Original Post

Πλήρες Κείμενο:

3 Σεπτεμβρίου 2024 – Μια φωτογραφία, ένα έργο και μια ανάμνηση Σήμερα το κινητό μου έφερε ως ανάμνηση μια φωτογραφία από τις 3 Σεπτεμβρίου 2024.

Ήταν η ημέρα που βρεθήκαμε στο ΔΑΚ Έδεσσας για να καταγράψουμε ένα από τα πρώτα σημαντικά έργα της τότε νέας δημοτικής αρχής: την ανακαίνιση του δαπέδου του κλειστού γυμναστηρίου. https://www.facebook.com/share/v/1ciQ5s4mkc/ Ένα έργο που είχε ανάγκη η αθλητική εγκατάσταση της πόλης και το οποίο τότε παρουσιάσαμε με χαρά και αγάπη, όπως κάνουμε διαχρονικά με κάθε παρέμβαση που θεωρούμε ότι μπορεί να βελτιώσει την καθημερινότητα και τις υποδομές της Έδεσσας.

Αυτός ήταν και παραμένει ο ρόλος μας.

Να βρισκόμαστε εκεί.

Να καταγράφουμε.

Να αναδεικνύουμε ό,τι γίνεται στην πόλη μας.

Να λέμε τα καλά όταν υπάρχουν και να ασκούμε κριτική όταν θεωρούμε ότι κάτι δεν γίνεται σωστά.

Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ, όπως και χιλιάδες άλλα στα 14 χρόνια παρουσίας του edessanews, έγινε με δικά μας έξοδα θέλοντας να κάνουμε ακόμη ένα δώρο προς τον δήμαρχο Έδεσσας Γιάννη Τσεπκεντζή δίχως ανταλλάγματα αλλά με αγάπη για τη δική μου πόλη.

Στα 14 χρόνια του EdessaNews καθώς και στα 6 χρόνια της εφημερίδας ο Εδεσσαίος, τα χρήματα που έχουμε λάβει από τον επίσημο Δήμο Έδεσσας είναι 200 ευρώ μέσω Διαύγειας για το Apple Festival της Αρνισσας του 2025.

Αυτά τα 200 ευρώ μαζεύω τώρα για να τα επιστρέψω πίσω γιατί αισθάνθηκα πολύ άσχημα που τα πήρα ουσιαστικά από φόρους των συμπολιτών μου που τα επιδίδουν στον Δήμο μας μέσω της ΔΕΗ.

Γιορτή της γυναίκας, αθλητικές διοργανώσεις, δημοτικά έργα, πολιτιστικές εκδηλώσεις, πανηγύρια και δεν συμμαζεύετε.

Χρόνια τώρα βρισκόμαστε στους δρόμους και στους χώρους της Έδεσσας, με τον δικό μας εξοπλισμό, τους συνεργάτες μας και τη δική μας ευθύνη.

Και αυτό δεν άλλαξε με κανέναν δήμαρχο.

Οι τρεις δήμαρχοι που έχουμε ζήσει όλα αυτά τα χρόνια έχουν, μεταξύ άλλων, ένα κοινό στοιχείο.

Κάποια πράγματα, όμως, θα τα κρατήσουμε για τον εαυτό μας.

Εκείνη την ημέρα υπάρχει και μια μικρή ιστορία πίσω από τη συγκεκριμένη φωτογραφία.

Χαριτολογώντας είπα στον δήμαρχο ότι δεν θα τη δημοσιεύσω επειδή έχω μεγάλη μύτη.

Μου απάντησε, επίσης χαμογελώντας, ότι έχει και ο ίδιος εξίσου μεγάλη μύτη και πως δεν πρέπει να δίνουμε σημασία στα χαρακτηριστικά μας, αφού έτσι γεννηθήκαμε.

Η φωτογραφία τελικά έμεινε στο κινητό.

Για δύο χρόνια.

Μέχρι σήμερα.

Και σήμερα αποφάσισα να τη δημοσιεύσω.

Όχι για κάποιον ιδιαίτερο λόγο.

Απλώς επειδή κάποιες φωτογραφίες, όσο περνά ο χρόνος, αποκτούν τη δική τους ιστορία.

Και αυτή έχει μία. Υ.Γ. Λίγο αργότερα, εκείνη την ημέρα, ο τότε αντιδήμαρχος με σταμάτησε στην άκρη του κολυμβητηρίου.

Μέσα σε μια σύντομη κουβέντα, μου υποσχέθηκε κάτι.

Δεν θα αποκαλύψω σήμερα τι ήταν αυτό.

Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο δήμαρχος γνώριζαν πολύ καλά την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν από το 2020.

Δεν είχα φορολογική ενημερότητα, δεν υπήρχαν τότε ούτε οι ποδοσφαιρικοί αγώνες που αποτελούσαν μέρος της δουλειάς μου για να πληρώνω τις φορολογικές υποχρεώσεις μου ούτε το τέλος επιτηδεύματος και, μέσα σε εκείνη τη δύσκολη περίοδο, δεν έλαβα την κρατική ενίσχυση της λίστας Πέτσα για να γράφω τι θα ήθελε να διαβάζει ο λαός από την εκάστοτε κυβέρνηση για τον COVID-19. Άλλα μέσα έλαβαν ενισχύσεις και πολύ καλά έκαναν.

Σε μια τέτοια περίοδο, όταν δεν υπάρχει άλλος πόρος, κάθε βοήθεια μπορεί να είναι σημαντική.

Εγώ, όμως, πάντα πίστευα ότι η δημοσιογραφία πρέπει να παραμένει ελεύθερη.

Προτιμώ να πεθάνω παρά να μου πει κάποιος, μέσα από μια λίστα ή μια οικονομική ενίσχυση, τι θα γράψω και τι δεν θα γράψω.

Εκεί βρίσκεται για μένα η ουσία.

Αυτό που μου υποσχέθηκαν τότε δεν υλοποιήθηκε ποτέ.

Δεν γράφω σήμερα για να ζητήσω κάτι και δεν θα αποκαλύψω τι ακριβώς ήταν.

Το αφήνω εκεί όπου ανήκει: στη μνήμη μου.

Μόνο κάτι θα πω. Όταν κάποιος αισθάνεται ότι έχει αδικηθεί, μπορεί να το κουβαλά για χρόνια.

Πιστεύω πως όταν μια αδικία εκφράζεται προς το σύμπαν, κάποια στιγμή επιστρέφει σε αυτούς που το διέπραξαν.

Όχι απαραίτητα όπως την περιμένουμε και όχι πάντα με τον τρόπο που θα επιλέγαμε.

Ο καθένας, τελικά, μένει με τις πράξεις του.

Και με τις υποσχέσεις που έδωσε. Υ.Γ. 2: Το συγκεκριμένο κείμενο αποτελεί καθαρά προσωπική καταγραφή μιας ανάμνησης και γράφεται χωρίς πρόθεση αντιπαράθεσης.

Για τον λόγο αυτό τα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά. Το σύμπαν σε 7 ημέρες και 7 ώρες θα γνωρίζει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους