Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άκουγα στο ραδιόφωνο τη Μαρινέλλα να λέει ένα τραγούδι "ψιλοαρλούμπα" και σκέφτηκα πως οι μεγάλοι λαϊκοί δεν είχαν και πολύ σκασίλα να ενωθούν με το «Υψηλό». Κάνανε μια δισκογραφία παράλληλη των ζωών τους με τις μεταβολές κα τις ανατροπές που αυτές συνεπάγονταν χωρίς την έγνοια να γίνουν σύμβολα, καλτ ή να διασχίσουν τον Ρουβικώνα φτάνοντας αντίπερα.

Στην όχθη της "σπουδαίας" τέχνης.

Τραγουδούσαν σαν αθλητές.

Δεν καιγόντουσαν να συμπεριληφθούν σε κάποια λίστα.

Ξέρανε πως κάποτε θα ερχόταν το χρυσό, άλλοτε το χάλκινο, ο αποκλεισμός, ένας τραυματισμός που θα τους εμπόδισε ν’ ανέβουν στο βάθρο και συνέχιζαν.

Ίσως με τη σκέψη πως έργο είναι όλη τους η ζωή.

Το σύνολο μιας παρουσίας.

Το όλον μιας δισκογραφίας με τις κορυφές και τα βάραθρά της.

Και όχι οι πρόσκαιρες τρεντιές και τα σουξέ που καθόριζαν οι μικροπολιτικές της αγοράς.

Γι’ αυτό πολλές φορές νομίζω παρέμειναν και αδιάφοροι για τις γρήγορες μεταβολές του κόσμου εκεί έξω ή όταν φλέρταραν με αυτές το έκαναν για την χαρά του παιχνιδιού και όχι με τον καημό να παραμείνουν relevant ή φρέσκοι. Κι αν πετύχαινε καλώς ή όχι δε βαριέσαι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους