Άνθισαν τα «λεφτόδεντρα» στη Θεσσαλονίκη: Ο Τσίπρας μοιράζει αυξήσεις και φοροελαφρύνσεις – Εσύ τον πιστεύεις; Πέμπτη 03 Σεπτεμβρίου 2026 Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με ένα νέο πακέτο...

Πλήρες Κείμενο:

Άνθισαν τα «λεφτόδεντρα» στη Θεσσαλονίκη: Ο Τσίπρας μοιράζει αυξήσεις και φοροελαφρύνσεις – Εσύ τον πιστεύεις; Πέμπτη 03 Σεπτεμβρίου 2026 Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη με ένα νέο πακέτο αυξήσεων, φοροελαφρύνσεων και παροχών, ξυπνώντας μνήμες από το περίφημο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Τα «λεφτόδεντρα» φαίνεται πως άνθισαν ξανά, όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει: βγαίνει ο λογαριασμός και, κυρίως, τον πιστεύουν αυτή τη φορά οι πολίτες; «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» Νο2: Ο Αλέξης Τσίπρας υπόσχεται ξανά σχεδόν τα πάντα σε όλους Αν υπήρχε βραβείο για το πόσα μπορεί να χωρέσει κανείς σε ένα οικονομικό πρόγραμμα, ο Αλέξης Τσίπρας θα έβαζε σοβαρή υποψηφιότητα.

Ο πρώην πρωθυπουργός επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη και παρουσίασε το νέο «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης», ανοίγοντας έναν κατάλογο εξαγγελιών τόσο πλούσιο, ώστε δύσκολα μένει κοινωνική ομάδα που να μη βρίσκει κάτι για τον εαυτό της.

Κατώτατος μισθός στα 1.000 ευρώ μέσα στο 2027, μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης στα 1.800 ευρώ στο τέλος της τετραετίας, μειωμένος ΦΠΑ 6% σε βασικά αγαθά, αυξήσεις σε γιατρούς, νοσηλευτές και εκπαιδευτικούς, φοροελαφρύνσεις για οικογένειες, κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, κατάργηση της προκαταβολής φόρου για ατομικές επιχειρήσεις, 120 δόσεις, κοινωνική κατοικία, φθηνότερο ρεύμα και σειρά ακόμη παρεμβάσεων.

Με δυο λόγια: αυξήσεις, μειώσεις φόρων, περισσότερες παροχές και λιγότερες επιβαρύνσεις.

Το μόνο που λείπει είναι μια ανακοίνωση ότι από Δευτέρα καταργούνται και οι λογαριασμοί.

Το δύσκολο μέρος αρχίζει μετά το χειροκρότημα Φυσικά, αρκετές από τις προτάσεις ακούγονται ελκυστικές.

Ποιος εργαζόμενος δεν θα ήθελε υψηλότερο μισθό; Ποιος καταναλωτής δεν θέλει χαμηλότερο ΦΠΑ; Ποιος γιατρός ή εκπαιδευτικός θα διαφωνούσε με μια γενναία αύξηση; Το πολιτικό ερώτημα, όμως, δεν είναι αν τα μέτρα είναι ευχάριστα.

Είναι αν μπορούν να εφαρμοστούν όλα μαζί και με ποιο πραγματικό κόστος.

Το επιτελείο της ΕΛ.Α.Σ. υπολογίζει το συνολικό κόστος του προγράμματος στα 7,39 δισ. ευρώ για την τετραετία 2027-2030 και υποστηρίζει ότι υπάρχει ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος.

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση αμφισβητεί ευθέως τους υπολογισμούς και ανεβάζει πολύ περισσότερο τον λογαριασμό.

Και κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Γιατί στην πολιτική είναι σχετικά εύκολο να ανακοινώσεις ότι θα αυξήσεις τον μισθό, θα μειώσεις τον φόρο, θα περιορίσεις το κόστος του ρεύματος και ταυτόχρονα θα ενισχύσεις το κοινωνικό κράτος.

Το δύσκολο είναι να βγαίνει και το Excel.

Το déjà vu της Θεσσαλονίκης Η επιλογή της Θεσσαλονίκης αναπόφευκτα ξυπνά μνήμες από το περίφημο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» του 2014.

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα.

Δεν εμφανίζεται σήμερα ως ένας πολιτικός που δεν έχει κυβερνήσει ποτέ και μπορεί να ζητήσει από τους πολίτες να τον κρίνουν μόνο από τις προθέσεις του.

Έχει ήδη περάσει από το Μέγαρο Μαξίμου και επομένως κάθε νέα υπόσχεση συνοδεύεται από μία πολύ απλή ερώτηση: «Γιατί δεν το έκανες όταν κυβερνούσες;» Αυτό ακριβώς το παρελθόν αξιοποιούν σήμερα οι πολιτικοί του αντίπαλοι, με την κυβέρνηση να επαναφέρει τη σύγκριση με το 2014 και να μιλά για επιστροφή στις «εύκολες λύσεις». Από τα «λεφτόδεντρα» στην… πατριωτική εισφορά Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί πάντως να απαντήσει στο πρόβλημα της χρηματοδότησης με ένα διαφορετικό φορολογικό μοντέλο.

Μεταξύ άλλων προτείνει «Πατριωτική Εισφορά» για το οικονομικά ισχυρότερο 1%, προοδευτικότερη φορολόγηση μερισμάτων και μεγαλύτερη επιβάρυνση σε συγκεκριμένες κατηγορίες μεγάλης περιουσίας.

Με απλά λόγια, το μήνυμα είναι περίπου: «Θα δώσουμε περισσότερα στους πολλούς και τον λογαριασμό θα τον στείλουμε ψηλότερα.» Ωραίο ως σύνθημα.

Στην πράξη, όμως, η φορολογία έχει μια ενοχλητική συνήθεια: πρέπει στο τέλος να αποδίδει ακριβώς όσα γράφει το χαρτί.

Και εκεί κρίνονται τα οικονομικά προγράμματα — όχι στις αίθουσες των ομιλιών.

Υπόσχεση υπάρχει.

Το στοίχημα είναι η αξιοπιστία Το νέο πρόγραμμα Τσίπρα έχει αναμφίβολα πολιτικό στόχο.

Επιχειρεί να ξανασυστήσει τον πρώην πρωθυπουργό ως τον άνθρωπο που μπορεί να προσφέρει μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση και όχι απλώς αντιπολίτευση.

Περιλαμβάνει προτάσεις που αγγίζουν πραγματικά προβλήματα: ακρίβεια, στέγαση, χαμηλούς μισθούς, κατάσταση του ΕΣΥ, φορολογία των μικρομεσαίων και δημογραφικό.

Το πρόβλημα βρίσκεται αλλού.

Όταν υπόσχεσαι σχεδόν σε όλους κάτι περισσότερο και σχεδόν σε όλους κάτι φθηνότερο, ο πολίτης δικαιούται να ρωτήσει ποιος ακριβώς θα πληρώσει στο τέλος τον λογαριασμό.

Και κυρίως δικαιούται να είναι καχύποπτος όταν έχει ξανακούσει μεγάλες υποσχέσεις από τον ίδιο πολιτικό, στην ίδια πόλη.

Δώδεκα χρόνια μετά το πρώτο «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε με ένα νέο, μεγαλύτερο σχέδιο.

Μένει να αποδειχθεί αν αυτή τη φορά πρόκειται πράγματι για ένα εφαρμόσιμο οικονομικό πρόγραμμα ή για ένα «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης 2.0» με περισσότερες υποσχέσεις, καλύτερο περιτύλιγμα και τον λογαριασμό να αναζητείται μετά τις εκλογές.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους