Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 1979 ξεκίνησε όπως κάθε άλλη σχολική ημέρα για τα παιδιά του Grover Cleveland Elementary School στο San Carlos του San Diego.

Κανείς από τους μαθητές που περίμεναν έξω από την είσοδο του σχολείου δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι, λίγα μέτρα μακριά, ένα 16χρονο κορίτσι βρισκόταν πίσω από το παράθυρο του σπιτιού της κρατώντας ένα ημιαυτόματο τουφέκι περιμένοντας να ανοίξει η σχολική πύλη.

Το σπίτι της Brenda Ann Spencer βρισκόταν ακριβώς απέναντι από το σχολείο και το όπλο που κρατούσε δεν ήταν κάτι που είχε βρει τυχαία.

Ήταν ένα δώρο που της είχε κάνει ο πατέρας της τα Χριστούγεννα του 1978.

Εκείνο το πρωί, η Brenda σήκωσε το όπλο, το σημάδεψε προς την αυλή του σχολείου και άρχισε να πυροβ0λεί εναντίον των ανθρώπων που βρίσκονταν έξω.

Μέσα σε περίπου είκοσι λεπτά έριξε συνολικά 36 πυροβ0λισμούς.

Έντεκα άνθρωποι χτυπήθηκαν: οκτώ παιδιά και τρεις ενήλικες.

Οι δύο από τους ενήλικες, ο 53χρονος διευθυντής Burton Wragg και ο 56χρονος επιστάτης Michael Suchar, έχασαν τη ζωή τους.

Ο τρίτος ενήλικας, ο αστυνομικός Robert Robb, τραυματίστηκε στον λαιμό όταν έφτασε στο σημείο και προσπάθησε να βοηθήσει τα παιδιά. Ο Burton Wragg ήταν ο άνθρωπος που βρισκόταν στην είσοδο εκείνο το πρωί και προσπαθούσε να προστατεύσει τους μαθητές.

Όταν άρχισαν οι πυροβολισμοί, έτρεξε προς ένα παιδί που είχε χτυπηθεί. Η Brenda τον πυρ0βόλησε. Ο Michael Suchar προσπάθησε επίσης να βοηθήσει και να απομακρύνει ένα παιδί από την περιοχή, όμως δέχθηκε και εκείνος πυροβ0λισμό.

Ανάμεσα στα παιδιά που τραυματίστηκαν ήταν ο εννιάχρονος Charles «Cam» Miller, ο οποίος χρόνια αργότερα εξακολουθούσε να φέρει το σημάδι του τραυματισμού του. Ο Miller είχε βρεθεί εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στα παιδιά που περίμεναν να μπουν στο σχολείο και μια από τις σφαίρες τον χτύπησε.

Συνολικά, οκτώ παιδιά ηλικίας από έξι έως δώδεκα ετών τραυματίστηκαν, ενώ τραυματίστηκε και ο αστυνομικός Robert Robb.

Οι αστυνομικοί που έφτασαν στο σχολείο κατάλαβαν γρήγορα oι σφαίρες έρχονταν από ένα σπίτι απέναντι από το σχολείο και η Brenda είχε πλέον κλειδωθεί μέσα.

Η περιοχή αποκλείστηκε και ξεκίνησε μια πολύωρη αναμέτρηση.

Η 16χρονη παρέμενε μέσα στο σπίτι, ενώ έξω βρίσκονταν ένοπλοι αστυνομικοί που προσπαθούσαν να την πείσουν να παραδοθεί.

Δεν επρόκειτο για μια σύντομη επιχείρηση. Η Brenda έμεινε οχυρωμένη μέσα στο σπίτι για περίπου έξιμισι ώρες.

Κατά τη διάρκεια αυτών των ωρών επικοινώνησε τηλεφωνικά τόσο με αστυνομικούς όσο και με δημοσιογράφους.

Κάποια στιγμή, ένας δημοσιογράφος της San Diego Evening Tribune κατάφερε να επικοινωνήσει μαζί της τηλεφωνικά. Η Brenda δεν αρνήθηκε ότι εκείνη είχε πυροβ0λήσει προς το σχολείο.

Όταν ρωτήθηκε γιατί το έκανε, έδωσε μια απάντηση που έμελλε να μείνει στην ιστορία.

Είπε ότι δεν της άρεσαν οι Δευτέρες και ότι ήθελε να «ζωντανέψει» τη συγκεκριμένη ημέρα.

Η φράση αυτή ήταν τόσο ψυχρή και τόσο δυσανάλογη σε σχέση με όσα είχαν μόλις συμβεί, ώστε μέσα σε λίγες ώρες έγινε το χαρακτηριστικό στοιχείο της υπόθεσης.

Όσο περνούσαν οι ώρες, η Brenda συνέχιζε να βρίσκεται μέσα στο σπίτι.

Οι αστυνομικοί προσπαθούσαν να διαπραγματευτούν μαζί της και να την κάνουν να βγει χωρίς να υπάρξει νέα αiματοχυσiα.

Τελικά, μετά από περίπου έξιμισι ώρες, παραδόθηκε.

Σύμφωνα με τις αναφορές της εποχής, βγήκε από το σπίτι, άφησε τα όπλα της και στη συνέχεια παρέδωσε και τα πυρομαχικά της στους αστυνομικούς.

Το κορίτσι που λίγες ώρες νωρίτερα είχε προκαλέσει μια από τις πιο σοκαριστικές επιθέσεις που είχε γνωρίσει μέχρι τότε η περιοχή του San Diego οδηγήθηκε υπό κράτηση.

Η έρευνα άρχισε αμέσως να εξετάζει όχι μόνο το τι είχε συμβεί εκείνο το πρωινό αλλά και το ποια ήταν η Brenda Spencer.

Ήταν μόλις 16 ετών και ζούσε με τον πατέρα της μετά το διαζύγιο των γονιών της. Η Brenda γνώριζε πολύ καλά το σημείο και μπορούσε να βλέπει τους ανθρώπους που συγκεντρώνονταν στην είσοδο.

Οι ερευνητές πληροφορήθηκαν επίσης ότι την προηγούμενη περίοδο είχε μιλήσει σε συμμαθητές της για την επιθυμία της να κάνει κάτι μεγάλο ώστε να βρεθεί στην τηλεόραση.

Αυτές οι αναφορές απέκτησαν ιδιαίτερη σημασία μετά την επίθεση, καθώς δημιουργούσαν την εικόνα μιας πράξης που δεν εμφανίστηκε εντελώς απροειδοποίητα εκείνο το πρωινό.

Η υπόθεση πήρε γρήγορα τεράστιες διαστάσεις. Η Brenda δεν αντιμετωπίστηκε ως ανήλικη στο δικαστικό σύστημα, αλλά παραπέμφθηκε να δικαστεί ως ενήλικη.

Τελικά δήλωσε ένοχη για δύο κατηγορίες ανθρωποκτ0νίας πρώτου βαθμού και για κατηγορίες που αφορούσαν τους πυροβ0λισμούς και τους τραυματισμούς.

Δεν χρειάστηκε να ακολουθήσει πλήρης δίκη για να αποφασιστεί η ενοχή της, καθώς η ίδια αποδέχθηκε την ποινική της ευθύνη.

Στις 4 Απριλίου 1980, μία ημέρα μετά τα 18α γενέθλιά της, καταδικάστηκε σε δύο ταυτόχρονες ποινές 25 ετών έως ισόβιας κάθειρξης.

Η ποινή της σήμαινε ότι θα μπορούσε να εξεταστεί στο μέλλον για αποφυλάκιση υπό όρους, αλλά δεν θα ήταν ελεύθερη μετά από ένα συγκεκριμένο αριθμό ετών.

Η φράση «I don't like Mondays» όμως δεν έμεινε μόνο στις εφημερίδες.

Η είδηση της επίθεσης έφτασε μέχρι την Ευρώπη και ενέπνευσε το 1979 τον Bob Geldof και τους Boomtown Rats να γράψουν το τραγούδι «I Don't Like Mondays». Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1979 και έγινε μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα το όνομα της Brenda Spencer να συνδεθεί για πάντα με μια φράση που ξεκίνησε από μια τηλεφωνική συνομιλία κατά τη διάρκεια της αστυνομικής πολιορκίας.

Με τα χρόνια, όμως, η εικόνα της Brenda έγινε πιο περίπλοκη.

Κατά τις μεταγενέστερες διαδικασίες για την αποφυλάκισή της, η ίδια άρχισε να μιλά για προβλήματα που υποστήριζε ότι είχε αντιμετωπίσει μέσα στην οικογένειά της.

Σε ακροάσεις ισχυρίστηκε ότι είχε υποστεί σωματική και σ3ξουαλική κακ0π0ίηση από τον πατέρα της.

Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν επιβεβαιώθηκαν ανεξάρτητα και ο πατέρας της τους αρνήθηκε.

Παράλληλα, η Brenda είχε αναφέρει ότι κατά την περίοδο πριν από την επίθεση έκανε χρήσh ουσιwν και ότι η ψυχική της κατάσταση ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη που παρουσίαζε χρόνια αργότερα.

Η πρώτη ευκαιρία της Brenda να ζητήσει επίσημα αποφυλάκιση ήρθε το 1993.

Η αίτησή της απορρίφθηκε.

Ακολούθησαν νέες ακροάσεις τα επόμενα χρόνια και κάθε φορά η απόφαση ήταν η ίδια.

Το 2001 απορρίφθηκε ξανά, το 2005 επίσης και το 2009 το συμβούλιο αρνήθηκε και πάλι να την αφήσει ελεύθερη.

Το 2022 υπήρξε νέα διαδικασία, κατά την οποία κρίθηκε ότι δεν ήταν κατάλληλη για αποφυλάκιση και συμφωνήθηκε ότι η επόμενη ευκαιρία της θα ερχόταν μετά από τρία χρόνια.

Η πιο πρόσφατη εξέλιξη ήρθε τον Φεβρουάριο του 2025, όταν η Brenda ήταν πλέον 62 ετών. Το Συμβούλιο Αποφυλακίσεων της Καλιφόρνιας εξέτασε ξανά την υπόθεσή της.

Στην ακρόαση συμμετείχαν εκπρόσωποι της εισαγγελίας, ενώ παρουσιάστηκαν και δηλώσεις θυμάτων.

Οι εισαγγελείς αντιτάχθηκαν έντονα στην αποφυλάκισή της, υποστηρίζοντας ότι η σοβαρότητα της πράξης και οι συνολικές συνθήκες της υπόθεσης δεν δικαιολογούσαν την απελευθέρωσή της.

Το συμβούλιο συμφώνησε και απέρριψε την αίτηση.

Ήταν η έκτη φορά που η Brenda Spencer δεν κατάφερε να εξασφαλίσει αποφυλάκιση.

Σήμερα η Brenda Spencer παραμένει κρατούμενη στην California Institution for Women στο Chino της Καλιφόρνια.

Η επόμενη δυνατότητά της να εξεταστεί για αποφυλάκιση έχει οριστεί για το 2028.

Για τους ανθρώπους που επέζησαν από εκείνη την ημέρα, όμως, η υπόθεση δεν τελείωσε ποτέ με τη σύλληψη ή την καταδίκη της Brenda. Ο Charles «Cam» Miller, που ήταν μόλις εννέα ετών όταν τραυματίστηκε, κουβαλούσε για δεκαετίες το σημάδι εκείνης της ημέρας.

Οι οικογένειες του Burton Wragg και του Michael Suchar έχασαν ανθρώπους που εκείνο το πρωινό προσπάθησαν να προστατεύσουν παιδιά.

Ο αστυνομικός Robert Robb τραυματίστηκε όταν μπήκε στη γραμμή του πυρός για να βοηθήσει.

Και τα παιδιά που επέζησαν έπρεπε να μεγαλώσουν έχοντας μέσα στις αναμνήσεις τους μια σχολική ημέρα που ξεκίνησε όπως όλες οι άλλες και μέσα σε λίγα λεπτά μετατράπηκε σε εφιάλτη. #χρονικάεγκλημάτων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους