Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΚΗΡΥΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ Αγαπητοί μου αδελφοί, Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία μάς καλεί να σταθούμε με ευλάβεια και συγκίνηση μπροστά σε έναν από τους πιο αγαπητούς Αγίους των νεότερων χρόνων, τον Άγιο Νεκτάριο, Επίσκοπο Πενταπόλεως, τον Θαυματουργό.

Η εορτή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων του δεν είναι απλώς μία ανάμνηση ενός γεγονότος που συνέβη κάποτε στο παρελθόν.

Είναι μία ζωντανή μαρτυρία ότι, εκεί όπου κατοίκησε η χάρη του Θεού, ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο.

Ο κόσμος βλέπει ένα σώμα που φθείρεται. Η Εκκλησία βλέπει ένα σώμα που αγιάστηκε.

Ο κόσμος βλέπει έναν τάφο. Η Εκκλησία βλέπει ένα σημείο Αναστάσεως.

Ο κόσμος βλέπει λείψανα. Η Εκκλησία αναγνωρίζει τη χάρη του Θεού που φανερώθηκε μέσα στη ζωή ενός ανθρώπου ο οποίος παραδόθηκε ολοκληρωτικά στον Χριστό. Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν ένας άνθρωπος που γνώρισε βαθιά τον πόνο.

Γνώρισε την αδικία.

Γνώρισε τη συκοφαντία.

Γνώρισε την απόρριψη και την ανθρώπινη σκληρότητα.

Άνθρωποι που θα έπρεπε να τον στηρίξουν, τον πλήγωσαν.

Άνθρωποι που θα έπρεπε να αναγνωρίσουν την αρετή του, τον αμφισβήτησαν.

Άνθρωποι που θα έπρεπε να τον υπερασπιστούν, τον άφησαν μόνο.

Και όμως, εκείνος δεν εκδικήθηκε.

Δεν έγινε πικρός.

Δεν άφησε την αδικία να φωλιάσει μέσα στην καρδιά του και να γίνει μίσος.

Δεν έχτισε μέσα του ένα δικαστήριο για να καταδικάζει όσους τον πλήγωσαν.

Έκανε κάτι πολύ δυσκολότερο: τους άφησε στα χέρια του Θεού.

Και αυτό, αδελφοί μου, είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής του Αγίου Νεκταρίου.

Όλοι μας έχουμε γνωρίσει κάποια μορφή αδικίας.

Όλοι μας έχουμε ακούσει λόγια που μας πλήγωσαν.

Όλοι μας έχουμε νιώσει κάποτε ότι δεν μας κατάλαβαν, ότι μας παρεξήγησαν, ότι μας άφησαν μόνους, ότι μας φέρθηκαν άδικα.

Όμως το ερώτημα δεν είναι μόνο: «Τι μου έκαναν οι άλλοι;» Το βαθύτερο ερώτημα είναι: «Τι έγινε η καρδιά μου μετά από αυτό;» Έγινε πιο σκληρή ή πιο ταπεινή; Γέμισε πικρία ή γέμισε προσευχή; Έμαθε να κατακρίνει ή έμαθε να συγχωρεί; Ο Άγιος Νεκτάριος μας διδάσκει ότι ο άγιος δεν είναι εκείνος που δεν πληγώνεται.

Είναι εκείνος που δεν αφήνει την πληγή να γίνει δηλητήριο.

Και πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα από αυτό το μήνυμα.

Ζούμε σε μία εποχή όπου πολύ εύκολα κατηγορούμε.

Πολύ εύκολα εκθέτουμε τον άλλον.

Πολύ εύκολα σχολιάζουμε, καταδικάζουμε και πληγώνουμε.

Μία λέξη μπορεί να γκρεμίσει έναν άνθρωπο.

Μία συκοφαντία μπορεί να τον ακολουθεί για χρόνια.

Ένα ψέμα μπορεί να αφήσει πληγή βαθιά.

Και ο Άγιος Νεκτάριος έρχεται σήμερα και μας ψιθυρίζει: «Μη ζητάς να δικαιωθείς από όλους.

Φρόντισε μόνο να μη χάσεις τον Χριστό από μέσα σου.» Αυτό έκανε ο ίδιος.

Δεν πάλεψε να αποδείξει με θόρυβο την αξία του.

Την απέδειξε με τη ζωή του.

Δεν φώναξε για τη δικαίωσή του. Προσευχήθηκε.

Δεν κυνήγησε τη δόξα.

Δέχθηκε την αφάνεια.

Δεν ζήτησε από τους ανθρώπους να τον υψώσουν.

Και τελικά τον ύψωσε ο ίδιος ο Θεός.

Αδελφοί μου, η σημερινή εορτή της Ανακομιδής των Ιερών Λειψάνων μάς θυμίζει και κάτι ακόμη πολύ σημαντικό: την ιερότητα του ανθρώπινου σώματος. Η Εκκλησία δεν περιφρονεί το σώμα.

Το σώμα βαπτίζεται.

Το σώμα κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων.

Το σώμα κάνει τον σταυρό του.

Το σώμα γονατίζει στην προσευχή.

Το σώμα κουράζεται στην υπηρεσία του άλλου.

Το σώμα γίνεται ναός του Αγίου Πνεύματος.

Γι’ αυτό και τιμούμε τα Ιερά Λείψανα των Αγίων.

Όχι σαν μαγικά αντικείμενα.

Όχι επειδή αποδίδουμε σε αυτά κάτι ξένο προς τον Θεό.

Αλλά επειδή μέσα από αυτά τιμούμε τη χάρη του Θεού που αγίασε ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα λείψανα του Αγίου Νεκταρίου μας υπενθυμίζουν ότι ο άνθρωπος μπορεί να αγιαστεί ολόκληρος.

Μπορούν να αγιαστούν τα μάτια που δακρύζουν για τον πόνο του άλλου.

Μπορούν να αγιαστούν τα χέρια που βοηθούν.

Μπορούν να αγιαστούν τα χείλη που παρηγορούν και δεν κατακρίνουν.

Μπορούν να αγιαστούν τα γόνατα που λυγίζουν μπροστά στον Θεό.

Μπορεί να αγιαστεί ολόκληρη η ζωή μας, εάν την παραδώσουμε στον Χριστό.

Και ο Άγιος Νεκτάριος είχε κάτι ακόμη που τον έκανε πραγματικά μεγάλο: την ταπείνωση.

Σήμερα πολλοί άνθρωποι θέλουν να φαίνονται.

Θέλουν να ακούγονται.

Θέλουν να τους αναγνωρίζουν.

Θέλουν να τους επαινούν.

Θέλουν όλοι να γνωρίζουν τι κάνουν και ποιοι είναι. Ο Άγιος Νεκτάριος δεν χρειάστηκε να διαφημίσει τον εαυτό του.

Η αγιότητά του μίλησε μετά την κοίμησή του πιο δυνατά από όσο θα μπορούσαν να μιλήσουν χιλιάδες ανθρώπινα λόγια.

Και εδώ υπάρχει μία μεγάλη αλήθεια: Δεν χρειάζεται να αποδείξουμε σε όλους ποιοι είμαστε.

Αρκεί να γνωρίζει ο Θεός ποιοι είμαστε.

Μπορεί οι άνθρωποι να μας παρεξηγήσουν.

Μπορεί να μας αδικήσουν.

Μπορεί να μας ξεχάσουν.

Μπορεί να μη μας πουν ποτέ ένα «ευχαριστώ». Αν όμως δεν μας ξεχάσει ο Θεός, τίποτε δεν χάθηκε. Ο Άγιος Νεκτάριος είναι, επίσης, ένας μεγάλος Άγιος της παρηγοριάς.

Πόσοι άνθρωποι καταφεύγουν στη χάρη του.

Άλλος με ασθένεια.

Άλλος με οικογενειακά προβλήματα.

Άλλος με θλίψη.

Άλλος με μοναξιά.

Άλλος με φόβο για το αύριο.

Και τόσοι άνθρωποι αισθάνονται ότι ο Άγιος στέκεται δίπλα τους σαν ένας ήσυχος συνοδοιπόρος.

Δεν είναι τυχαίο.

Γιατί ο ίδιος πόνεσε.

Και γι’ αυτό καταλαβαίνει τον πονεμένο. Συκοφαντήθηκε.

Και γι’ αυτό στέκεται κοντά στον αδικημένο.

Έμεινε μόνος.

Και γι’ αυτό καταλαβαίνει εκείνον που αισθάνεται εγκαταλελειμμένος. Δοκιμάστηκε.

Και γι’ αυτό ξέρει να παρηγορεί εκείνον που δοκιμάζεται.

Και ίσως σήμερα κάποιος από εμάς να έχει έρθει εδώ με ένα βάρος που κανείς άλλος δεν γνωρίζει.

Ίσως έχει μία αγωνία.

Ίσως έχει ένα οικογενειακό πρόβλημα.

Ίσως αντιμετωπίζει μία ασθένεια.

Ίσως έχει πληγωθεί από κάποιον άνθρωπο.

Ίσως να έχει κουραστεί να περιμένει μία απάντηση από τον Θεό.

Ίσως να προσεύχεται και να νομίζει ότι ο ουρανός σιωπά.

Ας θυμηθούμε τότε τον Άγιο Νεκτάριο.

Και ας καταλάβουμε ότι η σιωπή του Θεού δεν σημαίνει απουσία. Ο Θεός εργαζόταν στη ζωή του Αγίου ακόμη και τότε που όλα έμοιαζαν χαμένα.

Εργαζόταν μέσα στην αδικία.

Εργαζόταν μέσα στη μοναξιά.

Εργαζόταν μέσα στην αφάνεια.

Εργαζόταν όταν ο Άγιος δεν μπορούσε ακόμη να δει το αποτέλεσμα.

Το ίδιο κάνει πολλές φορές και στη δική μας ζωή.

Εμείς βλέπουμε μόνο τη σημερινή πληγή. Ο Θεός βλέπει ολόκληρη τη διαδρομή.

Εμείς βλέπουμε την κλειστή πόρτα. Ο Θεός γνωρίζει ποια άλλη πόρτα θα ανοίξει.

Εμείς βλέπουμε την αδικία. Ο Θεός βλέπει τη δικαίωση που έρχεται στον κατάλληλο χρόνο.

Γι’ αυτό ο Άγιος Νεκτάριος σήμερα μας καλεί να κάνουμε κάτι πολύ συγκεκριμένο: Να εμπιστευθούμε περισσότερο τον Θεό.

Να μην απελπιζόμαστε.

Να μη γινόμαστε σκληροί από τις δυσκολίες.

Να μη μετατρέπουμε τον πόνο μας σε θυμό.

Να μη δίνουμε χώρο στην εκδίκηση.

Να αφήνουμε τον Θεό να έχει τον τελευταίο λόγο.

Και κάτι ακόμη.

Ας μην πλησιάζουμε τους Αγίους μόνο για να ζητάμε θαύματα.

Ας τους πλησιάζουμε και για να αλλάζουμε ζωή.

Τι αξία έχει να ζητήσω από τον Άγιο Νεκτάριο να με βοηθήσει, αν εγώ δεν θέλω να μάθω να συγχωρώ όπως εκείνος; Τι αξία έχει να φιλήσω το Ιερό Λείψανό του, αν ύστερα φύγω και συνεχίσω να πληγώνω τον αδελφό μου; Τι αξία έχει να ανάψω ένα κερί, αν μέσα στην καρδιά μου κρατώ σκοτάδι για κάποιον άνθρωπο; Η πραγματική τιμή προς τον Άγιο είναι η μίμηση της ζωής του.

Να μάθουμε να συγχωρούμε όταν αδικούμαστε.

Να μάθουμε να σωπαίνουμε όταν η σιωπή είναι πιο ευλογημένη από την αντιλογία.

Να μάθουμε να προσευχόμαστε όταν όλα μοιάζουν δύσκολα.

Να μάθουμε να περιμένουμε τον χρόνο του Θεού.

Να μάθουμε να αγαπάμε ακόμη κι όταν δεν μας αγαπούν όπως θα θέλαμε.

Αδελφοί μου, το μεγαλύτερο θαύμα του Αγίου Νεκταρίου δεν είναι μόνο οι αναρίθμητες θεραπείες που γνωρίζουμε.

Υπάρχει και ένα άλλο, ίσως ακόμη μεγαλύτερο.

Ότι ένας άνθρωπος που αδικήθηκε τόσο πολύ, δεν έχασε την αγάπη του.

Ένας άνθρωπος που ταπεινώθηκε, δεν έχασε την πίστη του.

Ένας άνθρωπος που πόνεσε, δεν έχασε την ειρήνη του Χριστού.

Αυτό είναι θαύμα.

Γιατί εύκολο είναι να αγαπάς όταν όλοι σε αγαπούν.

Εύκολο είναι να πιστεύεις όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Εύκολο είναι να είσαι ήρεμος όταν κανείς δεν σε πληγώνει.

Το δύσκολο είναι να κρατήσεις τον Χριστό μέσα σου όταν έρχεται η δοκιμασία.

Και αυτό το κατάφερε ο Άγιος Νεκτάριος.

Ας φύγουμε, λοιπόν, σήμερα από την εκκλησία με μία μικρή απόφαση.

Να αφήσουμε ένα παράπονο.

Να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο.

Να προσευχηθούμε για κάποιον που μας πλήγωσε.

Να σταματήσουμε να ζητάμε από όλους να μας καταλάβουν και να μας δικαιώσουν.

Και να πούμε στον Θεό: «Κύριε, Εσύ γνωρίζεις.

Εσύ βλέπεις.

Εσύ ξέρεις την αλήθεια.

Εγώ μόνο ένα πράγμα Σε παρακαλώ: μην αφήσεις να χάσω την αγάπη μου.» Και όταν η ζωή μας κουράζει, ας στρέφουμε την καρδιά μας στον Άγιο Νεκτάριο και ας του λέμε: Άγιε Νεκτάριε, εσύ που γνώρισες την αδικία και την έκανες προσευχή, εσύ που γνώρισες τον πόνο και τον έκανες αγιότητα, εσύ που πέρασες μέσα από τη συκοφαντία χωρίς να χάσεις τον Χριστό, βοήθησέ μας κι εμάς.

Μάθε μας να συγχωρούμε.

Μάθε μας να υπομένουμε.

Μάθε μας να εμπιστευόμαστε τον Θεό.

Μάθε μας να μην ανταποδίδουμε το κακό.

Στάσου δίπλα στους ασθενείς.

Παρηγόρησε τους πονεμένους.

Στήριξε τις οικογένειες που δοκιμάζονται.

Φώτισε εκείνους που έχουν χάσει την ελπίδα τους.

Και κράτησε όλους μας κοντά στον Χριστό.

Γιατί στο τέλος, αδελφοί μου, αυτό είναι το μεγαλύτερο ζητούμενο της ζωής μας: Όχι να περάσουμε χωρίς σταυρό.

Αλλά να περάσουμε τον σταυρό μας μαζί με τον Χριστό.

Όχι να μη μας αδικήσει ποτέ κανείς.

Αλλά να μη χάσουμε την ψυχή μας εξαιτίας της αδικίας.

Όχι να μας θυμούνται όλοι οι άνθρωποι.

Αλλά να είναι το όνομά μας γραμμένο στην καρδιά του Θεού.

Είθε οι πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού να μας συνοδεύουν πάντοτε, να σκέπουν τα σπίτια και τις οικογένειές μας, να θεραπεύουν τις πληγές της ψυχής και του σώματος και να μας οδηγούν όλους στη μετάνοια, στην αγάπη και στην εν Χριστώ ζωή. Άγιε Νεκτάριε, πρέσβευε υπέρ ημών. Αμήν. π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους