Γίνεται αγάπη.

Και κάποια στιγμή, χωρίς καν να το καταλάβεις… γίνεται ένα μικρό κομμάτι από την καρδιά σου.

Εμένα αυτό το κομμάτι έχει χρώμα Ανατολής.

Και ακούγεται κάπως έτσι: ❤️İstanbul… seni çok seviyorum. ❤️ Αυτά από μένα. Με αγάπη για μια γλώσσα που μπήκε τυχαία στη ζωή μου… και τελικά έμεινε για πάντα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους