Δεν είναι κριτική να ζητάς από έναν άνθρωπο να εξαφανιστεί Μετά την τελευταία συναυλία του Γιάννη Πάριου, κυκλοφόρησαν αποσπάσματα και μαζί τους η γνωστή βεβαιότητα του διαδικτύου: «Γέρασε», «δεν...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φωνή ενός ανθρώπου στα ογδόντα του δεν παραμένει αναλλοίωτη από τα σαράντα του.

Το σώμα αλλάζει, η αναπνοή περιορίζεται, οι αντοχές μειώνονται.

Αυτό δεν αποτελεί αποκάλυψη ούτε χρειάζονται μερικά δευτερόλεπτα βίντεο για να το διαπιστώσουμε.

Από τη διαπίστωση, όμως, ότι ένας καλλιτέχνης δεν διαθέτει πλέον τις παλιές του δυνατότητες μέχρι την απαίτηση «να αποσυρθεί», υπάρχει μεγάλη απόσταση.

Το «δεν μου άρεσε η ερμηνεία του» είναι κριτική.

Το «γέρασε, ας φύγει» δεν είναι κριτική.

Είναι η πεποίθηση ότι ένας άνθρωπος οφείλει να απομακρύνεται μόλις παύει να ανταποκρίνεται στην εικόνα που οι άλλοι έχουν διατηρήσει γι’ αυτόν.

Προσωπικά, αυτό δεν με ενόχλησε μόνο.

Με λύπησε.

Υπάρχουν φωνές που δεν τις ακούμε απλώς.

Τις συνδέουμε με στιγμές της ζωής μας που κανείς άλλος δεν γνωρίζει.

Μέσα στα τραγούδια τους φυλάξαμε έρωτες που άρχισαν, έρωτες που δεν μας διάλεξαν, αποχωρισμούς που μας λύγισαν και επιστροφές που περιμέναμε.

Τις ακούσαμε σε μοναχικά βράδια, σε ταξίδια, σε σπίτια που αφήσαμε πίσω μας.

Κάποτε έγιναν παρέα εκεί όπου οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να φτάσουν.

Για πολλούς από εμάς, ο Πάριος υπήρξε μια τέτοια φωνή.

Ίσως γι’ αυτό τον εξιδανικεύσαμε.

Δεν αγαπήσαμε μόνο τον καλλιτέχνη.

Αγαπήσαμε και όσα δικά μας είχαμε ακουμπήσει επάνω του.

Και τώρα που η σημερινή του εικόνα δεν ταίριαξε με εκείνη που είχαμε διατηρήσει στη μνήμη μας, αρκετοί δεν είπαν απλώς «η φωνή του άλλαξε». Έσπευσαν να τον αποδομήσουν.

Σαν να τους πρόδωσε επειδή δεν έμεινε ίδιος με την εποχή που τους βοήθησε να θυμούνται.

Σαν να αξίζει ένας άνθρωπος μόνο όσο μπορεί να εξακολουθεί να μας προσφέρει αυτό που κάποτε μας έδωσε.

Δεν σημαίνει ότι του χρωστάμε άκριτο χειροκρότημα.

Σημαίνει, όμως, ότι είναι σκληρό να έχουμε πάρει τόσα από τη φωνή ενός ανθρώπου και, μόλις εμφανιστεί η πρώτη αδυναμία, να του επιστρέφουμε περιφρόνηση.

Και σκέφτομαι πόσο θα θέλαμε να ζούσαν ακόμη ο Δημήτρης Μητροπάνος, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Στράτος Διονυσίου, ο Νίκος Ξυλούρης, η Βίκυ Μοσχολιού, η Σωτηρία Μπέλλου, η Πόλυ Πάνου, η Τζένη Βάνου, η Μαρίκα Νίνου, η Σοφία Βέμπο κ.α. Άνθρωποι με ψυχή στη φωνή τους.

Φωνές που δεν επιδείκνυαν απλώς δυνατότητες, αλλά κουβαλούσαν ζωές.

Πόσο θα θέλαμε να τους βλέπαμε να ανεβαίνουν ξανά στη σκηνή, ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία.

Να κάθονται όταν κουράζονται, να παίρνουν τον χρόνο τους για μια ανάσα, να αφήνουν ίσως το κοινό να συμπληρώνει έναν στίχο και να μας χαρίζουν, έστω, ένα ακόμη τραγούδι.

Μπροστά στην οριστική απουσία τους, πόσο πολύτιμη θα μας φαινόταν ακόμη και μια φωνή αλλαγμένη από τον χρόνο.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε να σιωπήσει για πάντα μια φωνή για να αναγνωρίσουμε την αξία της ζωντανής, ατελούς παρουσίας της.

Ίσως αυτό που ενοχλεί ορισμένους δεν είναι μόνο ότι ο Πάριος δεν διαθέτει πια την ίδια φωνή.

Είναι ότι τον βλέπουν να γερνά μπροστά τους.

Και μαζί του γερνά μια εποχή κατά την οποία ήταν και οι ίδιοι νεότεροι.

Η εικόνα του τούς θυμίζει ότι η ακμή δεν διαρκεί για πάντα και ότι κάποτε όλοι θα χάσουμε δυνατότητες που θεωρούσαμε αυτονόητες.

Γι’ αυτό και ο ηλικιωμένος γίνεται συχνά αποδεκτός μόνο υπό όρους.

Να διατηρείται νέος, να μην κουράζεται, να μην κάθεται, να μη λαχανιάζει, να μη φανερώνει τον περιορισμό του.

Διαφορετικά, του υποδεικνύουμε να αποσυρθεί διακριτικά, για να μη μας αναγκάζει να βλέπουμε όσα δυσκολευόμαστε να αντέξουμε.

Το κοινό μπορεί να μην ξαναπάει στη συναυλία του.

Μπορεί να προτιμήσει να κρατήσει τις παλιές του ερμηνείες.

Μπορεί να πει καθαρά ότι η σημερινή του απόδοση δεν το ικανοποιεί.

Αυτή είναι η δική του επιλογή.

Η απόφαση της αποχώρησης, όμως, ανήκει στον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Δεν λαμβάνεται από ένα διαδικτυακό δικαστήριο που παρακολουθεί δέκα δευτερόλεπτα, μεγεθύνει μια αδυναμία και τη μετατρέπει σε δημόσια καταδίκη.

Δεν εκτίθεται ένας άνθρωπος επειδή η ηλικία του έγινε ορατή.

Περισσότερο εκτίθενται εκείνοι που, μόλις κάποιος πάψει να τους προσφέρει την ψευδαίσθηση της αιώνιας ακμής, απαιτούν να απομακρυνθεί από τα μάτια τους. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους