ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Ή… ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ; Η απίστευτη λογική Φλωρίδη για το κόμμα Σαμαρά Έψαξα να βρω ακριβώς τι είπε ο Γιώργος Φλωρίδης για το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά...

Πλήρες Κείμενο:

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ Ή… ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ; Η απίστευτη λογική Φλωρίδη για το κόμμα Σαμαρά Έψαξα να βρω ακριβώς τι είπε ο Γιώργος Φλωρίδης για το ενδεχόμενο δημιουργίας κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, γιατί αρχικά δυσκολευόμουν να πιστέψω ότι είχε πράγματι χρησιμοποιήσει τόσο βαριά διατύπωση.

Τελικά, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε: «Η επιδίωξη είναι να μην υπάρξει αυτοδυναμία άρα η Ελλάδα να πάει σε ακυβερνησία, δηλαδή μια χώρα που είναι στην καλύτερη αμυντική της δυνατότητα να παραδοθεί άοπλη πολιτικά στην Τουρκία.

Εάν η χώρα έχει κενό κυβερνητικό θα πέσει άοπλη πολιτικά στα δόντια της Τουρκίας». Ας αφήσουμε στην άκρη για λίγο το κομματικό μέρος και ας κοιτάξουμε τη λογική της δήλωσης.

Διότι αυτή η λογική οδηγεί σε ένα συμπέρασμα εξαιρετικά σοβαρό: Η μη αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας παρουσιάζεται περίπου ως κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια.

Δηλαδή τι ακριβώς μας λέει ο κ. Φλωρίδης; Ότι εάν ο ελληνικός λαός δεν δώσει αυτοδυναμία στον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί «στα δόντια της Τουρκίας». Μα συγγνώμη. Η Ελλάδα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Η εθνική ασφάλεια είναι ιδιοκτησία της Νέας Δημοκρατίας; Η εθνική άμυνα εξαρτάται από το αν ένα συγκεκριμένο κόμμα θα πάρει 151 έδρες; Και εάν αύριο η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία, τι ακριβώς συμβαίνει; Διαλύονται οι Ένοπλες Δυνάμεις; Καταργείται το Υπουργείο Εξωτερικών; Παύει να ισχύει το Σύνταγμα; Καταργούνται οι διεθνείς συμμαχίες της χώρας; Ή μήπως η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι Ελλάδα και απλώς αποκτά μια άλλη κυβέρνηση; Γιατί αυτό συμβαίνει στις δημοκρατίες.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Τα κράτη συνεχίζονται. ⸻ Η αυτοδυναμία ενός κόμματος δεν είναι εθνική κυριαρχία Ας είμαστε απολύτως καθαροί.

Η σταθερή διακυβέρνηση είναι σημαντική.

Η κυβερνησιμότητα είναι σημαντική.

Η πολιτική σταθερότητα είναι σημαντική.

Αλλά άλλο πράγμα η κυβερνησιμότητα και άλλο η αυτοδυναμία ενός συγκεκριμένου κόμματος. Η Ελλάδα μπορεί να έχει κυβέρνηση συνεργασίας.

Μπορεί να έχει άλλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Μπορεί να έχει άλλον πρωθυπουργό.

Μπορεί ακόμη να χρειαστεί να οδηγηθεί σε νέες εκλογές.

Όλα αυτά προβλέπονται από το δημοκρατικό μας πολίτευμα.

Δεν αποτελούν παράδοση της χώρας στην Τουρκία.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα της δήλωσης Φλωρίδη.

Γιατί η επίκληση της Τουρκίας δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως φόβητρο κάθε φορά που απειλείται η πολιτική κυριαρχία μιας κυβέρνησης. Η Τουρκία είναι πραγματική γεωπολιτική πρόκληση.

Ακριβώς γι’ αυτό δεν επιτρέπεται να μετατρέπεται σε επικοινωνιακό εργαλείο εναντίον των εσωτερικών πολιτικών αντιπάλων. ⸻ Και ο Σαμαράς; Ο Αντώνης Σαμαράς, εφόσον αποφασίσει να δημιουργήσει νέο πολιτικό φορέα, έχει ένα απολύτως θεμιτό δημοκρατικό δικαίωμα: να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού.

Τίποτε περισσότερο.

Εάν πάρει 5%, θα πάρει 5%. Εάν πάρει 10%, θα πάρει 10%. Εάν πάρει 20%, θα πάρει 20%. Εάν πάρει περισσότερες ψήφους από τη Νέα Δημοκρατία, τότε θα έχει συμβεί κάτι πολύ απλό: θα έχει αλλάξει η πολιτική βούληση ενός τμήματος του ελληνικού λαού.

Αυτό λέγεται δημοκρατία.

Δεν λέγεται τουρκική επιβουλή.

Το να δημιουργεί ένας πολιτικός κόμμα που ενδέχεται να στερήσει ψήφους από το κυβερνών κόμμα δεν είναι αντεθνική πράξη.

Είναι ο ορισμός του πολιτικού ανταγωνισμού. ⸻ Μήπως τελικά το ερώτημα είναι άλλο; Γιατί φοβούνται τόσο πολύ το κόμμα Σαμαρά; Αυτό είναι το ερώτημα που γεννά η ίδια η επίθεση του κ. Φλωρίδη.

Δεν χρειάζεται καν να απαντήσουμε εμείς.

Ας το απαντήσει η κυβέρνηση.

Γιατί ένα κόμμα που ακόμη δεν έχει καν δημιουργηθεί παρουσιάζεται περίπου ως παράγοντας που μπορεί να αφήσει την Ελλάδα «στα δόντια της Τουρκίας»; Μήπως επειδή φοβούνται ότι μπορεί να μεταφέρει στην κάλπη τη μεγάλη δυσαρέσκεια που υπάρχει απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση; Μήπως επειδή ο Αντώνης Σαμαράς έχει τη δυνατότητα να απευθυνθεί σε ένα εκλογικό ακροατήριο που δεν χωρά πλέον εύκολα μέσα στη σημερινή ΝΔ; Μήπως επειδή ένα νέο κόμμα μπορεί να ανοίξει μια συζήτηση που η κυβέρνηση θα προτιμούσε να αποφύγει; Αυτά είναι τα πραγματικά πολιτικά ερωτήματα. ⸻ Και υπάρχει και το ακόμη πιο παράδοξο Η κυβέρνηση φαίνεται να επιχειρεί να παρουσιάσει το δίλημμα ως: «Μητσοτάκης ή χάος». Και τώρα, διά του κ. Φλωρίδη, το πράγμα γίνεται ακόμη πιο δραματικό: «Αυτοδυναμία Μητσοτάκη ή η Ελλάδα στα δόντια της Τουρκίας». Αυτό όμως δεν είναι σοβαρό επιχείρημα για μια δημοκρατική πολιτεία.

Το πραγματικό δίλημμα είναι: Μητσοτάκης ή άλλος πρωθυπουργός; Και αυτό δεν το αποφασίζει ούτε ο Φλωρίδης ούτε ο Σαμαράς.

Το αποφασίζει ο ελληνικός λαός. ⸻ Υπάρχει όμως και κάτι που ο κ. Φλωρίδης ίσως δεν υπολόγισε Όταν ένας υπουργός της κυβέρνησης επιτίθεται με τέτοια ένταση σε έναν πολιτικό που ενδέχεται να δημιουργήσει νέο κόμμα, μπορεί να πετύχει ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκει.

Να δημιουργήσει στον πολίτη την απορία: «Γιατί τον φοβούνται τόσο;» Και ακόμη περισσότερο: «Γιατί θεωρούν τόσο επικίνδυνη την πολιτική αλλαγή;» Και τότε η επίθεση εναντίον του Σαμαρά μετατρέπεται σε διαφήμιση του Σαμαρά.

Όχι επειδή όποιος είναι εχθρός του Μητσοτάκη πρέπει αυτομάτως να ψηφιστεί.

Αλλά επειδή σε μια δημοκρατία ο πολίτης έχει δικαίωμα να αναρωτηθεί: Γιατί μου λένε ότι, αν ψηφίσω διαφορετικά, θα κινδυνεύσει η πατρίδα μου; ⸻ Και εδώ βρίσκεται η ουσία Η Ελλάδα δεν χρειάζεται έναν πρωθυπουργό που να θεωρείται αναντικατάστατος για να είναι ασφαλής.

Χρειάζεται: ισχυρό κράτος, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, σοβαρή διπλωματία, σταθερή εθνική στρατηγική, κοινωνική συνοχή, θεσμούς που λειτουργούν, και πάνω απ’ όλα: μια πολιτεία που είναι μεγαλύτερη από οποιοδήποτε κόμμα και οποιονδήποτε πρωθυπουργό.

Αυτό είναι πραγματική εθνική ισχύς.

Γιατί εάν η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί «στα δόντια της Τουρκίας» επειδή ένας πρωθυπουργός έχασε την αυτοδυναμία του, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον Σαμαρά.

Βρίσκεται στην αντίληψη που έχουμε για το κράτος. ⸻ Και κάτι τελευταίο.

Δεν θα πούμε: «Δείξε μου τον εχθρό σου και θα ψηφίσω αυτόν που μισείς». Αυτό θα ήταν πολύ εύκολο.

Θα πούμε κάτι σοβαρότερο: Όταν η κυβέρνηση αντιμετωπίζει έναν πολιτικό αντίπαλο ως τόσο επικίνδυνο ώστε να τον συνδέει ακόμη και με την εθνική ασφάλεια, ο πολίτης δικαιούται να εξετάσει πολύ προσεκτικά γιατί συμβαίνει αυτό.

Και να αποφασίσει μόνος του.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς εκβιαστικά διλήμματα.

Χωρίς «ή εμείς ή η Τουρκία». Γιατί η Ελλάδα δεν ανήκει ούτε στον Μητσοτάκη ούτε στον Σαμαρά ούτε σε κανένα κόμμα.

Ανήκει στους Έλληνες.

Και οι Έλληνες έχουν το δικαίωμα να αλλάζουν κυβέρνηση χωρίς να τους λένε ότι μαζί με την κυβέρνηση αλλάζει και η πατρίδα.

Η πατρίδα δεν αλλάζει επειδή αλλάζει κυβέρνηση.

Η πατρίδα είναι αυτή που πρέπει να παραμένει όρθια, όποιος κι αν κυβερνά.

Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά ανάμεσα σε ένα ισχυρό κράτος και σε ένα κράτος που έχει ταυτίσει την ισχύ του με έναν πρωθυπουργό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους