Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγγνώμη που επιμένω, αλλά υπάρχουν πράγματα σε αυτή τη χώρα που καίνε το μυαλό και τη συνείδηση.

Πράγματα που μοιάζουν να μένουν απαράλλακτα, όσες δεκαετίες κι αν περάσουν.

Και περισσότερο από όλα με καίει η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων του κράτους και διαχρονικά των κυβερνήσεων.

Επιστρατεύουμε κάθε τεχνολογική υποδομή και κάθε ψηφιακή δυνατότητα της εποχής, στίβουμε το μυαλό μας, σχεδιάζουμε αλγορίθμους και ψηφίζουμε νόμους για το πώς θα καταγράψουμε και θα βαθμολογήσουμε την οικονομική συμπεριφορά των πολιτών, προς όφελος των τραπεζών και των «ευυπόληπτων» παρόχων.

Δεν επιστρατεύουμε, όμως, την ίδια αποφασιστικότητα για να αναγνωρίσουμε έγκαιρα την εγκληματική συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά, να εντοπίσουμε τα σημάδια της βίας, να συνδέσουμε μεταξύ τους καταγγελίες και περιστατικά, να αξιολογήσουμε σοβαρά τον κίνδυνο και να προστατεύσουμε ένα παιδί ή μια γυναίκα προτού να είναι αργά.

Το αντίθετο μάλιστα, όταν τα ίδια τα θύματα ή οι πολίτες που αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και προσφεύγουν στην Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, τότε επικαλούμαστε ξανά το παλιό τέρας της γραφειοκρατίας για να καλύψουμε την αδιαφορία της ίδιας της Πολιτείας και των οργάνων της.

Υπερασπιζόμαστε με ζέση το σχέδιο που μας επιτρέπει να εκτιμήσουμε εάν ένας πολίτης έχει την «πρόθεση» να αποπληρώσει ένα χρέος, αλλά αδιαφορούμε παντελώς και διαχρονικά, στο να ακτινογραφήσουμε τους πολίτες που χειρίζονται τις ζωές και τις ψυχές άλλων ανθρώπων. Credit Score για την οικονομική βιωσιμότητα, αλλά «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα» για την πραγματική επιβίωση.

Το έχω ξαναγράψει: η χώρα χρειάζεται ένα ουσιαστικό Εθνικό Σχέδιο για την προστασία των παιδιών και την πρόληψη της ενδοοικογενειακής και έμφυλης βίας.

Ένα σχέδιο που να φτάνει στα σχολεία, στις γειτονιές, στις βουβές πολυκατοικίες και πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Που να ενώνει τις υπηρεσίες, να εκπαιδεύει τους ανθρώπους της πρώτης γραμμής, και να μετατρέπει κάθε προειδοποιητικό σημάδι σε άμεση πράξη προστασίας.

Για κάθε νεκρό παιδί, για κάθε κακοποιημένο βρέφος, για κάθε δολοφονημένη γυναίκα, το κράτος οφείλει να θρηνεί και να εξετάζει τι δεν λειτούργησε πάλι σωστά.

Και ύστερα να το αλλάζει.

Όχι να καταγράφει ακόμη μία τραγωδία, εκφράζοντας τη δήθεν θλίψη του και να συνεχίζει ασυγκίνητο.

Από τον μικρό, χιλιοβασανισμένο Άγγελο μέχρι το άμοιρο μαχαιρωμένο βρέφος, και από τη Νέα Σμύρνη έως τη Ροδόπη και κάθε γυναίκα-θύμα, τα αποτρόπαια περιστατικά δεν προσθέτουν απλώς μία ακόμη σελίδα στο αστυνομικό δελτίο.

Προσθέτουν μία πληγή ανοιχτή στη συλλογική μας συνείδηση.

Γιατί ο θάνατος ενός παιδιού και η δολοφονία μιας γυναίκας δεν αποτελούν μόνο προσωπικές τραγωδίες, αλλά εθνικές ήττες.

Τέτοια απάθεια δεν αντέχεται.

Και μια κοινωνία που συνηθίζει το αδιανόητο κινδυνεύει να χάσει, μαζί με τα παιδιά και τις γυναίκες της, την ίδια της την ψυχή. Υ.Γ. Και ναι, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα στο πλαίσιο ενός Εθνικου σχεδίου να περάσω από συνέντευξη και να κριθώ για το αν μπορώ να είμαι καλός πατέρας ή "υγιής" σύζυγος που δεν επιστρατεύει τη βία.

Αλλά ξέχασα, προτεραιότητά μας είναι να δούμε αν είμαι ικανός να φεσώσω την Τράπεζα. Με τα παιδιά θα ασχολούμαστε τώρα; @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους