Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τεχνικά μιλώντας: 3ης του Σεπτέμβρη, 4ης του Σεπτέμβρη και κάτι από Δεκέμβρη του 2011 Σύμφωνα με το βιβλίο την ιστορία την γράφουν οι νικητές.

Έχουν όλα τα μέσα και την άνεση, πόρων και χρόνου για να το κάνουν αυτό.

Και αυτό το ξέρουν όλοι.

Όμως αυτοί και αυτές που σπουδάζουν ιστορία ανακαλύπτουν πως υπάρχουν περιπτώσεις που οι ηττημένοι αποφεύγουν να γράψουν τη δική τους ιστορία.

Αποφεύγουν δηλαδή την επώδυνη διαδικασία να εξηγήσουν τα πως και τα γιατί οδηγήθηκαν στην ήττα.

Αφήνουν κενά, κάπως σαν να βάζουν το κεφάλι τους στην άμμο.

Κάτι σαν τεχινική.

Δεν μιλάμε για αυτό και αυτό είναι σαν μην συναίβει ποτέ.

Στο μεταξύ κανείς δεν είναι ηττημένος για πάντα.

Αν αφήσει κενά την ιστορική αφήγηση της ήττας του και πιστεύει πως μπορεί να κάνει ένα ταξίδι στο χρόνο και να πάει πίσω σε μία νίκη του.

Παρακολουθούσα λοιπόν, 3ης του Σεπτέμβρη, αυτό το...περίεργο, κάτι σαν εκδρομή, που έκανε ο Ανδρουλάκης στην Κρήτη.

Από το τραπέζι στο χωριό του στο Λασίθι στη συγκέντρωση στο Ηράκλειο.

Και διάφορα βίντεο στο ΤΙΚ ΤΟΚ νεότερων στελεχών του ΠΑΣΟΚ Αλλαγή ΑΦΜ που κάπως ήταν σε μπέρδεμα για το τι έγινε στις 3ης του Σεπτέμβρη του 1974 και στις 18 του Οκτώβρη του 1981.

Η μη αντίληψη της ήττας, το κενό στην ιστορία, δεν έχει να κάνει τόσο με το Καστελόριζο το 2010 και την πολιτική αδυναμία του ΓΑΠ να αντιληφθεί πως οδηγεί τους πολλούς καλούς ανθρώπους στη φτώχεια και στην απελπισία, όσο με τα γεγονότα του Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου του 2011, όπου το ΠΑΣΟΚ παραδίδει τη χώρα, άνευ όρων, σε ένα νεοφιλελεύθερο ολοκαύτωμα.

Τεχνικά μιλώντας τότε το ΠΑΣΟΚ με την ΠΥΣ6 ρίχνει μία...ναπάλμ στα δικαιώματα του Κόσμου της Εργασίας και παράλληλα βάζει στην κυβέρνηση, για πρώτη φορά από τη Μεταπολίτευση, νοσταλγούς της Χούντας του 67. Η μη αντίληψη, το κενό στην ιστορία, είναι μία τεχνική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους