Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έγινες απλώς ένας από εμάς. Έγινες και θα μείνεις κομμάτι μας.

Άλλοι φορούν τη φανέλα, αγωνίζονται, πανηγυρίζουν και κάποια μέρα φεύγουν.

Εσύ άφησες εδώ ρίζες. Ο Ροντινέι δεν φόρεσε μόνο τη φανέλα του Ολυμπιακού.

Την αγάπησε.

Την τίμησε όσο λίγοι ξένοι.

Την έκανε δεύτερο δέρμα του.

Δεν έμαθε απλώς τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για αυτόν τον σύλλογο.

Κατάλαβε τι σημαίνει να ζεις γι’ αυτόν.

Να παίζεις με τη φωτιά του κόσμου του μέσα σου.

Να πονάς στις ήττες και να παρασύρεσαι από τη μέθη των θριάμβων σαν να γεννήθηκες σε γειτονιά του Πειραιά.

Ήρθε από μακριά, κι ήταν λες κι ήταν πάντα εδώ.

Με το χαμόγελό του, με την τρέλα του, με το πάθος του.

Με κάθε ασταμάτητη κούρσα στη γραμμή, με κάθε πανηγυρισμό μπροστά στην εξέδρα, με κάθε στιγμή που έδειχνε ότι για εκείνον το ποδόσφαιρο δεν ήταν επάγγελμα, αλλά συναίσθημα.

Ένας άνθρωπος που δεν κρύφτηκε πίσω από τη φανέλα.

Της έδωσε ψυχή.

Έγινε αρχηγός όχι μόνο επειδή φόρεσε το περιβραχιόνιο, αλλά επειδή μπορούσε να σηκώσει το βάρος του.

Επειδή στις μεγάλες νύχτες ήταν εκεί.

Επειδή κοίταζε την εξέδρα και μέσα στα μάτια του βλέπαμε τη δική μας αγωνία, τη δική μας πίστη, τη δική μας λαχτάρα. Ο Ροντινέι κατάφερε κάτι σπάνιο: να ενώσει τον αγωνιστικό χώρο με την κερκίδα.

Να μας κάνει να αισθανθούμε πως ένας άνθρωπος που γεννήθηκε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά είχε μέσα του κάτι βαθιά ολυμπιακό.

Εκείνη την άρνηση να παραδοθείς.

Εκείνη την υπερβολή στην αγάπη.

Εκείνη την τρέλα που δεν εξηγείται, μόνο βιώνεται.

Μαζί του ζήσαμε όσα κάποτε τολμούσαμε μόνο να ονειρευτούμε.

Κατακτήσαμε την Ευρώπη.

Σηκώσαμε κούπες.

Πανηγυρίσαμε βραδιές που θα διηγούμαστε για πάντα.

Κι εκείνος βρισκόταν εκεί, όχι σαν ξένος που συμμετείχε στη χαρά μας, αλλά σαν ένας από εμάς.

Σαν άνθρωπος που γνώριζε ακριβώς πόσο χρόνια περιμέναμε, πόσο βαθιά το θέλαμε, πόσο πολύ το είχαμε ανάγκη.

Έμαθε τις συνήθειές μας, τραγούδησε στα μπουζούκια, ήπιε το φρεντάκι του, γέλασε και έκλαψε μαζί μας.

Μα πάνω απ’ όλα, έμαθε τη γλώσσα της καρδιάς μας.

Και αυτή δεν χρειάζεται μετάφραση.

Γι’ αυτό και ο αποχαιρετισμός του πονά τόσο.

Γιατί σήμερα δεν αποχαιρετούμε απλώς έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή.

Αποχαιρετούμε μια παρουσία που έγινε οικογένεια.

Ένα χαμόγελο που έγινε σύμβολο.

Έναν αρχηγό που έγινε ψυχή.

Έναν άνθρωπο που μπήκε στο γήπεδό μας ως Βραζιλιάνος και φεύγει από αυτό ως Ολυμπιακός.

Λέει πως έκανε τα πάντα για να γίνει ένας από εμάς.

Μα η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόταν να προσπαθήσει καν.

Από τη στιγμή που πανηγύρισε με την ίδια τρέλα, που πόνεσε με τον ίδιο τρόπο και που αγάπησε αυτή τη φανέλα χωρίς να κρατήσει τίποτα για τον εαυτό του, είχε ήδη γίνει ένας από εμάς.

Οι τίτλοι θα μείνουν στα βιβλία της ιστορίας.

Οι φωτογραφίες θα κρατήσουν τις στιγμές ακίνητες.

Όμως το δέσιμο ενός ανθρώπου με έναν ολόκληρο λαό δεν χωρά ούτε σε αριθμούς ούτε σε τρόπαια.

Μένει στις αναμνήσεις.

Στα τραγούδια.

Στα δάκρυα ενός αποχαιρετισμού.

Στην αίσθηση ότι κάποιος που φεύγει δεν πρόκειται ποτέ πραγματικά να φύγει.

Γιατί από τον Ολυμπιακό μπορεί να αποχωρήσεις.

Από τις καρδιές των ανθρώπων του, όμως, όχι.

Καλό ταξίδι, αρχηγέ.

Σε ευχαριστούμε για τις κούρσες, για τα χαμόγελα, για την τρέλα, για την ψυχή σου.

Σε ευχαριστούμε που δεν έπαιξες απλώς για εμάς, αλλά το έζησες μαζί μας.

Σε ευχαριστούμε που αγάπησες τον Ολυμπιακό όπως τον αγαπάμε κι εμείς: ολόκληρος, αληθινός, χωρίς μέτρο.

Δεν ήσουν απλώς ένας από εμάς.

Θα είσαι για πάντα ένας από εμάς. Δεν βάζω φωτογραφία με την ερυθρόλευκη. Βάζω μια οικογενειακή. Γιατί οικογένεια έγινες… #Rodinei #goat #Leader #oly

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους