Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σχεδόν κάθε βράδυ βλέπω μια ταινία στην ταράτσα. Χθες είδα το Argo και μου έμεινε η φράση: “If we wanted applause, we would have joined the circus.” Η ιδέα ότι μπορείς να δώσεις όλο σου το είναι για κάτι, ακόμα κι αν κανείς δεν μάθει ποτέ πραγματικά τι έκανες.

Και κάπου εκεί σκέφτηκα τη δική μου σχέση με τη μουσική.

Κάνω μουσική από 4 χρονών.

Πριν μάθω τι σημαίνει επιτυχία, προβολή, αναγνώριση ή καριέρα, ήξερα ήδη ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω.

Όχι γιατί ήθελα να με ξέρουν οι άλλοι.

Απλώς γιατί αγαπούσα τη μουσική.

Έχω επενδύσει ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου σε αυτήν.

Και όσο περνούν τα χρόνια, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο ότι, μαζί με όλα όσα θέλω ακόμα να δημιουργήσω, υπάρχει κάτι που θέλω εξίσου να προστατεύσω: τον λόγο που ξεκίνησα.

Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν θέλω την αναγνώριση που πιστεύω ότι αξίζει αυτό που κάνω.

Φυσικά και τη θέλω.

Αλλά άλλο να θέλεις να αναγνωριστεί αυτό που κάνεις και άλλο να αποφασίζεις τι θα κάνεις για να αναγνωριστείς.

Για μένα, εκεί βρίσκεται όλη η διαφορά.

Δεν θέλω η προβολή να γίνει ποτέ ο λόγος που κάνω μουσική.

Ούτε το κριτήριο των επιλογών μου.

Θέλω να μπορώ να επιλέγω αυτό που πιστεύω.

Αυτό που με εκφράζει.

Αυτό που νιώθω ότι αξίζει να υπάρχει.

Δεν θέλω απλώς να με μάθουν.

Θέλω, αν με μάθουν, να με μάθουν γι’ αυτό που είμαι.

Όχι για κάτι που χρειάστηκε να γίνω μόνο και μόνο για να με μάθουν.

Και μέσα σε ό,τι μπορεί να έρθει, να υπάρχει ακόμα εκείνο το παιδί που στα 4 του δεν ήξερε τίποτα από επιτυχία, προβολή ή αναγνώριση. Απλώς αγαπούσε τη μουσική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους