Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ε, ναι είδα κι εγώ το Φιορδ κι αφού είναι το beef των ημερών ας γράψω κι εγώ την αποψάρα μου.

Η ταινία εξ αρ αρχής μας τοποθετεί σε ένα δυστοπικό περιβάλλον, ψυχρό και κλειστοφοβικό, που ζει υπό την απειλή μιας ολικής καταστροφής από χιονοστιβάδα.

Προς το παρόν έχουν ληφθεί μέτρα προστασίας, αλλά ο κίνδυνος είναι πάντα υπαρκτός.

Αυτό δεν σχολιάζεται ποτέ στην ταινία, αλλά είναι το πλαίσιο στο οποίο τοποθετείται η δράση.

Θυμίζει την Θυσία του Ταρκόφσκι, όπου ο κεντρικός ήρωας έχει αποσυρθεί στο νησί Φαρό ενόψει του τέλους του κόσμου. Το Φιορδ ασχολείται με το ζήτημα του κοινωνικού αποκλεισμού των ευάλωτων ομάδων.

Η οικογένεια Γκεοργκίου μπορεί να μην ανήκει στην ευαλωτότητα της φτώχειας, είναι όμως κατά το ήμισυ μετανάστες και μέλη μιας θρησκευτικής μειονότητας.

Συγχρόνως προσπαθεί να καταδείξει την καταπίεση της λεγόμενης κοινωνικής ενσωμάτωσης, σε ένα κράτος που υποδύεται το συμπεριληπτικό και προοδευτικό (όσο προοδευτική μπορεί να είναι μια χώρα που έχει βασιλιά), αλλά και τον ανορθολογισμό της νεωτερικής ορθολογικότητας.

Καταπιάνεται με δύσκολα θέματα και βάζει πολύ ψηλά τον πήχη.

Το θέμα είναι εάν τον περνάει.

Κατά την γνώμη μου τον ρίχνει οριακά.

Με καθαρά φιλμικούς όρους είναι εξαιρετική ταινία, και αισθητικά και αφηγηματικά, αν και η διάρκεια της είναι αχρείαστα και ναρκισσιστικά μεγάλη.

Το πρόβλημα, κατ’ εμέ, είναι ότι προσπαθεί πολύ να πείσει ότι δεν παίρνει θέση αλλά αφήνει εμάς να αποφανθούμε και για το εάν όντως οι γονείς κακοποιούσαν τα παιδιά και περί του τι συνιστά κακοποίηση και τι όχι.

Συνιστά κακοποίηση το χτύπημα στον πισινό; Με την σημερινή οπτική ναι, γιατί έχει και σεξουαλική διάσταση το τραύμα που παράγει.

Με την οπτική του γνωμικού «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο» (να δεις κάτι μου θυμίζει) όχι.

Η οικογένεια και η κοινωνία του Φιορδ ζούνε σε δύο διαφορετικές, όχι μόνον κουλτούρες, αλλά και εποχές.

Όμως φυσικά και παίρνει ο Μουνγκίου θέση.

Η ταινία εκβιάζει, διακριτικά, υποδόρια, ύπουλα θα έλεγα, την συμπάθεια του κοινού προς τους γονείς και την έννοια της "παραδοσιακής οικογένειας". Φυσικό αφού ο σκηνοθέτης είναι Ρουμάνος, ο τρόπος που μεγαλώσαμε πάντα μας επηρεάζει έστω και μη συνειδητά.

Και το κάνει επιλέγοντας μία ακραία στάση των λειτουργών της Πρόνοιας για να αναδείξει την καταπίεση των μειονοτήτων και την προσπάθεια εκβιαστικής ενσωμάτωσης, που στην ουσία είναι ξενοφοβία.

Θέση επίσης συνιστά το ότι στιγματίζει την κοινωνική λειτουργό ως άκληρη, άρα μη ικανή να κρίνει την μητέρα, την οποία και παρουσιάζει εξ αρχής αντιπαθητική, με εμφάνιση που παραπέμπει σε όλα τα σεξιστικά στερεότυπα της γεροντοκόρης.

Το δε φινάλε είναι ύμνος στην Χριστιανική πίστη με την νεαρή Φιλανδή να περπατά πάνω στα νερά. Εντάξει το κάνει πολύ καλύτερα ο Ταρκόφσκι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους