Βλέπω ανθρώπους ενθουσιασμένους με το νέο κόμμα του Τσίπρα, αλλους να μιλάνε για το ΠΑΣΟΚ και την 3η Σεπτέμβρη, άλλους να περιμένουν να δουν τι θα πει ο Μητσοτάκης στη ΔΕΘ και άλλους να τσακώνονται...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και τα βλέπω όλα αυτά και σκέφτομαι… δεν μπορεί.

Κάτι γίνεται.

Γιατί τα παρακολουθώ όλα, τα σκέφτομαι, έχω άποψη.

Απλώς αυτή τη φορά νιώθω μια περίεργη απάθεια.

Τα βλέπω όλα να συμβαίνουν μπροστά μου και δεν μπορώ να νιώσω ούτε τον ενθουσιασμό ούτε την ένταση που βλέπω γύρω μου.

Και ίσως αυτό είναι που με προβληματίζει περισσότερο.

Γιατί όλα μου θυμίζουν λίγο ένα παιχνίδι.

Ένα «ποιος θα αρπάξει ποιον». Ποιος θα πάρει τον κόσμο του άλλου, ποιος θα επωφεληθεί από τη διάλυση του άλλου, ποιος θα καταφέρει να μείνει όρθιος.

Και μέσα σε όλο αυτό, ναι, με στεναχωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί ήταν ένα κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα.

Είχε κόσμο που πίστεψε σε αυτό, είχε μια ολόκληρη πορεία και σήμερα το βλέπεις να προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια του.

Με στεναχωρεί που ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΕΛΑΣ είναι πλέον δύο διαφορετικά κόμματα.

Και ας είμαστε ειλικρινείς, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια Αριστερά κομματιασμένη.

Και δεν ξέρω… ίσως τελικά αυτό να είναι που με έχει κάνει να νιώθω έτσι. . Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους που κάποτε ήταν στην ίδια πλευρά να προσπαθούν να αποδείξουν ποιος είναι πιο σωστός από τον άλλον.

Κουράστηκα να βλέπω πρόσωπα, κόμματα, διασπάσεις, επιστροφές και καινούργιες αρχές.

Και κάπου εκεί αναρωτιέμαι: εμείς τελικά τι περιμένουμε; Γιατί εγώ, αυτή τη στιγμή, δεν περιμένω να δω ποιος θα αρπάξει ποιον. Περιμένω να δω ποιος θα μου δώσει ξανά έναν λόγο να ενδιαφερθώ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους