Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Εκκλησία δεν είναι κομματικό περίπτερο – Η εκκοσμίκευση έχει και όρια Το Κατερίνη Live έχει ασκήσει πολλές φορές κριτική στη στάση της επίσημης Εκκλησίας απέναντι στην πολιτική εξουσία.

Όχι απέναντι στην πίστη, ούτε απέναντι στον απλό ιερέα που στέκεται καθημερινά δίπλα στον άνθρωπο, αλλά απέναντι σε εκείνη την εκκλησιαστική νοοτροπία που κινδυνεύει να μετατρέψει την Εκκλησία από πνευματικό καταφύγιο σε συνομιλητή, συνοδό και τελικά επικοινωνιακό φόντο της εκάστοτε εξουσίας.

Και το ερώτημα επανέρχεται με αφορμή την παρουσία της τοπικής Μητρόπολης στο λεγόμενο «Εμπορικό Φεστιβάλ». Τι ακριβώς δουλειά έχει μια Μητρόπολη μέσα σε ένα εμπορικό πανηγύρι; Ποιος είναι ο ποιμαντικός σκοπός ενός εκκλησιαστικού περιπτέρου ανάμεσα σε εμπορικές δραστηριότητες, μουσικές εκδηλώσεις, φαγητό και δημόσιες σχέσεις; Και ακόμη περισσότερο: γιατί γύρω από τέτοιες παρουσίες επανέρχονται οι γνωστές φωτογραφίες με πολιτικά και κυβερνητικά πρόσωπα; Η Εκκλησία οφείλει να συνομιλεί με όλους.

Με κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με πιστούς και ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από αυτήν.

Άλλο όμως ο θεσμικός διάλογος και άλλο η εικόνα πολιτικής οικειότητας.

Όταν μάλιστα στις φωτογραφίες εμφανίζονται βουλευτές ενός κυβερνώντος κόμματος που έχουν κληθεί να πάρουν θέση ή να ψηφίσουν για ζητήματα που προκάλεσαν βαθύτατες κοινωνικές, ηθικές και θρησκευτικές αντιδράσεις, τότε η Εκκλησία οφείλει να είναι διπλά προσεκτική.

Γιατί υπάρχει και ένα ακόμη βαρύτερο ζήτημα.

Υπάρχουν οικογένειες που ακόμη ζητούν απαντήσεις και δικαιοσύνη για τα Τέμπη.

Υπάρχουν γονείς που έχασαν τα παιδιά τους.

Υπάρχουν παιδιά που έχασαν τους γονείς τους.

Υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία που απαιτεί να μάθει τι συνέβη και ποιος φέρει ευθύνη.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, είναι άραγε σωστό η Εκκλησία να δίνει την εικόνα μιας σχεδόν αυτονόητης εγγύτητας με την κυβερνητική εξουσία; Πού τελειώνει η ποιμαντική και πού αρχίζει η κομματική φωτογραφία; Δεν θέλουμε γαλάζια Εκκλησία.

Δεν θέλουμε κόκκινη, πράσινη ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος Εκκλησία. Θέλουμε Εκκλησία. Μια Εκκλησία που όταν χρειάζεται θα ευλογεί, αλλά όταν χρειάζεται θα ελέγχει και την εξουσία.

Που θα βρίσκεται δίπλα στον φτωχό, στον άνεργο, στον γονιό που πονά, στον άνθρωπο που έχασε το παιδί του και ζητά δικαιοσύνη.

Γιατί διαφορετικά γεννιέται ένα επικίνδυνο ερώτημα: Ποιος ποιμαίνει ποιον; Η Εκκλησία την κοινωνία ή η πολιτική εξουσία την Εκκλησία; Τα τελευταία χρόνια είδαμε την εκκλησιαστική διοίκηση να βρίσκεται δίπλα στην Πολιτεία σε εξαιρετικά αμφιλεγόμενες περιόδους: στην πανδημία, στους εμβολιασμούς, στην ψηφιοποίηση του κράτους, στις νέες ταυτότητες και σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που προκάλεσαν σοβαρές αντιδράσεις μέσα στο ίδιο το εκκλησιαστικό σώμα.

Κάποιος μπορεί να συμφωνεί με αυτές τις επιλογές και κάποιος να διαφωνεί.

Η θεολογική ερώτηση όμως παραμένει: Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η ταύτιση Εκκλησίας και κοσμικής εξουσίας χωρίς η πρώτη να χάσει την προφητική της φωνή; Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι δημόσια υπηρεσία επικύρωσης κυβερνητικών αποφάσεων.

Δεν υπάρχει για να προσφέρει θρησκευτικό ντεκόρ στην πολιτική εξουσία.

Και ο επίσκοπος δεν είναι κομματάρχης.

Ούτε ο μοναχός έγινε μοναχός για δημόσιες σχέσεις, κοσμικές εκδηλώσεις και φωτογραφίες με πολιτικούς.

Η μοναχική παράδοση είναι άσκηση, αποταγή, προσευχή, ταπείνωση και απομάκρυνση από το κοσμικό φρόνημα.

Γι' αυτό ακριβώς η έντονη κοσμική παρουσία μοναχών και κληρικών δικαιολογημένα προκαλεί ερωτήματα στους πιστούς.

Και υπάρχει κάτι ακόμη.

Όσο περισσότερο η ανώτερη εκκλησιαστική διοίκηση εμφανίζεται αγκαλιά με την πολιτική εξουσία, τόσο περισσότερο απομακρύνεται ένας κόσμος που ήδη κοιτάζει την επίσημη Εκκλησία με δυσπιστία. Ο Χριστός δεν χρειάστηκε περίπτερο εξουσίας. Οι Απόστολοι δεν χρειάστηκαν κυβερνητικές φωτογραφίες. Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν έμειναν στην ιστορία επειδή ήταν αρεστοί στους άρχοντες.

Αρκετές φορές συγκρούστηκαν μαζί τους ακριβώς επειδή θεωρούσαν ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν μπορεί να υποτάσσεται στη σκοπιμότητα της εξουσίας.

Γι' αυτό το ερώτημα προς την τοπική εκκλησιαστική διοίκηση είναι απλό: Τι ακριβώς προσφέρει πνευματικά ένα περίπτερο της Μητρόπολης σε ένα «Εμπορικό Φεστιβάλ»; Ποιο είναι το ποιμαντικό μήνυμα; Και γιατί πρέπει η παρουσία αυτή να συνοδεύεται από φωτογραφίες πολιτικών προσώπων; Η Εκκλησία δεν χρειάζεται ούτε κομματικό χρώμα ούτε πολιτικούς προστάτες.

Χρειάζεται ελευθερία απέναντι στην εξουσία.

Χρειάζεται πνευματικό λόγο.

Χρειάζεται να μπορεί να κοιτάξει οποιονδήποτε πρωθυπουργό, υπουργό, βουλευτή ή δήμαρχο στα μάτια και, όταν θεωρεί ότι αδικείται ο άνθρωπος, να του πει: «Ως εδώ». Γιατί όταν η Εκκλησία βρίσκεται μονίμως δίπλα στην εξουσία, κάποια στιγμή ο λαός δικαιολογημένα αρχίζει να αναρωτιέται: Ποιος έμεινε δίπλα στον λαό; Κατερίνη Live

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους