Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Εκκλησία είναι σημαντικότερη από το σχολείο, λέει ο Νίκος Αναδιώτης, και μάλιστα όχι ως μια απλή προσωπική προτίμηση, αλλά ως αρχή που μεταφέρει και στα παιδιά του.

Εδώ όμως υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα.

Το σχολείο έχει συγκεκριμένο σκοπό, να δώσει στο παιδί γνώσεις, να καλλιεργήσει την κριτική σκέψη, να του μάθει μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, ιστορία, γλώσσα και να το εξοπλίσει με εργαλεία ώστε να μπορεί να κατανοεί και να αξιολογεί τον κόσμο. Η Εκκλησία από την άλλη στηρίζεται στην πίστη σε μεταφυσικές δοξασίες και σε θρησκευτικές παραδόσεις.

Κανείς δεν απαγορεύει σε έναν άνθρωπο να θεωρεί την πίστη του σημαντικότερη από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του.

Αυτό είναι προσωπική του υπόθεση.

Όταν όμως ένας άνθρωπος που κατέχει δημόσιο πολιτικό αξίωμα παρουσιάζει τη θρησκευτική πίστη ως ανώτερη από την εκπαίδευση, τότε υπάρχει λόγος να γίνει σοβαρή κριτική.

Γιατί η εκπαίδευση δεν ζητά από το παιδί να πιστέψει.

Του ζητά να μάθει, να εξετάσει στοιχεία, να αμφισβητήσει, να συγκρίνει επιχειρήματα και να αναθεωρήσει μια άποψη όταν τα δεδομένα την διαψεύδουν.

Η πίστη λειτουργεί διαφορετικά.

Ξεκινά από την αποδοχή μιας υπερφυσικής πραγματικότητας χωρίς την απαίτηση εμπειρικής απόδειξης.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει τη δήλωση τόσο προβληματική.

Πώς μπορεί κάτι που βασίζεται στην πίστη να θεωρείται σημαντικότερο από έναν θεσμό που έχει ως βασική αποστολή τη συστηματική μετάδοση τεκμηριωμένης γνώσης; Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, αλλά η κοινωνία δεν μπορεί να οργανώνεται με κριτήριο το τι πιστεύει ο καθένας ότι είναι αλήθεια.

Αν κάποιος πιστεύει ότι υπάρχει Θεός, είναι δικαίωμά του.

Αν κάποιος άλλος δεν το πιστεύει, είναι εξίσου δικαίωμά του.

Το σχολείο όμως δεν μπορεί να λειτουργεί με βάση το ποιος πιστεύει περισσότερο.

Οφείλει να λειτουργεί με βάση το τι μπορούμε να γνωρίζουμε και να τεκμηριώσουμε.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Η Εκκλησία μπορεί να είναι σημαντική για τον Αναδιώτη.

Για έναν άλλον άνθρωπο μπορεί να είναι σημαντικότερη η οικογένεια, η επιστήμη, η τέχνη ή τίποτα από όλα αυτά.

Αλλά το σχολείο είναι κοινωνικός θεσμός γνώσης και παιδείας.

Η θρησκευτική πίστη είναι προσωπική πεποίθηση.

Το να τα βάζεις στην ίδια ζυγαριά και να αποφασίζεις ότι η πίστη είναι ανώτερη από τη μόρφωση δεν είναι επιχείρημα.

Είναι απλώς μια δήλωση προσωπικής πεποίθησης.

Και αν πράγματι θεωρούμε ότι η Εκκλησία είναι σημαντικότερη από το σχολείο, τότε ας απαντήσουμε σε κάτι πολύ απλό.

Όταν το παιδί αρρωστήσει, θα εμπιστευτούμε την προσευχή ή την ιατρική επιστήμη; Όταν χρειαστεί να κατανοήσει το σύμπαν, θα ανοίξουμε βιβλίο αστρονομίας ή θα αναζητήσουμε απαντήσεις σε θρησκευτικά κείμενα; Όταν πρέπει να ξεχωρίσει την αλήθεια από τον μύθο, θα του μάθουμε να πιστεύει ή να εξετάζει αποδείξεις; Η πίστη είναι δικαίωμα.

Η άγνοια όμως δεν είναι αρετή και η εκπαίδευση δεν είναι υποδεέστερη της πίστης.

Αντιθέτως, χωρίς εκπαίδευση και κριτική σκέψη, ο άνθρωπος δυσκολεύεται ακόμη και να καταλάβει γιατί πιστεύει αυτό που πιστεύει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους