Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η δημοκρατία μας, όπως φαίνεται, έχει σοβαρό πρόβλημα: επιτρέπει στους βουλευτές να ψηφίζουν διαφορετικά από αυτό που θα βόλευε την Αντιπολίτευση.

Κάποιοι ανακάλυψαν εσχάτως ότι υπάρχει ένας "άγραφος θεσμικός κανόνας" σύμφωνα με τον οποίο όταν ένα κόμμα της αντιπολίτευσης προτείνει κάποιον για κοινοβουλευτικό αξίωμα, οι υπόλοιποι οφείλουν να επικυρώνουν την επιλογή του χωρίς δεύτερη σκέψη.

Οι ψήφοι των υπολοίπων βουλευτών μάλλον αποτελούν μιά περιττή λεπτομέρεια που καλό θα ήταν να μην παρεμβαίνει στο προκαθορισμένο αποτέλεσμα.

Προφανώς η Βουλή δεν χρειάζεται πλέον ψηφοφορίες· αρκεί να ανακοινώνεται ποιός προτείνεται και να ακολουθούν τα χειροκροτήματα για να προστατευτούν οι θεσμοί.

Βέβαια, η πραγματικότητα είναι λίγο πιό πεζή.

Οι αντιπρόεδροι της Βουλής εκλέγονται, δεν διορίζονται.

Η ψήφος είναι δικαίωμα κάθε βουλευτή και όχι άχρηστη διαδικασία επικύρωσης κομματικών επιθυμιών.

Φαίνεται πως οι θεσμοί λειτουργούν άψογα όταν επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες κάποιων, αλλά τίθενται υπό αμφισβήτηση όταν το αποτέλεσμα δεν τους δικαιώνει.

Όταν το αποτέλεσμα δεν αρέσει, οδηγούμαστε σε "θεσμική κρίση". Όταν αρέσει, δηλώνει τον "σεβασμό στη δημοκρατία". Όταν η Πλεύση Ελευθερίας δεν ψήφισε την κυρία Όλγα Γεροβασίλη, όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου δεν θεώρησε απαραίτητο να προσφέρει την ψήφο της σε μιά γυναίκα υποψήφια και όταν το ΠΑΣΟΚ δεν στήριξε τον υποψήφιο της Πλεύσης Ελευθερίας, με αποτέλεσμα το συγκεκριμένο κόμμα να μείνει εκτός Προεδρείου, κανείς δεν μίλησε για κατάρρευση των θεσμών.

Άρα η θεωρία ότι υπάρχει κάποιος υποχρεωτικός κανόνας αλληλοστήριξης μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης μάλλον εμφανίστηκε όταν χρειάστηκε να εξυπηρετήσει τη συγκεκριμένη υποψήφια.

Η δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί με "κρατήσεις θέσεων". Κανένα κόμμα δεν διαθέτει θεσμικό κουπόνι που γράφει "εφόσον είμαι αντιπολίτευση, δικαιούμαι την εκλογή". Η αντιπολίτευση έχει δικαίωμα να προτείνει, και οι υπόλοιποι έχουν το αυτονόητο δικαίωμα να αξιολογούν και να αποφασίζουν με την ψήφο τους.

Και φυσικά είναι ιδιαίτερα συγκινητική η ανησυχία για τους θεσμούς από ανθρώπους που θεωρούν ότι οι θεσμοί λειτουργούν σωστά μόνο όταν παράγουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν.

Άν ένα αποτέλεσμα είναι διαφορετικό, τότε ξαφνικά εμφανίζεται ο κίνδυνος για τη Δημοκρατία, το Σύνταγμα και το μέλλον του κοινοβουλευτισμού.

Ίσως, τελικά, η λύση να είναι πιό απλή άπ' όσο εικάζουμε.

Να καταργηθούν οι ψηφοφορίες και να εφαρμόζεται η νέα δημοκρατική αρχή.

Όποιος θεωρεί ότι είναι ηθικά ανώτερος, εκλέγεται.

Όποιος διαφωνεί, κατηγορείται ότι υπονομεύει τους θεσμούς.

Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε με το παλιό, ξεπερασμένο σύστημα.

Ψηφίζουν οι βουλευτές, μετριούνται οι ψήφοι και το αποτέλεσμα γίνεται σεβαστό, ακόμη κι όταν δεν ταιριάζει στην πολιτική μας προτίμηση...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους