Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 3 Σεπτεμβρίου 1928: Ο Alexander Fleming επιστρέφει στο εργαστήριό του και βρίσκεται μπροστά σε κάτι που, με την πρώτη ματιά, έμοιαζε με αποτυχία: μια καλλιέργεια βακτηρίων είχε μολυνθεί από μούχλα.

Δεν την πέταξε.

Παρατήρησε ότι γύρω από τη μούχλα τα βακτήρια είχαν καταστραφεί.

Από αυτή την παρατήρηση άνοιξε ο δρόμος για την πενικιλίνη και, τελικά, για μια από τις μεγαλύτερες επαναστάσεις στην ιστορία της ιατρικής.

Υπάρχει εδώ ένα διαχρονικό πολιτικό μάθημα.

Η πρόοδος αρχίζει όταν κάποιος βλέπει δυνατότητα εκεί όπου οι περισσότεροι βλέπουν πρόβλημα.

Οι κρίσεις, οι ανατροπές και τα απρόβλεπτα δεν είναι μόνο καταστάσεις που πρέπει να διαχειριστούμε.

Μπορούν να αποκαλύψουν αδυναμίες, να ανατρέψουν βεβαιότητες και να δημιουργήσουν ευκαιρίες για κάτι καλύτερο.

Όμως υπάρχει και ένα δεύτερο μάθημα.

Η ανακάλυψη του Fleming δεν αρκούσε από μόνη της.

Χρειάστηκαν χρόνια έρευνας, άλλοι επιστήμονες και οργανωμένη προσπάθεια για να μετατραπεί σε θεραπεία που έσωσε εκατομμύρια ζωές.

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική.

Δεν αρκεί να υπάρχουν καλές ιδέες.

Χρειάζονται θεσμοί που μπορούν να τις αναγνωρίζουν, να τις εξελίσσουν και να τις μετατρέπουν σε δημόσιο όφελος.

Γιατί η πραγματική ηγεσία δεν φαίνεται μόνο στην ικανότητα να λύνει τα προβλήματα του σήμερα.

Φαίνεται στην ικανότητα να διακρίνει μέσα σε αυτά τις δυνατότητες του αύριο. Το απρόβλεπτο γίνεται πρόοδος μόνο όταν υπάρχει κάποιος έτοιμος να το παρατηρήσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους