Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αποτυχία της ΕΔΕΚ στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου του 2026 δεν εξέπληξε όσους παρακολουθούν την πορεία του κόμματος σε βάθος χρόνου.

Η φθίνουσα πορεία της ΕΔΕΚ ήταν εμφανής, ακόμα και όταν δεν επαληθευόταν στα εκλογικά ποσοστά.

Για παράδειγμα, στις ευρωεκλογές του 2019 η ΕΔΕΚ έλαβε συγκυριακά το θεαματικό 10,58%, καθώς λειτουργούσε για αρκετούς ψηφοφόρους ως η επιλογή που θα μπορούσε να αφήσει εκτός Ευρωβουλής το ακροδεξιό ΕΛΑΜ, λαμβάνοντας έτσι ψήφους από κόσμο που δεν αποτελούσε μέρος της παραδοσιακής εκλογικής της βάσης και ο οποίος δεν την τίμησε με την ψήφο του σε μετέπειτα εκλογικές αναμετρήσεις.

Παρομοίως, στις βουλευτικές του 2021 η ΕΔΕΚ έλαβε 6,72%, πολύ κοντά στο 6,18% που είχε λάβει στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές του 2016, γεγονός που ερμηνεύτηκε ως επιτυχία χωρίς να ληφθεί όμως υπόψη ότι στις εκλογές του 2021 η ΕΔΕΚ κατήλθε σε συμπόρευση με τη Συμμαχία Πολιτών, στελέχη της οποίας περιλήφθηκαν στο ψηφοδέλτιό της.

Άρα το χαμηλό 5,07% στις ευρωεκλογές του 2024 και το 3,30% των βουλευτικών του 2026 δεν αποτελούν παρά την τελική πράξη της φθίνουσας πορείας αυτού του ιστορικού κόμματος. Ο Μαρίνος Σιζόπουλος παρέμεινε στην ηγεσία για λίγο περισσότερο από μια δεκαετία, από τον Μάρτιο του 2015 μέχρι τον Ιούνιο του 2025, έχοντας διαδεχτεί τον ιστορικό ηγέτη του κόμματος, τον Βάσο Λυσσαρίδη, και τον συνεχιστή του, τον Γιαννάκη Ομήρου.

Είναι λοιπόν λογικό να χρεώνεται στον Μαρίνο Σιζόπουλο η πτώση της ΕΔΕΚ των τελευταίων χρόνων ως συνέπεια των πολιτικών και οργανωτικών του επιλογών, οι οποίες επηρέασαν τόσο τον ιδεολογικοπολιτικό χαρακτήρα του κόμματος όσο, εξίσου σημαντικά, και τον χαρακτήρα της ΕΔΕΚ ως κόμματος όπου χωράει ο πλουραλισμός απόψεων.

Ως εκ τούτου, άτομα με απόψεις που δεν ευθυγραμμίζονταν με αυτές του Μαρίνου Σιζόπουλου και των συν αυτώ εξοστρακίζονταν, όπως και άτομα που τολμούσαν να επικρίνουν τον όλο και πιο αυταρχικό τρόπο με τον οποίο διοικούσε το κόμμα.

Και ερχόμαστε στο σήμερα.

Θεωρώ ότι λίγοι πλέον αποτιμούν την παρουσία του κ. Σιζόπουλου στο τιμόνι της ΕΔΕΚ ως θετική, άρα ξεκινώ με το δεδομένο ότι ο κόσμος της ΕΔΕΚ αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται διόρθωση πορείας.

Ο συλλογισμός, όμως, ότι το πρόβλημα ήταν ο κ. Σιζόπουλος ως πρόσωπο και άρα η λύση είναι μόνο η εναλλαγή του προσώπου αυτού και των ακολούθων του, είναι βαθιά προβληματική, καθώς παραβλέπει το πολιτικό στίγμα που αυτός άφησε στην ΕΔΕΚ, καθιστώντας την ένα πολύ διαφορετικό κόμμα απ' ό,τι ήταν προηγουμένως.

Γι' αυτό είναι εξόχως προβληματικό που η συζήτηση γύρω από την ΕΔΕΚ αναλώνεται στα πρόσωπα που διεκδικούν την προεδρία και όχι στις πολιτικές θέσεις που παρουσιάζονται ως η γραμμή του κόμματος.

Δυστυχώς, ο αρχικός σχεδιασμός ώστε ένα πολιτικό-ιδεολογικό συνέδριο να προηγηθεί της εκλογικής διαδικασίας ανατράπηκε μετά την αποχώρηση του Νίκου Αναστασίου από την προεδρία της ΕΔΕΚ.

Το γεγονός ότι στις δημόσιες τοποθετήσεις τους οι υποψήφιοι για την προεδρία παραδέχονται ότι δεν διαφωνούν πολιτικά είναι ενδεικτικό του ιδεολογικού εφησυχασμού εντός του κόμματος και της επικράτησης της γραμμής Σιζόπουλου ακόμα και στα μυαλά αυτών που παρουσιάζονται ως οι μεγαλύτεροι πολέμιοί του.

Θα ανέμενα από τους υποψήφιους προέδρους να εκφέρουν αποκλίνουσες απόψεις τόσο από τον κ. Σιζόπουλο όσο και μεταξύ τους, σε μια σειρά από κεφαλαιώδη πολιτικά θέματα.

Δεν υποστηρίζω ότι υπάρχει μόνο μια ορθή απάντηση στα ζητήματα αυτά.

Υποστηρίζω ότι ένα κόμμα που έχασε τόσο μεγάλο μέρος της εκλογικής του δύναμης οφείλει τουλάχιστον να τα συζητήσει.

Για παράδειγμα, θα περίμενα να υπάρξει πολιτική συζήτηση και αναστοχασμός για το κατά πόσο ήταν σωστό να εισχωρήσουν στο κόμμα άτομα που ανήκαν προηγουμένως στον ακροδεξιό χώρο, όπως πρώην στελέχη του ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ.

Παρομοίως, θα περίμενα να υπάρξει ουσιαστική συζήτηση για τη θέση του κόμματος στο Κυπριακό, καθώς είναι σαφές ότι η ΕΔΕΚ έχει συνεδριακή απόφαση ενάντια στη ΔΔΟ, αλλά δεν τολμά να πει ποιο συνταγματικό μοντέλο θεωρεί ότι μπορεί να τύχει αποδοχής και από τους ελληνόφωνους και από τους τουρκόφωνους Κύπριους.

Αντί αυτού, ψελλίζονται ασαφείς αναφορές σε λύση συμβατή με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς όμως να γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένες συνταγματικές πρόνοιες.

Επίσης, θα περίμενα να υπάρξει πολιτική συζήτηση για το κατά πόσο η ΕΔΕΚ, η οποία έχει πλέον περιθωριοποιηθεί εντός της κυβέρνησης Νίκου Χριστοδουλίδη, ενδείκνυται να παραμένει στη συγκυβέρνηση.

Όχι μόνο λόγω της παραγκώνισής της από τον πρόεδρο, αλλά και σε σχέση με τις πολιτικές που η κυβέρνηση πρεσβεύει.

Πώς, δηλαδή, αποδέχεται ο μέσος ΕΔΕΚίτης, που έχει ως είδωλο τον Βάσο Λυσσαρίδη, τη συμμετοχή σε μια κυβέρνηση που αποτελεί έναν από τους πιο στενούς εταίρους του Ισραήλ; Υπάρχουν και επιμέρους θέματα τα οποία επίσης θα περίμενα να μπουν στην ατζέντα.

Όπως, για παράδειγμα, η στάση του κ. Σιζόπουλου απέναντι στο ΓεΣΥ ή η σκληρή γραμμή του κόμματος απέναντι στους πρόσφυγες, με τις ανακοινώσεις του Γραφείου Τύπου να συγκρούονται με τις διεθνείς συμβάσεις που επικύρωσε η Κυπριακή Δημοκρατία, την ώρα που το ίδιο μας το κράτος βασίζει την πολιτική του επιβίωση στο διεθνές δίκαιο και στις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Το ότι η προεκλογική εκστρατεία για την προεδρία της ΕΔΕΚ εξελίχθηκε αποκλειστικά σε μια υπόθεση προσώπων, με τους υποψήφιους να αρνούνται να εμπλακούν σε πολιτικές συζητήσεις ουσίας, δείχνει ότι η ΕΔΕΚ δεν έχει λάβει το μήνυμα των ψηφοφόρων.

Δείχνει επίσης ότι η διάβρωση της ιδεολογίας της ήταν τόσο σταδιακή που οι κύριοι πρωταγωνιστές δυσκολεύονται να αντιληφθούν την αλλοίωση του χαρακτήρα της ΕΔΕΚ, από ένα κόμμα που είχε την κοινωνική δικαιοσύνη στον πυρήνα της πολιτικής του ταυτότητας, σε ένα κόμμα που λίγο-πολύ απευθύνεται σε συγκεκριμένο, εθνοκεντρικό ακροατήριο, με σκληρές θέσεις, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, έχει ήδη πολλούς μνηστήρες.

Διαφωνώ με τη θέση πολλών ότι η ΕΔΕΚ έχει κλείσει τον κύκλο της.

Διαφωνώ ακόμα περισσότερο όταν αυτή η θέση εκφράζεται από τον κόσμο της Αριστεράς, σε μια περίοδο κατά την οποία η κοινωνία συντηρητικοποιείται και όπου οι σύμμαχοι της Αριστεράς σε κοινωνικά θέματα γίνονται όλο και λιγότεροι. Στην ΕΔΕΚ υπάρχουν προοδευτικοί άνθρωποι, οι οποίοι στάθηκαν στο ίδιο μετερίζι με τον υπόλοιπο κόσμο της Αριστεράς και κατά την ηγεμονία του κ. Σιζόπουλου είτε εκδιώχθηκαν είτε επέλεξαν την αδράνεια.

Για να έχει μέλλον, όμως, η ΕΔΕΚ χρειάζεται να γίνει σοβαρή ιδεολογική συζήτηση, χωρίς ταμπού, χωρίς αγκυλώσεις σε αποφάσεις του παρελθόντος και με αντίληψη της βαθιάς υποχρέωσης απέναντι στους πολίτες αυτού του τόπου, και κυρίως στα παιδιά τους, για θέσεις ξεκάθαρες και εφαρμόσιμες, με σαφή ιδεολογική κατεύθυνση αλλά και συγκεκριμένες απαντήσεις ως προς το πώς αυτές μπορούν να εφαρμοστούν στην πράξη.

Γιατί η πραγματική αλλαγή στην ΕΔΕΚ δεν θα έρθει όταν αλλάξει το πρόσωπο στην προεδρία της, αλλά όταν το κόμμα αποφασίσει να συζητήσει ξανά, χωρίς φόβο, τι ακριβώς θέλει να είναι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους