Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια κούραση που δεν προέρχεται από όσα μας συμβαίνουν, αλλά από αυτό που είμαστε.

Το ξέρω καλά.

Από μικρό παιδί παλεύω με το άγχος, τον φόβο, την αγωνία.

Πέρασαν χρόνια, θεραπείες, προσευχές, στιγμές πίστης και στιγμές μεγάλης απογοήτευσης.

Και σήμερα, στα 51 μου, υπάρχουν ακόμη μέρες που αναρωτιέμαι: «Τόσο δρόμο έκανα και ακόμη εδώ;» Ο άνθρωπος δεν ξεπερνά εύκολα τον εαυτό του.

Τον χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του, τις παλιές του άμυνες, εκείνον τον βαθύ τρόπο με τον οποίο έμαθε να φοβάται τη ζωή.

Ίσως αυτός να είναι ο πιο δύσκολος σταυρός: η καθημερινή συμβίωση με όσα μέσα μας δεν αλλάζουν όσο θα θέλαμε.

Και η πίστη; Η δική μου τουλάχιστον δεν υπήρξε ποτέ ατσαλάκωτη.

Ράγισε πολλές φορές.

Άλλοτε ο Θεός ήταν τόσο κοντά που γέμιζαν όλα φως, κι άλλοτε έμοιαζε τρομακτικά σιωπηλός.

Σιγά σιγά όμως κατάλαβα κάτι. Ο Χριστός δεν μου υποσχέθηκε ότι θα με απαλλάξει από κάθε αδυναμία.

Μου υποσχέθηκε ότι δεν θα με αφήσει μόνο μέσα σ’ αυτήν.

Κι έτσι ακόμη παλεύω.

Ακόμη φοβάμαι.

Ακόμη κουράζομαι.

Αλλά κι ακόμη ελπίζω.

Όχι επειδή νίκησα τον εαυτό μου.

Αλλά επειδή άρχισα να πιστεύω πως ο Θεός δεν με εγκαταλείπει όταν εγώ δεν καταφέρνω να γίνω αυτός που θα ήθελα. - π. Λίβυος-

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους