Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Ο Αχιλλέας είναι νεκρός". Στον μύθο, η αιχμή του βέλους ήταν βουτηγμένη σε δηλητήριο, ενώ την πορεία του κατηύθυνε ο ίδιος ο θεός Απόλλωνας για να βρει τον μοναδικό τρωτό σημείο του Αχιλλέα: τη φτέρνα του... Η "Ασπίδα του Αχιλλέα" είναι και ένας μύθος, αλλά ταυτόχρονα και επικίνδυνη ψευδαίσθηση που αποκτά σήμερα μια τρομακτικά απτή διάσταση, όχι μόνο λόγω των διδαγμάτων της Ιλιάδας, όπου ο ήρωας σκοτώνεται από ένα βέλος που βρίσκει το ακάλυπτο σημείο του, αλλά και λόγω των σύγχρονων πεδίων μάχης, όπου η πανάκριβη τεχνολογία καταρρέει μπροστά στην τακτική ευφυΐα, το κόστος και τη γεωγραφική πραγματικότητα. Στην Ιλιάδα, η ασπίδα που σφυρηλάτησε ο Ήφαιστος για τον Αχιλλέα δεν ήταν απλώς ένα όπλο, αλλά ένα τελευταίας εκείνης της εποχής "τεχνολογίας" αριστούργημα, πάνω στο οποίο ο Ήφαιστος κέντησε ό,τι είχαν δημιουργήσει άνθρωποι και θεοί για προστασία.

Ωστόσο, ο μύθος υπενθυμίζει δύο σκληρές αλήθειες που ισχύουν τόσο στην ποίηση όσο και στη στρατιωτική τεχνολογία: πρώτον, ότι όσο εξελιγμένη, πολυεπίπεδη και ακριβή κι αν είναι μια "ασπίδα" – είτε πρόκειται για μυθική πανοπλία είτε για ένα πανάκριβο αντιαεροπορικό σύστημα – δεν υπάρχει απόλυτη και αδιάσπαστη κάλυψη, καθώς κάθε σύστημα έχει τα όριά του, τις τεχνικές του αδυναμίες και τα σενάρια κορεσμού επιθέσεων· και δεύτερον, ότι η ψευδαίσθηση της απόλυτης ασφάλειας είναι παγίδα, αφού ο Αχιλλέας σκοτώθηκε από το βέλος του Πάρη όχι επειδή έσπασε η ασπίδα του, αλλά επειδή η μοίρα και τα τρωτά σημεία του σώματος ξεπερνούν την τεχνολογική ή υλική υπεροχή.

Αυτό ακριβώς φάνηκε πρόσφατα στα πεδία των μαχών της Μέσης Ανατολής, όταν τα μη επανδρωμένα αεροχήματα της Χεζμπολάχ, εκείνα που διέθεταν οπτικές ίνες και μπορούσαν να πετάξουν χαμηλά, αθόρυβα και με ακρίβεια πέρα από την εμβέλεια των συμβατικών ραντάρ, έπληξαν επανειλημμένα κρίσιμες συστοιχίες της αμυντικής ασπίδας του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της ιστορικής Παλαιστίνης, αποδεικνύοντας ότι ούτε το πολυδιαφημισμένο "Iron Dome" ούτε τα υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα μπορούν να σταματήσουν μια σμηναρχία μικρών, ευέλικτων, φθηνών στόχων που επιτίθενται ταυτόχρονα από πολλαπλές κατευθύνσεις, δημιουργώντας κορεσμό που τα συστήματα δεν μπορούν να διαχειριστούν.

Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η επίθεση με υπερηχητικούς πυραύλους των Ιρανών, οι οποίοι, κινούμενοι με ταχύτητα πολλαπλάσια του ήχου και με τροχιές που αλλάζουν μέσα στην ατμόσφαιρα, έκαναν την περίφημη ασπίδα να μοιάζει με ελβετικό τυρί, γεμάτη τρύπες, καθώς οι πύραυλοι αυτοί έπληξαν ευαίσθητες στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές του σιωνιστικού καθεστώτος – βάσεις, κέντρα επικοινωνιών, αποθήκες πυρομαχικών, ακόμη και τμήματα του ηλεκτρικού δικτύου – πλήττοντας την ίδια την αίσθηση ασφάλειας που το καθεστώς αυτό προπαγάνδιζε χρόνια.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πιο κρίσιμο σημείο που αποκαλύπτει την εύθραυστη φύση αυτής της "ασπίδας": αν το Ιράν βρισκόταν σε γειτονικές χώρες, όπως η Ιορδανία, η Συρία ή η Αίγυπτος, με τις στρατιωτικές βάσεις και υποδομές που θα του επέτρεπαν να αναπτύξει τους υπερηχητικούς πυραύλους και τα μη επανδρωμένα οπτικών ινών σε άμεση γειτνίαση με τα σύνορα του σιωνιστικού καθεστώτος, τότε η περίφημη ασπίδα θα είχε μετατραπεί σε παλιοσίδερα, άχρηστα και ανίσχυρα μπροστά σε μια βροχή από υπερηχητικά βλήματα και σμήνη drones που θα έπλητταν αδιάκοπα κάθε κρίσιμο στόχο, χωρίς κανένα περιθώριο αντίδρασης.

Διότι η ασπίδα αυτή σχεδιάστηκε να λειτουργεί υπό συγκεκριμένες γεωγραφικές συνθήκες, όταν οι απειλές προέρχονται από μακρινές και περιορισμένες, ελεγχόμενες ζώνες και όταν υπάρχουν αμερικανικά συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης που εκτείνονται σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Αλλά αν το Ιράν είχε τη δυνατότητα να πλήξει από το συριακό έδαφος, από την Ιορδανία ή από την Αίγυπτο, ο χρόνος αντίδρασης θα ήταν μηδενικός, η προειδοποίηση θα ήταν ανύπαρκτη και η ασπίδα θα κατέρρεε ακαριαία, αποδεικνύοντας ότι η μόνη προστασία του σιωνιστικού καθεστώτος δεν είναι η τεχνολογική του υπεροχή, αλλά η γεωγραφική απόσταση και η απουσία ιρανικών βάσεων στα σύνορά του.

Και αυτό αποδείχθηκε με το πόσο εύκολα το Ιράν κατάφερε να διαλύσει τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις, τα ραντάρ και τα συστήματα αεράμυνας στις χώρες του Περσικού Κόλπου, και να σώσει τις πετρελαϊκές και πολιτικές του υποδομές – που αν έπλητταν οι ΗΠΑ με τα πολεμικά υπερσύγχρονα όπλα όλων των ειδών, τότε το Ιράν θα έπληττε με τους υπερηχητικούς πυραύλους και τα ταχύτερα μη επανδρωμένα τις πολιτικές και πετρελαϊκές υποδομές των αραβικών προτεκτοράτων.

Ακριβώς αυτό το γεγονός αναδεικνύει με τον πιο δραματικό τρόπο την κρίσιμη αλήθεια που η ελληνική κυβέρνηση μοιάζει να αγνοεί επιδεικτικά: η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να διαθέτει γειτονικές χώρες που να φιλοξενούν φίλιες βάσεις έγκαιρης προειδοποίησης, όπως η Ιορδανία, η Αίγυπτος ή οι χώρες του Περσικού Κόλπου για το σιωνιστικό καθεστώς.

Δεν υπάρχουν άλλες χώρες-ασπίδες για την Ελλάδα, όπως υπάρχουν για το σιωνιστικό καθεστώς, όπου οι αμερικανικές βάσεις και τα ραντάρ καλύπτουν το έδαφός της και παρέχουν δεδομένα έγκαιρης προειδοποίησης χιλιάδων χιλιομέτρων.

Αντίθετα, η Ελλάδα γειτνιάζει με την Τουρκία, μια χώρα με τεράστιο στρατηγικό βάθος, τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στο ΝΑΤΟ και αυξανόμενη εγχώρια αμυντική βιομηχανική ικανότητα, η οποία μπορεί να αναπτύσσει δικά της συστήματα ραντάρ, drones, πυραύλους και ηλεκτρονικό πόλεμο, χωρίς να εξαρτάται από ξένες βάσεις ή ξένη τεχνολογία.

Και αυτό σημαίνει ότι η ελληνική "ασπίδα" δεν θα έχει το δίκτυο υποστήριξης που έχει η σιωνιστική, αλλά θα είναι μια μεμονωμένη, απομονωμένη, ακριβή και ευάλωτη δομή που μπορεί να πληγεί με τακτικές κορεσμού, ακριβώς όπως οι υπερηχητικοί πύραυλοι του Ιράν τρύπησαν τη σιωνιστική ασπίδα, αλλά χωρίς την πολυτέλεια της αμερικανικής έγκαιρης προειδοποίησης, χωρίς τα ραντάρ στην Ιορδανία και χωρίς την αμερικανική χρηματοδότηση που στηρίζει το σύστημα.

Η απουσία αυτής της γεωγραφικής "ομπρέλας" φίλιων βάσεων καθιστά την ελληνική ασπίδα ακόμη πιο τρωτή, γιατί η Τουρκία, ακριβώς λόγω της εδαφικής της έκτασης και της στρατιωτικής της ισχύος, μπορεί να πλήξει τα νησιά, τις παράκτιες ζώνες και τις κρίσιμες υποδομές από πολλαπλές κατευθύνσεις, ενώ η Ελλάδα θα είναι αναγκασμένη να αμύνεται με συστήματα που εξαρτώνται από δορυφορικά δεδομένα, τα οποία μπορεί να καθυστερήσουν ή να μην παρέχονται σε ώρα κρίσης, όπως ακριβώς συνέβη με τον βρετανικό ναυτικό αποκλεισμό το 1922, όταν οι σύμμαχοι εμπόδισαν τον εφοδιασμό του ελληνικού στρατού.

Και εδώ ακριβώς εμφανίζεται η τραγική ειρωνεία: το σιωνιστικό καθεστώς, ακόμα και με όλες τις αμερικανικές βάσεις, τα ραντάρ στην Τουρκία, στην Ιορδανία, στην Αίγυπτο και στις χώρες του Κόλπου, με την αμερικανική χρηματοδότηση και τα προηγμένα συστήματα, απέτυχε να προστατεύσει το έδαφός του όταν τα drones με οπτικές ίνες και οι υπερηχητικοί πύραυλοι έπληξαν τις συστοιχίες του.

Και αυτό το μάθημα είναι ακόμη πιο σημαντικό για την Ελλάδα, που στερείται όλων αυτών των υποδομών και καλείται να αγοράσει μια φθηνότερη, λιγότερο πυκνή εκδοχή της ίδιας ασπίδας, σε έναν χώρο πέντε φορές μεγαλύτερο και γεωγραφικά πολυσύνθετο.

Πάμε να δούμε κάτι πιο επικίνδυνο ακόμα από όλα αυτά... Γύρω από το σιωνιστικό κράτος υπάρχουν αραβικά προτεκτοράτα που δεν επέτρεπαν ούτε επιτρέπουν στο Ιράν να αναπτύσσει χερσαίες δυνάμεις με εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες εκπαιδευμένους και οπλισμένους με τανκς, πυροβολικό και θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού.

Ούτε το Ιράν έχει σύνορα σε μια ολόκληρη θάλασσα, ώστε να μπορεί να αναπτύσσει το πολεμικό ναυτικό και να κάνει αποβάσεις και κατάληψη εδαφών με πολεμικά και πλωτά πλοία, όπως έχει η Τουρκία.

Αν είχε καταφέρει το Ιράν να αναπτύξει στη Συρία στρατιωτικές βάσεις και υποδομές, η ασπίδα των σιωνιστών θα είχε γίνει παλιοσίδερο, άχρηστο μπροστά σε μια διαρκή βροχή υπερηχητικών πυραύλων και drones που θα έπλητταν κάθε γωνιά του κατεχόμενου εδάφους, χωρίς περιθώριο αντίδρασης, χωρίς δυνατότητα αναχαίτισης.

Και τότε οι σιωνιστές θα έκλαιγαν πικρά για την αλαζονεία τους ότι μια ασπίδα μπορεί να σταματήσει τα πάντα, γιατί η πραγματικότητα θα τους είχε διαψεύσει με τον πιο βίαιο τρόπο, ακριβώς όπως διαψεύδεται κάθε φορά που η τεχνολογία συγκρούεται με το στρατηγικό βάθος, την τακτική ευφυΐα και το ασύμμετρο κόστος.

Και ακριβώς αυτή η απουσία ιρανικών βάσεων στη Συρία, στην Ιορδανία και στην Αίγυπτο είναι που επιτρέπει σήμερα στο σιωνιστικό καθεστώς να επιβιώνει, όχι η τεχνολογική του υπεροχή, αλλά το γεγονός ότι οι εχθροί του βρίσκονται μακριά, περιβαλλόμενοι από αμερικανικά ραντάρ και βάσεις.

Και αυτή η πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι η "ασπίδα" είναι ένα προϊόν γεωγραφικής συγκυρίας, όχι απόλυτης προστασίας.

Αλλά δυστυχώς, το καθεστώς του Άσαντ προτίμησε τα δισεκατομμύρια των Αραβικών Εμιράτων, και η Ρωσία πίστευε πως κατάφερε και αντάλλαξε με τον Τραμπ τη Συρία με την Ουκρανία.

Έτσι άφηνε τα αμερικανικά πολεμικά αεροπλάνα – είτε τα χειρίζονταν σιωνιστές, είτε Αμερικανοί, είτε Ευρωπαίοι – να αλωνίζουν παντού πάνω από τη Συρία και να βομβαρδίζουν, όποτε ήθελαν και όπου ήθελαν, τις υποδομές και βάσεις που έφτιαχναν οι Φρουροί της Επανάστασης.

Βλέπετε, όμως, πως η Ρωσία, αντί να ενεργοποιήσει τα αντιαεροπορικά συστήματα πάνω στη Συρία, προτίμησε κάθε φορά που οι Ρώσοι χειριστές των S-300 και S-400 έπαιρναν οδηγίες από το Κρεμλίνο, να τα "κοιμίζουν", ώστε να δρουν ανενόχλητα τα αμερικανικά αεροπλάνα.

Και αν η Ρωσία είχε δεχτεί να δώσει S-300 και S-400 στο Ιράν, δεν θα τολμούσαν καν να ξεκινήσουν πόλεμο εναντίον του, ούτε θα βομβάρδιζαν πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ούτε θα σκέφτονταν να δολοφονήσουν την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ιράν... Αλλά ο Πούτιν προτίμησε να δώσει τα S-400 στην Τουρκία, για να δώσει αφορμή στον Τραμπ να εμποδίσει να πάρει τα F-35... "Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο", που λέει η παροιμία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, αντί να ήταν σύντομος και αστραπής, κρατάει τώρα πέντε χρόνια, με την Ουκρανία να βομβαρδίζει εντός της Ρωσίας τις στρατηγικής σημασίας οικονομικές, βιομηχανικές και στρατιωτικές υποδομές – γεγονός που ο Τραμπ είχε υποσχεθεί πως δεν θα το επέτρεπε.

Επιστρέφουμε στα ελληνικά πράγματα.

Καταρχήν, πέρα από όλα αυτά που αναφέραμε πιο πάνω, η οικονομική διάσταση αυτής της στρατηγικής επιλογής του κράτους των Ελλήνων δεξιών και ακροδεξιών εθνικιστών ρατσιστών είναι εξίσου καταστροφική και παραπέμπει ευθέως στην τραγωδία του 1897, στον λεγόμενο "Χαμένο Πόλεμο"... όταν το κράτος της εθνικιστής δεξιάς υπέστη στρατιωτική ήττα στη Θεσσαλία και οδηγήθηκε να υποταχθεί στους όρους που έθεσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία για την αποχώρηση των στρατευμάτων της από τη Θεσσαλία, δηλαδή την καταβολή πολεμικής αποζημίωσης ύψους 4.000.000 οθωμανικών λιρών, περίπου 100 εκατομμύρια χρυσά φράγκα – ποσό αδύνατο για την Ελλάδα, που βρισκόταν ήδη σε κατάσταση πτώχευσης από το 1893, με την περίφημη δήλωση "Δυστυχώς επτωχεύσαμεν" του Χαρίλαου Τρικούπη.

Έτσι, η Ελλάδα προσέφυγε στους μεγάλους συμμάχους της, στις λεγόμενες "Μεγάλες Δυνάμεις", για την εγγύηση ενός νέου διεθνούς δανείου, του "Εγγυημένου Ελληνικού Δανείου του 1898", ονομαστικού κεφαλαίου 170.000.000 γαλλικών φράγκων, το οποίο καλύφθηκε από τραπεζικούς οίκους της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων κεντρικό ρόλο είχαν οι ευρωπαϊκοί τραπεζικοί οίκοι των σιωνιστών Rothschild, που κυριαρχούσαν τότε στις διεθνείς ομολογιακές αγορές.

Και ως αντάλλαγμα για την εγγύηση του δανείου, οι Μεγάλες Δυνάμεις επέβαλαν στην Ελλάδα τον "Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο", αναγκάζοντας την ελληνική κυβέρνηση να εκχωρήσει απευθείας στην επιτροπή του ΔΟΕ τα έσοδα από τα κρατικά μονοπώλια (το αλάτι, το πετρέλαιο, τα σπίρτα, τα παιγνιόχαρτα, το τσιγαρόχαρτο), καθώς και τους δασμούς του λιμανιού του Πειραιά, προκειμένου να εξασφαλιστεί η αποπληρωμή των τοκοχρεολυσίων στους ξένους δανειστές.

Και ο Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος παρέμεινε ενεργός στην Ελλάδα μέχρι και τα μέσα του 20ού αιώνα – ουσιαστικά καταργήθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο – αλλά η πληγή της οικονομικής εξάρτησης είχε ήδη χαράξει βαθιά την εθνική συνείδηση.

Τώρα, η Ελλάδα κινδυνεύει να επαναλάβει αυτόν τον κύκλο με σύγχρονους όρους.

Ο κίνδυνος να καταλάβει η Τουρκία τα νησιά του Αιγαίου και να καταστραφεί όλη η οικονομική και τουριστική υποδομή που χτίστηκε εκεί τα τελευταία 80 χρόνια είναι πια ορατός.

Το κόστος που καλείται ο λαός της Ελλάδας να πληρώσει τώρα στους σιωνιστές δολοφόνους των παιδιών και γυναικών στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, για να στήσει την "Ασπίδα του Αχιλλέα" των τριών δισεκατομμυρίων ευρώ, θα είναι ψίχουλα μπροστά στα δεκάδες και εκατοντάδες δισεκατομμύρια που θα υποστεί η χώρα και οι υποδομές της σε όλους τους τομείς, αν καταφέρουν οι σιωνιστές να βάλουν το κράτος των εθνικιστών δεξιών Ελλήνων να κάνει πόλεμο με την Τουρκία.

Να σας υπενθυμίσουμε το κόστος του πολέμου που ξεκίνησε το σιωνιστικό καθεστώς μετά το 2023 σε Γάζα, Λίβανο, Συρία και Ιράν από τον Οκτώβριο του 2023: ανέρχεται, με εκτιμήσεις του ιδίου, σε 205 δισεκατομμύρια δολάρια, καθιστώντας αυτή την περίοδο την πιο δαπανηρή στρατιωτικά στην ιστορία της παρουσίας του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη.

Αναλυτικά, το κόστος διανέμεται ως εξής: άμεσες στρατιωτικές δαπάνες: 118 δισεκατομμύρια δολάρια.

Αμυντικές δαπάνες: 71,2 δισ. (πολεμοφόδια, κινητοποίηση εφεδρειών, αεροπορικές επιδρομές, συστήματα αεράμυνας). Αποζημιώσεις: 9,6 δισ. για ζημιές σε υποδομές, περιουσίες και επιχειρήσεις.

Πολιτικές και ανθρωπιστικές δαπάνες: 16,7 δισ. (στέγαση εκτοπισμένων σιωνιστών αποίκων, κοινωνική πρόνοια). Τόκοι δημοσίου χρέους: 5,5 δισ. δολάρια λόγω της αύξησης του δανεισμού.

Απώλειες στην οικονομική παραγωγή (ΑΕΠ): 58,6 δισεκατομμύρια – προκύπτουν από τη μείωση της παραγωγικότητας, την έλλειψη εργατικού δυναμικού λόγω επιστράτευσης εφέδρων, την κατάρρευση του τουρισμού και την πτώση της δραστηριότητας στον τεχνολογικό και κατασκευαστικό τομέα.

Η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια έφτασε τα 26 δισεκατομμύρια, η αξία των όπλων, πυρομαχικών και στρατιωτικού εξοπλισμού που στάλθηκαν απευθείας από τις ΗΠΑ.

Βάλτε αυτά τα ποσά σε διπλάσιους αριθμούς – και ακόμα παραπάνω – καθώς η Ελλάδα έχει πενταπλάσια έκταση από την κατεχόμενη Παλαιστίνη.

Και το σιωνιστικό καθεστώς υπέστη αυτή τη ζημιά ενώ προστατευόταν από γειτονικές αραβικές χώρες και δεκάδες αμερικανικές βάσεις, συστήματα ραντάρ και όλων των τύπων και μεγεθών αντιαεροπορικών και αντιπυραυλικών αμερικανικών συστημάτων σε όλα τα αραβικά προτεκτοράτα γύρω γύρω, στον Περσικό Κόλπο, ακόμα και στην Τουρκία... Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο σιωνιστής Τραμπ αγαπάει την Τουρκία και τον Ερντογάν, γιατί συνέβαλε καθοριστικά στην προστασία του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη και στη συνεχή τροφοδότησή του με καύσιμα και πετρέλαιο.

Τα 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ που είναι αναγκασμένος ο λαός της Ελλάδας, λόγω του προτεκτοράτου του σιωνισμού, να πληρώσει από τους φόρους του αποτελεί μόνο την αρχική επένδυση.

Για πλήρη και αδιάλειπτη κάλυψη ολόκληρου του ελληνικού χώρου, από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη και το Καστελλόριζο, το συνολικό κόστος σε βάθος χρόνου, μαζί με το απόθεμα πυραύλων, μπορεί να ξεπεράσει τα 6 με 8 δισεκατομμύρια ευρώ, και το ετήσιο κόστος συντήρησης ανέρχεται στο 5% με 10% της αξίας κτήσης, δηλαδή 150 με 300 εκατομμύρια ευρώ ετησίως, χωρίς να υπολογίζεται το κόστος αντικατάστασης των πυραύλων που θα βληθούν σε τυχόν σύγκρουση, όπου το ημερήσιο κόστος αναχαίτισης μπορεί να φτάσει τα 50 με 100 εκατομμύρια δολάρια μόνο σε αναλώσιμα, ενώ το συνολικό ημερήσιο κόστος των ένοπλων επιχειρήσεων υπολογίζεται ότι κυμαίνεται από 200 έως 500 εκατομμύρια δολάρια - ποσά που είναι αδύνατον να αντέξει η ελληνική οικονομία.

Και αν καταφέρει ο σιωνισμός να σπρώξει το κράτος των Ελλήνων δεξιών να κάνουν πόλεμο με την Τουρκία, όπως σχεδιάζουν χρόνια τώρα – πάντα με το σκεπτικό ότι έτσι θα αποδυναμώσουν και θα διαλύσουν την Τουρκία, όπως σχεδίαζαν να κάνουν με το Ιράν (απέτυχαν παταγωδώς και τώρα το Ιράν τους κρατάει από το λαιμό) – τότε η Μικρασιατική Καταστροφή θα φαντάζει μικρή σε σχέση με όσα θα υποστεί η Ελλάδα στο Αιγαίο και στα νησιά της.

Άραγε θυμάται κανείς την "Μικρασιατική Καταστροφή"; Η Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 είναι η δεύτερη τραγωδία που πρέπει να θυμάται η Ελλάδα όταν εξετάζει την "Ασπίδα του Αχιλλέα". Διότι η Ελλάδα είχε επενδύσει στρατηγικά στην πεποίθηση ότι η υποστήριξη των "Μεγάλων Συμμάχων", των "Μεγάλων Δυνάμεων" και ιδιαίτερα της βρετανικής πολιτικής του σιωνιστή Λόιντ Τζορτζ – στα χρόνια της θητείας του στήθηκε το σιωνιστικό σχέδιο από τον υπουργό του Μπάλφουρ μέχρι την επιβολή της Βρετανίας ως δύναμης κατοχής στην Παλαιστίνη για να επιβληθεί το σιωνιστικό καθεστώς στην Παλαιστίνη - οι Έλληνες εθνικιστές δεξιοί έλεγαν και διέδιδαν ότι η στήριξη των μεγάλων συμμάχων μας θα παρέμενε σταθερή.

Και το πλαίσιο που δημιουργήθηκε μετά τη Συνθήκη των Σεβρών το 1920 δημιούργησε την αίσθηση ότι η Ελλάδα μπορούσε να στηριχθεί σε μια σταθερή διεθνή συμμαχία.

Αλλά όταν οι γεωστρατηγικές ισορροπίες και τα συμφέροντα άλλαξαν, η Βρετανία πέρασε σε στάση "φιλικής ουδετερότητας" που στην πράξη ήταν καταστροφική: αρνήθηκε να παράσχει δάνεια στην Αθήνα και επέβαλε ναυτικό αποκλεισμό που εμπόδιζε την αγορά πολεμικού υλικού, ενώ η Γαλλία και η Ιταλία υπέγραψαν ξεχωριστές συμφωνίες με το εθνικιστικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ, αποσύρθηκαν από τη Μικρά Ασία και άρχισαν να τον εφοδιάζουν με οπλισμό.

Και η Ελλάδα βρέθηκε μόνη της να αντιμετωπίζει τις συνέπειες μιας τεράστιας στρατιωτικής και πολιτικής καταστροφής, με την πυρπόληση της Σμύρνης, τη φυγή του στρατού και τον διωγμό των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, που κορυφώθηκε με την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που κατοχυρώθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, όπου περίπου 1,5 εκατομμύριο Έλληνες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη ξεριζώθηκαν και ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα, ενώ περίπου 400.000 Μουσουλμάνοι μετακινήθηκαν από την Ελλάδα προς την Τουρκία – μια ανταλλαγή που άλλαξε για πάντα τη δημογραφική και πολιτισμική σύνθεση της περιοχής.

Η βρετανική διπλωματία είχε χρησιμοποιήσει τις ελληνικές φιλοδοξίες για τα δικά της γεωστρατηγικά συμφέροντα και, όταν οι ισορροπίες άλλαξαν, άφησε την Ελλάδα μόνη της αντιμέτωπη με τη στρατιωτική και ανθρωπιστική τραγωδία.

Και σήμερα, με την υπογραφή της "Ασπίδας του Αχιλλέα", ο ίδιος κίνδυνος επανέρχεται με σύγχρονη μορφή, γιατί η Ελλάδα εντάσσεται σε μια ανίερη συμμαχία με κράτος δολοφόνων, εγκληματιών πολέμου καταζητούμενων από το Διεθνές Δικαστήριο.

Το κράτος των Ελλήνων εθνικιστών δεξιών πιστεύει και διαφημίζει στα κανάλια του ότι στήνει, σε συνεργασία με τους σιωνιστές δολοφόνους, μια "στρατηγική δικτύωση" που έχει ως επίκεντρο τη συλλογή πληροφοριών και την έγκαιρη προειδοποίηση σε βάθος χιλιάδων χιλιομέτρων.

Αλλά ακριβώς αυτή η στρατηγική δικτύωση αποτελεί τεράστιο τρωτό σημείο στην περίπτωση της Τουρκίας, διότι η Τουρκία, πρώτον, απέχει δύο βήματα από τα νησιά του Αιγαίου και, δεύτερον, διαθέτει όχι μόνο τη δεύτερη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του ΝΑΤΟ, αλλά και μια εκτεταμένη εδαφική έκταση που της επιτρέπει να αναπτύσσει δικά της συστήματα ραντάρ, αεράμυνας και αντιβαλλιστικής άμυνας, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε κρίσιμη γεωγραφική θέση που καθιστά την όποια "ασπίδα" στην Ελλάδα αναγκαστικά τρωτή λόγω της εγγύτητας, του ορεινού όγκου της Ανατολίας και της δυνατότητας της Άγκυρας να χρησιμοποιεί τόσο συμβατικά όσο και υβριδικά μέσα ακριβώς στα σημεία όπου η ελληνική αεράμυνα θα είναι αραιή, διάσπαρτη ή εξαρτώμενη από δορυφορικά δεδομένα που μπορεί να καθυστερήσουν ή να μην παρέχονται σε ώρα κρίσης.

Η ιστορική μνήμη και η σύγχρονη πραγματικότητα συγκλίνουν σε ένα κυνικό συμπέρασμα: η "Ασπίδα του Αχιλλέα" δεν είναι παρά μια ακριβή ταινία πάνω στην πληγή, που η ιστορία, η γεωγραφία και η τεχνολογία ξανασκίζουν κάθε φορά.

Διότι η Ελλάδα επιχειρεί να αντιγράψει ένα μοντέλο που σχεδιάστηκε για μια εντελώς διαφορετική γεωγραφική πραγματικότητα, με την υποστήριξη δεκάδων αμερικανικών βάσεων και ραντάρ σε αραβικές χώρες, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να δημιουργήσει ένα αντίστοιχο δίκτυο έγκαιρης προειδοποίησης.

Και ενώ το σιωνιστικό καθεστώς μπορεί να "αμύνεται" απέναντι σε ρουκέτες μικρής εμβέλειας από τη Γάζα και τον Λίβανο, η Ελλάδα καλείται να προστατεύσει ένα αρχιπέλαγος απέναντι σε μια χώρα με βαθύ στρατηγικό βάθος, υψηλή βιομηχανική αυτάρκεια και δυνατότητα μαζικών πληγμάτων.

Και το χειρότερο είναι ότι η ελληνική ασπίδα, ακόμη και αν εγκατασταθεί πλήρως, θα χρειάζεται διαρκώς νέους πυραύλους των 40.000 έως 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων έκαστος, τους οποίους η Ελλάδα δεν μπορεί να παράγει, ακριβώς όπως δεν μπορούσε να παράγει πολεμικό υλικό το 1922.

Και η κατάρρευση της ασπίδας θα συνοδευτεί από οικονομική κατάρρευση, καθώς το κόστος της αναχαίτισης θα υπερβεί κάθε δυνατότητα του προϋπολογισμού, και οι απώλειες σε υλικό, υποδομές και ανθρώπινες ζωές θα είναι ανυπολόγιστες.

Η μόνη οδός διαφυγής από αυτόν τον φαύλο κύκλο είναι η αναγνώριση ότι η ασφάλεια δεν αγοράζεται με δισεκατομμύρια σε ξένα συστήματα, αλλά οικοδομείται μακριά από το σιωνιστικό καθεστώς κατοχής στην Παλαιστίνη και τα γεωπολιτικά-οικονομικά του συμφέροντα, και με πολιτική, στρατηγική, που δεν βασίζεται στην τυφλή πίστη σε ξένες υποσχέσεις, αλλά στην ψύχραιμη εκτίμηση των συμφερόντων των πολιτών.

Τώρα, τι λέω, δεν ξέρω, αλλά το ελληνικό κράτος της Δεξιάς δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τους πολίτες αυτής της χώρας, αλλά για τους μεγαλοεργολάβους του "έθνους" και τα αρπαχτικά αφεντικά του.

Οι πολίτες εδώ οφείλουν να ξέρουν και να δουν τα βίντεο που τους έκρυβαν τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι του κράτους της Δεξιάς: να δουν πως οι υπερηχητικοί πύραυλοι των Ιρανών και τα drones της Χεζμπολάχ τρύπησαν τη σιωνιστική ασπίδα.

Έτσι και η επόμενη σύγκρουση θα τρυπήσει την "ελληνική" ασπίδα, αν αυτή δεν είναι παρά ένα ξένο ένδυμα που καλύπτει μια γυμνή στρατηγική.

Και τότε η κατάρρευση θα είναι διπλή, στρατιωτική και οικονομική, σαν εκείνη του 1897, σαν εκείνη του 1922.

Για την "Κυπριακή Τραγωδία" (1974): ποιος ευθύνεται; Η δεξιά Χούντα της Ελλάδας και οι σύμμαχοί της, που οργάνωσαν το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στην Κύπρο (15 Ιουλίου 1974), καθοδηγούμενο από εθνικιστικές αυταπάτες, έδωσαν την αφορμή στην Τουρκία να εισβάλει στο νησί και να καταλάβει το 37% των εδαφών του.

Και πότε συνέβη αυτό; Αξίζει να σας υπενθυμίζω ότι συνέβη όταν η Τουρκία ήταν στενός σύμμαχος του σιωνιστικού καθεστώτος κατοχής στην Παλαιστίνη και ήταν, μαζί με το Ιράν του Σάχη, οι στυλοβάτες του σιωνισμού και της αποικιοκρατίας στη Μέση Ανατολή και στη Μεσόγειο.

Παράλληλα, συνέβη όταν η Χούντα της Δεξιάς και του αντικομμουνισμού στηριζόταν από το σιωνιστικό καθεστώς και από τις ΗΠΑ, για να μπορεί να καταληφθεί όλη η Παλαιστίνη το 1967 και τα εδάφη της Αιγύπτου (χερσόνησος του Σινά) και τα συριακά υψίπεδα του Γκολάν, και για να αναγκαστεί η Σαουδική Αραβία να παραδώσει τον έλεγχο της θαλάσσιας διαδρομής του πετρελαίου και τους χερσαίους αγωγούς της στους σιωνιστές.

Αν απομονώσουμε τις τρεις αυτές συγκρούσεις με την Τουρκία, τα κοινά στοιχεία που οδήγησαν στις τραγωδίες είναι: η εθνικιστική έξαρση που πάντα και συστηματικά καλλιεργεί και τρέφει η ελληνική Δεξιά και τα ακροδεξιά παραρτήματά της· ο υπερφίαλος σχεδιασμός, όταν η εξωτερική πολιτική ασκείται με βάση τα εθνικιστικά συνθήματα και ιδεολογήματα και όχι με βάση τη ρεαλιστική εκτίμηση των συσχετισμών δυνάμεων· και η τυφλή εμπιστοσύνη σε "προστάτες" πάντα οδηγεί σε καταστροφές και τραγωδίες. Οι πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να μην συρθούν πίσω από τους Έλληνες δεξιούς και ακροδεξιούς.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους