Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ κ. ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ Ο Ειδικός Συνεργάτης των «Ανιχνεύσεων» μάς έστειλε και αναρτήσαμε ένα ακόμη άρθρο που αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά.

Ο τίτλος του είναι: «Από τη Βαϊμάρη στην AfD: Η γερμανική Ακροδεξιά και η υποχώρηση της Σοσιαλδημοκρατίας». Από το άρθρο συγκρατώ ορισμένα κρίσιμα σημεία, στα οποία θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή αφενός του πολιτικού και κρατικού προσωπικού συνολικά και αφετέρου του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Νίκου Ανδρουλάκη, ειδικότερα.

Τρία σημεία που αφορούν το κράτος και τη δημοκρατία Πρώτον, η Ακροδεξιά δεν αναπτύσσεται σε κοινωνικό κενό.

Δεν αρκεί η ύπαρξη ενός ακραίου κόμματος για να στραφούν προς αυτό μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Χρειάζεται να προηγηθούν η ανασφάλεια, η ανεργία, η διεύρυνση των ανισοτήτων και η πεποίθηση ότι το πολιτικό σύστημα δεν ακούει. Στη Γερμανία της Βαϊμάρης, η οικονομική κατάρρευση, η μαζική ανεργία και η απώλεια κάθε προοπτικής μετέτρεψαν τον φόβο σε πολιτική οργή.

Στη σημερινή ανατολική Γερμανία, η αποβιομηχάνιση, η δημογραφική υποχώρηση και το επίμονο αίσθημα ότι οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως δεύτερης κατηγορίας προσφέρουν πρόσφορο έδαφος στην AfD.

Δεύτερον, ο αυταρχισμός δεν εμφανίζεται πάντοτε με πραξικόπημα.

Μπορεί να εισέλθει σταδιακά και σχεδόν νομότυπα, όταν η εκτελεστική εξουσία υποβαθμίζει το Κοινοβούλιο, αποδυναμώνει τους θεσμικούς ελέγχους και αντιμετωπίζει την κοινωνική διαμαρτυρία ως πρόβλημα τάξης. Στη Βαϊμάρη, η δημοκρατία είχε αρχίσει να αδειάζει από το περιεχόμενό της πριν ακόμη γίνει καγκελάριος ο Χίτλερ.

Η συνεχής διακυβέρνηση μέσω προεδρικών διαταγμάτων εξοικείωσε την κοινωνία και τις ελίτ με την παράκαμψη του Κοινοβουλίου.

Τρίτον, η κοινωνική περιθωριοποίηση μετατρέπεται εύκολα σε απόρριψη της ίδιας της δημοκρατίας.

Όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι δεν διαθέτουν φωνή, ότι η εργασία τους απαξιώνεται και ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην τους, αναζητούν εκείνον που υπόσχεται να τιμωρήσει το «σύστημα». Το συμπέρασμα είναι ότι η άμυνα απέναντι στην Ακροδεξιά δεν εξαντλείται στην αστυνομική επιτήρηση ή στον θεσμικό αποκλεισμό της.

Απαιτεί κοινωνική πολιτική, παραγωγική ανασυγκρότηση, αξιοπρεπή εργασία, ισχυρούς θεσμούς και πραγματική συμμετοχή των πολιτών.

Η δημοκρατία προστατεύεται όταν οι πολίτες έχουν υλικό και ηθικό λόγο να την υπερασπιστούν.

Τρία σημεία που αφορούν τον κ. Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ Το γερμανικό παράδειγμα περιέχει και ένα ιδιαίτερα σοβαρό μήνυμα για την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία — επομένως και για το ΠΑΣΟΚ.

Πρώτον, ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα καταρρέει όταν χάνει τον διακριτό κοινωνικό του ρόλο. Η SPD έπαψε σταδιακά να εμφανίζεται ως η πολιτική έκφραση των εργαζομένων και των κοινωνικά ασθενέστερων και μετατράπηκε σε έναν ακόμη υπεύθυνο διαχειριστή του υπάρχοντος συστήματος.

Όταν η διαχείριση γίνεται αυτοσκοπός, η Σοσιαλδημοκρατία χάνει τον λόγο ύπαρξής της.

Δεύτερον, ο καθεστωτισμός αποξενώνει την κοινωνική βάση.

Η επανειλημμένη συμμετοχή της SPD σε μεγάλους συνασπισμούς με τη Χριστιανοδημοκρατία θόλωσε τις πολιτικές διαφορές.

Οι πολίτες δυσκολεύονταν πλέον να διακρίνουν ποια διαφορετική κοινωνική προοπτική εκπροσωπούσε.

Ένα κόμμα που εμφανίζεται μονίμως διαθέσιμο για κυβερνητικές διευθετήσεις, αλλά ασαφές ως προς τις κοινωνικές συγκρούσεις που επιλέγει να δώσει, μπορεί να παραμένει θεσμικά παρόν και ταυτόχρονα να συρρικνώνεται πολιτικά.

Τρίτον, η υιοθέτηση πολιτικών που πλήττουν τον ιστορικό πυρήνα της παράταξης έχει μακροχρόνιες συνέπειες. Η Agenda 2010 του Γκέρχαρντ Σρέντερ περιόρισε την κοινωνική προστασία, επέκτεινε τη χαμηλόμισθη εργασία και διέρρηξε τη σχέση της SPD με σημαντικό μέρος της εργατικής και συνδικαλιστικής της βάσης.

Το κόμμα μπορεί να πίστευε ότι εκσυγχρονίζεται· πολλοί ψηφοφόροι του, όμως, αισθάνθηκαν ότι εγκαταλείφθηκαν.

Αυτό ακριβώς πρέπει να απασχολήσει τον κ. Ανδρουλάκη. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα ανασυγκροτηθεί εάν περιοριστεί στον ρόλο μιας πιο ευπρεπούς ή αποτελεσματικής εκδοχής της κυβερνητικής διαχείρισης.

Ούτε εάν περιμένει παθητικά τη φθορά της Νέας Δημοκρατίας.

Χρειάζεται να απαντήσει καθαρά ποια κοινωνικά στρώματα εκπροσωπεί, ποια συμφέροντα είναι διατεθειμένο να συγκρουστεί και ποιο διαφορετικό παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο προτείνει. Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως κίνημα κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής.

Στην πορεία μεταβλήθηκε σε κλασικό αστικό κόμμα εξουσίας και, σε κρίσιμες περιόδους, ταυτίστηκε με το κράτος και τη διαχείρισή του.

Εάν επιθυμεί να αποκτήσει ξανά ιστορικό ρόλο, πρέπει να υπερβεί τον καθεστωτισμό, να αποκαταστήσει τη σχέση του με τον κόσμο της εργασίας και να εκφράσει εκείνους που σήμερα δεν αισθάνονται ότι έχουν πολιτική φωνή.

Το μάθημα της γερμανικής εμπειρίας είναι αυστηρό: όταν η Σοσιαλδημοκρατία παύει να μετατρέπει την κοινωνική ανασφάλεια σε δημοκρατική διεκδίκηση, αφήνει χώρο στην Ακροδεξιά να τη μετατρέψει σε φόβο, οργή και εθνικισμό. Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από τους δηλωμένους εχθρούς της.

Κινδυνεύει και από την αδυναμία των δημοκρατικών δυνάμεων να προσφέρουν δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και ελπίδα.

Και μια Σοσιαλδημοκρατία που γίνεται μέρος του καθεστώτος αντί να αποτελεί δύναμη αλλαγής, αργά ή γρήγορα χάνει και την κοινωνία και την ιστορική της χρησιμότητα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους