🔴ΤΕΛΟΣ ΖΩΗΣ, ΝΑΙ ΤΟΥ ΒΕΝΕΤΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ. ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ AKTION T4 ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΕΙΣΗΓΑΓΕ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΑΛΛΑ Ο ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ...

Πλήρες Κείμενο:

🔴ΤΕΛΟΣ ΖΩΗΣ, ΝΑΙ ΤΟΥ ΒΕΝΕΤΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑΣ. ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΞΕΧΑΣΑΝ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ AKTION T4 ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΕΙΣΗΓΑΓΕ ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΑΛΛΑ Ο ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΟΥΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΖΕΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ, ΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ Στη ναζιστική Γερμανία περισσότερα από 5.000 παιδιά με σωματική αναπηρία ή ψυχικές διαταραχές δολοφονήθηκαν... προφανώς για το καλό τους... από την Εγκυκλοπαίδεια του Ολοκαυτώματος (USHMM) Ο όρος «ευθανασία» (που κυριολεκτικά σημαίνει «γλυκός θάνατος») γενικά αναφέρεται στην επιλογή να προκληθεί ένας ανώδυνος θάνατος σε χρόνια ή τελικού σταδίου ασθενείς που διαφορετικά θα υπέφεραν άσκοπα.

Στο πλαίσιο της ναζιστικής περιόδου, ωστόσο, η λέξη «ευθανασία» χρησιμοποιήθηκε ως ευφημισμός για να υποδηλώσει το μυστικό σχέδιο για τη συστηματική δολοφονία των ανάπηρων ασθενών που φιλοξενούνταν σε ιδρύματα περίθαλψης τόσο της Γερμανίας όσο και των χωρών που είχαν προσαρτηθεί σε αυτήν.

Αυτό το πρόγραμμα αποτέλεσε την πρώτη πραγματική πολιτική μαζικής εξόντωσης της ναζιστικής Γερμανίας.

Οι εμπνευστές του προγράμματος «ευθανασία» — όπως και εκείνοι που αργότερα σχεδίασαν τη γενοκτονία των Εβραίων — σκόπευαν να δημιουργήσουν μια κοινωνία καθαρή από φυλετική άποψη, η οποία θα προστατευόταν στη συνέχεια με συγκεκριμένους νόμους για την ανθρώπινη αναπαραγωγή.

Για να γίνει πραγματικότητα αυτό το όραμα, χρησιμοποίησαν ριζικές μεθόδους με τις οποίες εξόντωναν όλους όσους κρίνονταν ακατάλληλοι να αποτελέσουν μέρος της. ✅AKTION "T4" Στις 18 Αυγούστου 1939, η γερμανική κυβέρνηση εξέδωσε ένα διάταγμα με το οποίο υποχρέωνε όλο το υγειονομικό προσωπικό να καταγράφει τόσο τα νεογέννητα όσο και τα παιδιά κάτω των τριών ετών που έπασχαν από κάποια μορφή αναπηρίας. Τον Οκτώβριο του 1939, οι αρχές άρχισαν να πιέζουν τους γονείς αυτών των παιδιών να τα εμπιστευτούν σε παιδιατρικές κλινικές, οι οποίες στην πραγματικότητα ήταν κέντρα εξόντωσης όπου το ιατρικό προσωπικό εξόντωνε τους μικρούς ασθενείς είτε μέσω θανατηφόρων υπερδοσολογιών είτε αφήνοντάς τους να πεθάνουν από την πείνα.

Αυτή η συγκεκριμένη πολιτική εξόντωσης επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει όλους τους νέους έως 17 ετών και, πολύ σύντομα, και τους ενήλικες που νοσηλεύονταν σε ίδρυμα για τους ίδιους λόγους.

Το φθινόπωρο του 1939, ο Αδόλφος Χίτλερ υπέγραψε μυστικά ένα έγγραφο με το οποίο προστάτευε από οποιαδήποτε νομική συνέπεια το υγειονομικό προσωπικό που συμμετείχε στο πρόγραμμα.

Η κωδική ονομασία αυτού του μυστικού σχεδίου ήταν «T4» και στο πλαίσιό του κατασκευάστηκαν επίσης έξι κέντρα όπου οι ασθενείς εξοντώνονταν με αέριο.

Μέσα σε λίγες ώρες από την άφιξη, τα θύματα δολοφονούνταν με μονοξείδιο του άνθρακα, στους θαλάμους αερίων που ήταν καμουφλαρισμένοι ως ντους.

Οι αξιωματούχοι του T4 έκαιγαν στη συνέχεια τα πτώματα στους αποτεφρωτήρες, ενώ άλλοι υπάλληλοι μετέφεραν τις στάχτες από τους φούρνους — όπου είχαν σχηματίσει έναν ενιαίο σωρό — σε τεφροδόχους που έστελναν στους συγγενείς, μαζί με ένα πιστοποιητικό στο οποίο αναγραφόταν μια πλαστή αιτία θανάτου. ✅ΜΙΑ ΨΕΥΤΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ Όταν η είδηση της ύπαρξης αυτού του προγράμματος διαδόθηκε στην κοινή γνώμη, οι διαμαρτυρίες ήταν τέτοιες που ο Χίτλερ διέταξε την αναστολή του, τον Αύγουστο του 1941.

Παρ' όλα αυτά, τον Αύγουστο του 1942, το γερμανικό υγειονομικό προσωπικό επανέλαβε τις δολοφονίες.

Σε αυτή τη δεύτερη φάση, μεγάλο μέρος της δουλειάς ανατέθηκε στις τοπικές αρχές, ενώ οι ασθενείς άρχισαν να εξοντώνονται με μεθόδους πιο δύσκολα ανιχνεύσιμες, όπως ο θάνατος από πείνα ή οι θανατηφόρες ενέσεις.

Στην ανατολική ευρωπαϊκή ζώνη που κατείχαν οι Γερμανοί, τα SS και οι αστυνομικές μονάδες σκότωσαν επίσης δεκάδες χιλιάδες ανάπηρους ασθενείς μέσω μαζικών εκτελέσεων ή μέσα σε φορτηγά μετατραπέμενα σε θαλάμους αερίων.

Οι εμπνευστές της «Τελικής Λύσης» εμπνεύστηκαν, για την εξόντωση των Εβραίων, ακριβώς από τους θαλάμους αερίων και τους αποτεφρωτήρες που κατασκευάστηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος T4, ενώ το προσωπικό που είχε συμμετάσχει σε αυτό και είχε αποδειχθεί ιδιαίτερα αξιόπιστο, είχε στη συνέχεια κεντρικό ρόλο στα κέντρα εξόντωσης του Μπέλζεκ, του Σομπιμπόρ και της Τρεμπλίνκα.

Το πρόγραμμα ευθανασίας συνεχίστηκε μέχρι τις τελευταίες ημέρες του πολέμου, επεκτεινόμενο για να συμπεριλάβει τους γηριατρικούς ασθενείς, τα θύματα των βομβαρδισμών και τους ξένους που προηγουμένως είχαν σταλεί σε καταναγκαστική εργασία.

Οι ιστορικοί υπολογίζουν ότι το πρόγραμμα «ευθανασία» προκάλεσε συνολικά τον θάνατο 200.000 ανθρώπων.

Εδώ λοιπόν το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο blog της Κοστάντσα Μιριάνο στις 29 Ιουλίου 2017: Είναι 6 Φεβρουαρίου 1943. Ο Δρ. Ερνστ Ίλινγκ, ψυχίατρος υπεύθυνος ενός νοσοκομείου του Τρίτου Ράιχ, γράφει στους γονείς ενός νοσηλευόμενου παιδιού: «Πρέπει να σας ανακοινώσω με τη λύπη μου ότι το παιδί πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1943 από φλεγμονή της αναπνευστικής οδού... Δεν είχε σημειώσει κανενός είδους πρόοδο κατά τη διάρκεια της παραμονής του εδώ.

Το παιδί σίγουρα δεν θα γινόταν ποτέ χρήσιμο στην κοινωνία και μάλιστα θα χρειαζόταν φροντίδα για όλη του τη ζωή.

Παρηγορηθείτε στο γεγονός ότι το παιδί σας είχε έναν γλυκό θάνατο». Στη ναζιστική Γερμανία περισσότερα από 5.000 παιδιά και έφηβοι με σωματική αναπηρία ή ψυχικές διαταραχές δολοφονήθηκαν σε ειδικές πτέρυγες, όπως αυτή του Δρ. Ίλινγκ.

Μετά από μια πρώτη φάση, φρικτά «περιορισμένη» στους ανίατα ασθενείς, πέρασαν στη σφαγή: χρόνια άγριας ευθανασίας που αφορούσαν από φορείς κληρονομικών ασθενειών ακόμη και μη σοβαρών έως απλούς ασθενείς με βρογχοπνευμονία, από αδύναμα νεογέννητα έως εύθραυστους ηλικιωμένους.

Ένα μάντρα διέσχιζε τον ουρανό της Γερμανίας: «ζωή ανάξια να βιωθεί» (lebensunwertes Leben). Ακόμη και σήμερα ο άνθρωπος στέκεται ως θεϊκός δημιουργός της ζωής των άλλων ανθρώπων.

Τους κατηγοριοποιεί, τους βάζει ετικέτες, τους αποδίδει διαφορετική αξία με βάση την πιθανή παραγωγικότητά τους.

Μετά πετάει τους πιο αδύναμους, εξαφανίζει από τα μάτια του κόσμου αυτά τα σώματα ίσως καθηλωμένα από την ασθένεια.

Γιατί πάνω σε αυτά τα σώματα υπάρχουν δύο μάτια που πληγώνουν, που τρυπούν την ψυχή με την αγνή τους υπερηφάνεια.

Το να κοιτάξεις αυτά τα μάτια σημαίνει να ανακαλύψεις ότι είσαι αδύναμος, σημαίνει να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου βαθιά ανθρώπινο, όλοι σημαδεμένοι από τα όρια, από την πιθανή ασθένεια, από τη βέβαιη φθορά.

Όπου αυξάνεται η αδυναμία, αυξάνεται η ανθρωπιά.

Αναγνωριζόμαστε ανθρώπινοι, αδέλφια, ακόμη και συνταξιδιώτες που υποφέρουν σε έναν κοινό δρόμο. Αλλά η ιστορία είναι κυκλική και η ιδεολογία επανεμφανίζεται.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους