Original Post

Πλήρες Κείμενο:

100.000 θέσεις εργασίας χάνονται από το γερμανικό λουκέτο στη VW για να μετατραπεί το φθηνό ρωσσικο αέριο σε εξοπλισμούς κατά της Ρωσσιας.

Μια τρελλα Η πρόταση της διοίκησης της Volkswagen για σταδιακό τερματισμό της παραγωγής σε τέσσερα γερμανικά εργοστάσια αποτελεί ένα τεράστιο πλήγμα για τη γερμανική βιομηχανία.

Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη επιχειρηματική αναδιάρθρωση.

Μιλάμε για τις πρώτες αναγκαστικές διακοπές λειτουργίας εργοστασίων της Volkswagen επί γερμανικού εδάφους στην 87χρονη ιστορία του ομίλου.

Οι τέσσερις μονάδες απασχολούν άμεσα περίπου 40.000 εργαζομένους, ενώ οι πραγματικές συνέπειες εκτείνονται πολύ πέρα από τις πύλες των εργοστασίων.

Οι αρχικές εκτιμήσεις είχαν κάνει λόγο για έως και 100.000 περικοπές θέσεων εργασίας παγκοσμίως.

Ήδη από το 2024, η Volkswagen είχε συμφωνήσει με τα συνδικάτα ένα πρόγραμμα περικοπών που αφορά δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας έως το 2030.

Και πίσω από κάθε εργοστάσιο υπάρχει μια ολόκληρη αλυσίδα: προμηθευτές, μεταφορές, logistics, εμπορικά καταστήματα και υπηρεσίες που εξαρτώνται από τη γερμανική βιομηχανική παραγωγή.

Την ίδια στιγμή, όμως, η πολιτική ηγεσία του Βερολίνου επιμένει σε μια διαφορετική προτεραιότητα: περισσότερες αμυντικές δαπάνες, ταχύτερο επανεξοπλισμό και συνέχιση της πολιτικής κυρώσεων απέναντι στη Ρωσία.

Η αντίφαση είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Η χώρα που κάποτε παρουσίαζε τη βιομηχανική της ισχύ ως θεμέλιο της ευρωπαϊκής οικονομίας βλέπει σήμερα εμβληματικές βιομηχανικές μονάδες να συρρικνώνονται, ενώ παράλληλα καλείται να διαθέσει ολοένα περισσότερους πόρους για στρατιωτικούς σκοπούς.

Και εδώ βρίσκεται το πολιτικό ζήτημα. Ο Φρίντριχ Μερτς επιχειρεί να παρουσιάσει τη Γερμανία ως δύναμη που πρέπει να προετοιμαστεί για μια νέα εποχή αντιπαράθεσης, με τη Ρωσία να βρίσκεται σταθερά στο επίκεντρο της απειλής που περιγράφει.

Όμως μια κυβέρνηση δεν μπορεί επ' άπειρον να ζητά από τους πολίτες να αποδέχονται οικονομικές θυσίες στο όνομα μιας διαρκούς εξωτερικής απειλής, όταν ταυτόχρονα η ίδια η παραγωγική βάση της χώρας παρουσιάζει σοβαρά σημάδια αποδυνάμωσης.

Το περιστατικό της Λειψίας, ανεξάρτητα από την τελική πολιτική του διάσταση, έρχεται να προστεθεί σε ένα ολοένα δυσκολότερο περιβάλλον για τον Μερτς: οικονομική πίεση, κοινωνική δυσαρέσκεια και μια πολιτική ρητορική που στηρίζεται όλο και περισσότερο στην κατασκευή ενός σαφούς εξωτερικού αντιπάλου.

Και κάπου εδώ τίθεται το πραγματικό ερώτημα: Πόσο μπορεί να αντέξει πολιτικά ένας ηγέτης που ζητά από τη γερμανική κοινωνία περισσότερα όπλα, περισσότερες δαπάνες και περισσότερη αντιπαράθεση, την ώρα που η ίδια η γερμανική βιομηχανία χάνει κομμάτια της παραγωγικής της βάσης; Γιατί μπορείς να κατασκευάσεις έναν εχθρό για να συσπειρώσεις ένα εκλογικό σώμα.

Δεν μπορείς όμως να κατασκευάσεις εργοστάσια που κλείνουν.

Δεν μπορείς να κατασκευάσεις τις θέσεις εργασίας που χάνονται.

Και κυρίως, δεν μπορείς να ζητάς από μια κοινωνία να πληρώνει επ' αόριστον το κόστος μιας γεωπολιτικής σύγκρουσης, χωρίς κάποια στιγμή να ζητήσει τον λογαριασμό από εκείνους που την διαχειρίζονται.

Η γερμανική οικονομία χρειάζεται παραγωγή. Το Βερολίνο επενδύει ολοένα περισσότερο στον επανεξοπλισμό.

Και η πολιτική ηγεσία συνεχίζει να παρουσιάζει τη σύγκρουση ως μονόδρομο.

Το αν ο Μερτς θα καταφέρει να διατηρήσει πολιτικά αυτή τη γραμμή δεν είναι προδιαγεγραμμένο.

Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: Όταν μια χώρα αρχίζει να κλείνει τα εργοστάσιά της την ώρα που αυξάνει τις στρατιωτικές της δαπάνες, κάποια στιγμή οι πολίτες θα αρχίσουν να αναρωτιούνται όχι μόνο ποιος είναι ο εχθρός… αλλά και ποιος τελικά πληρώνει τον πόλεμο εναντίον του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους