Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυψέλη: Πόσες φορές πρέπει να αποτύχει ένα σύστημα για να πούμε ότι απέτυχε; Ένα βρέφος βρέθηκε νεκρό, κρυμμένο σε δοχείο και καταψυγμένο.

Ένα βρέφος που, σύμφωνα με τα μέχρι τώρα ιατροδικαστικά ευρήματα, έφερε πολλαπλά τραύματα από μαχαίρι.

Όμως η υπόθεση δεν τελειώνει εκεί.

Γιατί όσο αποκαλύπτονται στοιχεία, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να μιλάμε για μια οικογένεια που ήταν απλώς «άγνωστη» στις Αρχές.

Υπήρχαν καταγγελίες ήδη από το 2020 για παραμέληση των παιδιών, οι οποίες διαβιβάστηκαν στην Εισαγγελία Ανηλίκων.

Τα παιδιά είχαν βρεθεί στο Παίδων με εισαγγελική εμπλοκή.

Υπήρξαν επανειλημμένες παρεμβάσεις και σοβαρές ανησυχίες για την κατάστασή τους.

Και όμως, επέστρεψαν στο ίδιο περιβάλλον.

Την ίδια στιγμή, πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας μιλούν για προβλήματα στον εντοπισμό της οικογένειας και για διευθύνσεις που δεν αντιστοιχούσαν σε πραγματική κατοικία.

Πώς είναι δυνατόν μια οικογένεια με παιδιά, που έχει ήδη απασχολήσει εισαγγελικές και υγειονομικές υπηρεσίες, να αλλάζει διαρκώς κατοικίες και να είναι τόσο δύσκολο να εντοπιστεί; Και ποιος είχε την ευθύνη να την παρακολουθήσει μετά την πρώτη παρέμβαση; Η παιδική προστασία δεν μπορεί να λειτουργεί ως στιγμιαία παρέμβαση.

Δεν αρκεί να εντοπίσεις ένα παιδί, να το μεταφέρεις σε ένα νοσοκομείο και μετά να θεωρήσεις ότι η υπόθεση έκλεισε.

Το παιδί πρέπει να παραμείνει ασφαλές.

Και υπάρχουν ακόμη περισσότερα ερωτήματα. -Αν τα παιδιά γεννήθηκαν σε μαιευτήριο, όπως αναφέρεται, πώς προκύπτουν σήμερα ερωτήματα για την ταυτότητα και την καταγραφή κάποιων από αυτά; -Πώς ένα παιδί μπορεί να γεννιέται σε νοσοκομείο, να μεγαλώνει για χρόνια και να υπάρχουν αμφιβολίες για το πού βρίσκεται μέσα στα κρατικά μητρώα; -Πού είναι η ληξιαρχική πράξη γέννησης; -Πού είναι η παιδιατρική παρακολούθηση; -Πού είναι οι εμβολιασμοί; -Πού είναι το ιατρικό ιστορικό; -Πού είναι το διοικητικό ίχνος ενός παιδιού που υπάρχει στην πραγματικότητα; Και αν αυτά υπήρχαν, τότε ποιος έπρεπε να τα συνδέσει μεταξύ τους; Γιατί εδώ δεν φαίνεται να έχουμε ένα μόνο λάθος.

Έχουμε τις καταγγελίες που έγιναν.

Έχουμε τις υπηρεσίες που ενημερώθηκαν.

Έχουμε εισαγγελικές παρεμβάσεις.

Έχουμε παιδιά που πέρασαν από νοσοκομείο.

Έχουμε προβλήματα εντοπισμού της οικογένειας.

Έχουμε ένα βρέφος νεκρό.

Και, τέλος, έχουμε άλλο ένα - τουλάχιστον - βρέφος που αναζητείτε.

Αυτό είναι αποτυχία της παιδικής προστασίας.

Και δεν αφορά μόνο την Πολιτεία.

Αφορά και εμάς.

Γιατί τα παιδιά δεν μεγαλώνουν σε κενό.

Υπάρχουν γείτονες, συγγενείς, γνωστοί, επαγγελματίες υγείας.

Άνθρωποι που μπορεί να βλέπουν, να ακούν, να υποψιάζονται.

Κάθε ένας από εμάς χρειάζεται να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καλά και να ζητήσει να ελεγχθεί.

Γιατί, βλέπετε, ηπροστασία ενός παιδιού δεν είναι η ευθύνη ενός εισαγγελέα, ενός γιατρού, ενός κοινωνικού λειτουργού ή ενός γείτονα.

Είναι ευθύνη όλων μας.

Και η Πολιτεία οφείλει να έχει ένα σύστημα που δεν χάνει ένα παιδί ανάμεσα στις υπηρεσίες, στις αλλαγές διευθύνσεων, στις καταγγελίες και στις εισαγγελικές εντολές.

Γιατί στο τέλος δεν μιλάμε για έναν αριθμό μητρώου.

Μιλάμε για ένα παιδί.

Και στην Κυψέλη, ένα, τουλάχιστον, παιδί δεν προστατεύτηκε.

Και το ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί δεν είναι μόνο ποιος σκότωσε το παιδί.

Αλλά πόσοι είχαν την ευκαιρία να το προστατεύσουν και γιατί αυτή η προστασία δεν έφτασε ποτέ μέχρι εκεί που έπρεπε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους